Gretz schreef:

Wat is daar erg aan dan? Toch juist mooi dat relatief onbeminde albums steeds meer fans krijgen op MusicMeter?

Mjuman schreef:


In 1 woord FANTASTISCH - zeker als het van iemand is die eerste week juni al de beste plaat van het hele jaar heeft gehoord.

Mainstream does it ring a bell??

Gretz schreef:
Mjuman waarom verdwijnt trouwens je nummer 4 van vorig jaar Slowdive - Souvlaki (5*) volledig uit je top 30? Om dan een ander album van diezelfde band, Pygmalion, op #1 te laten binnenkomen (die overigens maar op op 4* waardeert). Dat begrijp ik dan weer niet.

Gretz schreef:
Mjuman waarom verdwijnt trouwens je nummer 4 van vorig jaar Slowdive - Souvlaki (5*) volledig uit je top 30? Om dan een ander album van diezelfde band, Pygmalion, op #1 te laten binnenkomen (die overigens maar op op 4* waardeert). Dat begrijp ik dan weer niet.

Mjuman schreef:


Pygmalion draaide ik de laatste tijd vaker en verder is mijn uitgangspunt: 1 album per band in een lijst.

Mjuman schreef:


Leven is ook een groot raadsel en muziek is daar een integraal onderdeel van. Een becijfering is een discreet gegeven (lees: momentopname) en waardering is continu. In tegenstelling tot een educatief medewerker - een Edutruus - zit ik niet constant op mijn cijfers; sterker nog HIER ben ik er helemaal niet mee bezig. Pygmalion draaide ik de laatste tijd vaker en verder is mijn uitgangspunt: 1 album per band in een lijst.

En Truus - lukt het een beetje je leven zonder MuMe vorm te geven? - zou er goed aan doen, niets meer te uiten voordat ze zich van de juistheid heeft vergewist. Populipraten en ouwenelen kunnen er velen

angelin schreef:


Laatstgenoemde album heeft minder stemmen en is dus interessanter voor het Mjumannetje.

BoyOnHeavenHill schreef:
Ik kan me kritieken ten tijde van de release hiervan herinneren die schreven dat de debuutplaat goed was maar Dog man star gróóts. En inderdaad ademt alles aan deze plaat een larger than life-romantiek, alsof Brett Anderson hiermee een definitief statement omtrent the glamour of the underpriviliged heeft willen neerzetten, de mogelijkheid die kansarme pubers uit achterstandswijken hebben om toch hun eigen idylle te scheppen, al is het dan tussen de betonblokken en torenflats en met behulp van diverse geestverruimende dan wel –vernauwende middelen (of zoals hij het zo prachtig verwoordde in een titel van een nummer van Suede's derde album: Picnic by the motorway).

brain75 schreef:
Hoe is het mogelijk? Hoe is het mogelijk dat ik dit album jarenlang op mijn MP3-speler had staan maar eigenlijk alleen Hallelujah luisterde? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik mijzelf jarenlang te kort heb gedaan. Wat is dit album een PAREL!

Ronald5150 schreef:
Oasis flikt het weer. Na het geweldige debuut komen de heren met het even zo geweldige ”(What’s the Story) Morning Glory”. Ook dit is weer een heerlijk album vol meeslepende rocksongs, maar nu iets gevarieerder dan het debuut. Met ”Wonderwall” en ”Cast No Shadow” staan er twee prachtige ballads op en het midtempo nummer ”Champagne Supernova” is wellicht het mooiste wat Oasis heeft laten horen. Maar ook vette rockers komen aan bod met ”Hello”, ”Roll with It”, ”Hey Now!”, ”Some Might Say” en ”Morning Glory”. Het swingende ”She’s Electric” is trouwens een persoonlijke favoriet van me. Wat een lekker liedje is dat zeg. De gebroeders Gallagher schudden ogenschijnlijk met het grootste gemak de meest pakkende liedjes uit hun mouw, en dat al twee albums lang, zonder ook maar een echte misser. De koek zou hierna wel een beetje op blijken, want na dit album is hun studiowerk ronduit wisselvallig, met een uitschieter links en rechts. Maar met ”Definitely Maybe” en met deze ”(What’s the Story) Morning Glory” heeft Oasis twee klassiekers afgeleverd dat hun tot op de dag van vandaag een prominente plek in de muziekgeschiedenis heeft verworven. En terecht!

Lukas schreef:
Beautiful Freak houdt wat sfeer betreft het midden tussen ironisch en cynisch. Die ingrediënten komen natuurlijk wel op meer platen terug, maar de verpakking van Eels is niet alleen om in te lijsten, de uitvoering is ook nog eens vrij uniek.

'Volgens mij slaat ie over', zei mijn vader dan ook toen ik deze plaat net gekocht had en de stilte in Novocaine for the Soul ineens even inviel. Het kan even wennen zijn: een rockalbum met hiphopbeats. Hoewel absoluut niet ontoegankelijk, geeft het Eels een originele en verfrissende eigen sound.

Flottante schreef:
Deze plaat benadert voor mij de perfecte popplaat. Droevig en geestig, lyrisch en laidback, scherpzinnig en zachtaardig. Oorstrelende melodieën, hemelse arrangementen, en dan die knoorkapige earlymorning-stem van Stuart Murdoch. Zomerdroommuziek.

bikkel2 schreef:
Het is de zwaarste Marillion - ik denk dat de meesten hier dat wel beamen.
De albums met Fish waren ook bepaald geen feestplaten, maar die waren met name muzikaal lichter en melodieuzer.
Brave is beklemmend en erg somber,een plaat die je niet zomaar even opzet, want het is een behoorlijke zit en je moet als het ware in het concept kruipen.
Desalnietemin een erg sterk en goed gemaakte plaat, waar de liveshow uit hetzelfde jaar in Paradiso een enorme indruk op mij maakte.
Magische avond.

Ik draai Brave niet zo veel, maar als dat wel gebeurt is het altijd een fantastische luistertrip.

Sgt. Revolver schreef:
Wat mij opvalt aan dit album, is de passie en frisheid die het album uitstraalt. De band lijkt zich echt te willen bewijzen. In tegenstelling tot veel ander materiaal dat ik ken van U2, weet de band mij op dit album echt te raken. Met name een liedje als "So Cruel" is voor mij een kippenvelmoment (het is misschien wel mijn favoriete U2-nummer na "Bad"). Andere toppers zijn voor mij "One", "Even Better Than the Real Thing", "Ultraviolet (Light My Way)" en "Love Is Blindness". Een minder liedje staat er naar mijn mening sowieso niet op dit album, hoewel het bij het nummer "Acrobat" even duurde, voordat het kwartje viel.

BlueVelvet schreef:
Werkelijk prachtige plaat. Ik luister het niet erg vaak, maar telkens sta ik weer versteld van de schoonheid. Zo rustig, jazzy, bijna hypnotiserend, de prachtige stem van Hollis. Laughing Stock herbergt een soort schoonheid die zich weinig expliciet tentoospreidt, maar gedurende de hele tijd subtiel op de achtergrond ligt, zich steeds meer kenbaar makend.
Heerlijk op een brakke zondag met een kop thee.

sjoerd148 schreef:
Het ultieme electropop album opgenomen in Italie en Denemarken.
Iedere song tot in perfectie uitgevoerd.
Wilder (arrangementen) en Flood (techniek) nemen de productie voor hun rekening.
Ieder instrument, sample of echo wordt tot in detail ten gehore gebracht.

Teksten komen grotendeels van Martin Gore.
In eerste instantie werd Enjoy the Silence (Words are violence, break the silence, are meaningless and forgettable ) opgenomen als ballad, echter Wilder maakte er een up-tempo song van. Geniaal ?
De nodige erotiek weet Gore ook weer in zijn songs te stoppen; Blue Dress en World in My Eyes.

Don Cappuccino schreef:
Als er een album is dat een zeer guur sfeertje heeft is het Dummy wel. Vanaf het begin lijkt het wel of je een kamer binnenloopt die vol zit met kettingrokende mensen die je het zicht ontnemen door de walmen van rook. Dat Sour Times nog nooit gebruikt is in een film van Quentin Tarantino mag ook een wonder heten. De combinatie van de bijna creepy beats en de prachtige stem van Beth Gibbons zorgt ervoor dat Dummy echt een prachtige plaat is. Misschien gaat hij wel een plaats in mijn top 10 krijgen. De tijd zal het leren...

Snoeperd schreef:
Toch vind ik het raar dat If You're Feeling Sinister zo hoog scoort, terwijl de andere twee niet eens in de buurt van de top 40 komen. Naar mijn mening staan alle drie de albums op redelijk gelijke hoogte. Maar blijkbaar is dit tweede album dan toch het bekendst. Dus voor iedereen die de andere twee nog niet kent, ze zijn aan te raden.

chevy93 schreef:
10 albums nog. Degene die ze alle tien goed kan voorspellen, krijgt een ijsje. En nee, dat gaat je dit jaar sowieso niet lukken!

Gretz schreef:
Hopen dat In the Aeroplane Over the Sea nog eens flink kan verrassen. Top 3 zoals op RYM zou prachtig zijn. Waarschijnlijk ijdele hoop.

Gretz schreef:
Volgend jaar B&S in de top 10 graag.

Gretz schreef:
Hopen dat In the Aeroplane Over the Sea nog eens flink kan verrassen. Top 3 zoals op RYM zou prachtig zijn. Waarschijnlijk ijdele hoop.

chevy93 schreef:
10 albums nog. Degene die ze alle tien goed kan voorspellen, krijgt een ijsje. En nee, dat gaat je dit jaar sowieso niet lukken!

Klumpie schreef:
Duidelijk het beste album van the Smashing Pumpkins. Waar Gish de iets mindere productie heeft en Mellon Collie iets te veel nummers heeft, is hier alles op de juiste plaats.

Waar veel mensen hier aangeven dat Disarm hun favoriet is, moet ik toegeven dat ik het altijd één van de mindere (wat is minder in dit geval ) nummers heb gevonden. Toch is het nummer in de loop der jaren gegroeid op mij, maar ik geef persoonlijk nog altijd de voorkeur aan nummers als Cherub Rock, Quiet, Today, Geek USA en Silverfuck.

Er is geen zwak nummer op deze plaat te vinden en daarom staat Siamese Dream dan ook op een verdienstelijke 2e plaats van mijn Top 10. En is er dus weer een bewijs geleverd dat albums langer dan een uur zeker wel kunnen blijven boeien.

Leeds schreef:


Toen die uitkwam had ik ook dat gevoel. Zo'n vals pruttelplaatje met een jankende zanger en een spuuglelijke hoes. Maar om de een of andere reden had ik doorheen de jaren altijd wel een momentje vrij om deze plaat te beluisteren. En tot mijn verbazing kwam het helemaal goed ook.

james_cameron schreef:
Van de drie studio-albums die Nirvana heeft uitgebracht is dit ongetwijfeld de meest toegankelijke, alsmede de beste. De songs zijn stuk voor stuk uitstekend, glad maar krachtig geproduceerd door Butch Vig. Vooral de eerste helft van de plaat is ijzersterk, van de geniale opener Smells Like Teen Spirit tot het geweldige Lithium. Natuurlijk had de band de tijdgeest mee, maar ook nu nog is dit een indrukwekkend album.

Robertus schreef:
Ik heb ooit eens jaren geleden geld gegeven aan een straatmuzikant in Breda die Fake Plastic Trees zong. Opmerkelijk, want die man had echt niet zo'n goede stem als Thom Yorke en het geheel klonk een klein beetje rammelig. Maar toch was ik ontroerd...Moraal van het verhaal: Deze songs overstijgen de uitvoerders....

Mijn hoogtepunten: Planet Telex, Fake Plastic Trees, My Irun Lung, Bones, (Nice Dream), Just, Street Spirit (Fade Out).Beetje zinloos om te noemen, want dat is al bijna alles..

Mandylion schreef:
Al met al vind ik toch dat we hier te stellen hebben met een aardig briljant album, waarvan ik erg blij ben dat ik het heb ontdekt. Dat veel nummers nogal eens door mijn hoofd spoken duidt, hoewel het erg vervelend kan zijn, hier ook op. En het voelt ook zoals ik al heb gehoord van anderen: dit is een bijzonder album en een pionier in het mengen van stijlen. En dat het duister is, is door niemand overdreven, en dat is een groot pluspunt. Maar daardoorheen is het ook mooi, spannend, swingend, verdrietig, sexy en dromerig! Geweldige muziek.

Woody schreef:
Het is toch de tijd van het jaar. Nu het weer donker en koud is buiten krijg ik vanzelf weer behoefte aan Sigur Ros. Het bijzondere vindt ik dat je dit kan blijven luisteren en elke keer hoor je weer wat nieuws. Ik moet daarbij een beetje denken aan Das Parfum en dan voornamelijk die parfumeur Baldini die met een zadoekje het mystery van een heel bijzonder parfum probeerd te ontravelen. Elke keer als hij zijn zakdoekje langs zijn neus zwiert, ruikt hij een ander ingredient en uiteindelijk is de combinatie van al die ingredienten een mix van een geniale geur. Die zoektocht voel ik ook bij het ontdekken/ontravelen bij een album van Sigur Ros. Hoe vaker ik dit hoor, hoe meer ik de verbanden zie en begrijp hoeveel ingredienten er in dit album zitten. De totale mix zorgd voor een goddelijke en bijzonder mooie plaat.

Ik ga weer een warme winter tegemoet...