Goeie reis
Je hebt nu geen gewicht
Astronaut
Ga sneller dan het licht

De planeten zingen zacht
Van het wonder dat je wacht
Kijk niet om ga steeds vooruit

Scorpion_21 schreef:
Vanwege de prachtige frase 'astraal verzilverd kind'.

Slowgaze schreef:
Eigenlijk zijn de liedjes soms nog raadselachtiger als er verklaringen of excuses worden gegeven voor de parades van beelden die voorbijtrekken. Narcose, dementeren of gewoon de twijfels die het astronautschap met zich meebrengt.

Karin de Zwaan op http://ondergewaardeerdeliedjes.nl/ schreef:
Astronaut is zo mooi. Het gaat over een reis, en de reiziger wordt veel succes gewenst. Iets dat ik iedereen die mij na staat zou willen wensen: veel succes in al je plannen en maak er een mooi leven van. Zoiets. En tegelijkertijd gaat het niet over de bestemming van de astronaut; het gaat om zijn reis. Geniet daar maar van. Geen idee of Spinvis dat zo bedoelt, maar zo voelt het.

Zeven jaar later gaan we weer gewoon naar Artis
Dingen zijn daar nooit voorbij
En alles is een beetje jij
Een beetje jij

motel matches schreef:
Toen ik vorige weekend tijdens een wandelen mijn jongste zoontje (hij is 7) in zichzelf ‘alles is een beetje jij’ hoorde zingen, kreeg ik de hoop dat het met zijn muzikale opvoeding toch nog goed gaat komen.

Scorpion_21 schreef:

Fijn hoor! Hoe er in een snel veranderende tijd nog vastigheden zijn zoals de educatie en het plezier van Artis.

Herfst en Nieuwegein
in alles wacht
vandaag de eeuwigheid
altijd samen zijn
de herfst en ik
en Nieuwegein

Pim schreef:
Herfst in Nieuwegein. Twee woorden die beide de ultieme saaiheid uitstralen en toch zo'n mooi nummer. Knap.

Running On Empty schreef:
Ik heb jarenlang met Erik s'avonds post gesorteerd. Hij deed het baantje naast zijn muzikale bezigheden en ik naast mijn studie. Zeer sociale jongen die misschien door het succes eerder wat verlegen overkomt. Destijds was hij al druk bezig met het opnemen van geluidjes in de centrale sorteerhal om in zijn sample computer in te voeren en ik moet nog ergens wat cassettebandjes hebben liggen van zijn eerdere projecten. Veel lol gehad met Erik en altijd over muziek ouwehoeren en veel lachen. Ik kan me zijn bloedhekel aan Phil Collins nog herinneren en zijn voorliefde voor Gentle Giant en Peter Hamill. Nooit kunnen vermoeden dat al zijn harde werk zou uitmonden in deze geweldige plaat. Ben hem toen ik na mijn studie ontslag nam bij de Post uit het oog verloren en toen hij een keer op de lokale Utrechtse televisie was dacht ik .... verrek ... Erik.

Ik mag deze CD (Spinvis) af en toe graag draaien, niet elke dag, en hoor er vooral in dat Erik hier vreselijk hard aan heeft gewerkt. Ben hem onlangs tegen gekomen in een bouwmarkt in Nieuwegein en hij is geen spat veranderd. Maar goed, lomp zou ik hem dus niet willen noemen, hooguit iets verlegen of terughoudend.

LeenLeve schreef:
Een hoge plek, omdat het ook te weinig live gespeeld wordt. Bij de eerste woorden weet je al dat 't goed zit, dit nummer. "De wind verzamelt stemmen en papier."

LeenLeve schreef:

Het nummer dat ik kende nog voor ik Spinvis leerde kennen.

Bonk schreef:
Wat mij betreft het meest spannende nummer van Spinvis. Ik vind hier de opbouw geweldig! Er zit een heerlijke dynamiek in en niet voor het eerst raak je erg onder de indruk hoe goed alles op elkaar afgestemd is en er stiekem ook knappe instrumentale capriolen uitgehaald worden.

he, ik heb geen probleem
en ik vind niemand raar
alleen maar zien hoe je de trap oploopt
ik zit simpel in elkaar
de man in de straat zegt
het is nooit te laat
ik ben nog geen soldaat maar ik weet hoe je de trekker overhaalt

Bonk schreef:
Het nummer waar ik het meest vrolijk van word. Er zit op de een of andere manier zo'n heerlijke vibe in dit nummer, waardoor elke keer als ik het draai toch weer een glimlach op mijn gezicht getoverd wordt. Ondanks of dankzij de toch wel vreemde tekst waar toch meer samenhang in zit dan je eerst denkt. Met een heerlijke break halverwege.

Sandokan-veld schreef:
Heerlijke track, een deel van mij zou dit bijna tot lijflied willen benoemen. De relaxte hippie-kant van mijn persoonlijkheid, dan. Spinvis is sowieso een held, natuurlijk. Gewoon op je 39e op je zolderkamer nog even een geniale debuut-cd in elkaar knutselen. Als Spinvis 'on-Nederlands goed' is, dan is het niet zozeer omdat hij de Nederlandse lulligheid en kleinburgerlijkheid weet te ontstijgen, maar omdat hij deze juist liefdevol omarmd en zelfs tot zijn grootste wapen weet te maken. De mensen die hem beschuldigen van quasi-poëtisch geneuzel missen het punt dan ook volledig.

ze had de juiste naam
ze had de juiste huid
ze had iets prachtigs aan
ook jij zag er fantastisch uit

LeenLeve schreef:
1 Limonadeglazen Wodka
Op nummer 1 omdat ze het de laatste jaren bij mijn weten amper nog live gespeeld hebben. Ik mis het nummer gewoon!

Bonk schreef:
Leuk dat je mijn stukje erbij pakt, Gretz! Dit stukje had ik echter geschreven bij Het Voordeel van Video Bij Ik Wil Alleen Maar Zwemmen stond een wat ander stukje

We werden ouder op het stille veld
We waren mager als het ochtendlicht
We lazen zwijgend in elkaars gezicht
Hoe iedere dag zich weer opnieuw voltrok
De echte wereld was een verre ster
Het dorp te klein en de zee te ver
Bij nader inzien, altijd achteraf
Hadden we alle tijd
Vergaten alle tijd
Alle tijd

Sandokan-veld schreef:
Mooiste nummer is echter 'Stefan en Lisette', een lange monoloog waarin de teloorgang van twee kennissen prachtig wordt getransformeerd tot een metafoor voor de Vergankelijkheid Van Alles. Typisch Spinvis dus, even aandoenlijk als wijs als banaal: 'Stefan schreef een boek, maar dat hebben we eigenlijk nooit geloofd.'.

Op het album staat het nummer Ronnie Knipt Zijn Haar. Ronnie is terug!
“Ja! Tien jaar gelden ging hij naar huis, met de bus en we wisten niet hoe het met hem zou aflopen. Nu zijn we tien jaar verder en ik was wel benieuwd hoe het met hem ging.”

En hoe gaat het met hem?
“Nou, hij woont dus alleen. En het gaat wel goed. Hij heeft een tuintje en een vrouw in zijn leven. Maar hij zit maar te wachten op die vrouw want ze belt niet en ze is er bijna nooit. Het is geen ramp, hij vindt het niet heel erg want hij komt de dag wel door. Maar hij heeft een soort verlangen. Gelukkig is het niet heel tragisch, dus het gaat wel goed met hem.”

Bestaat Ronnie echt?
“Ja, nu bestaat hij echt. Voor mij is het een andere Ronnie dan voor jou, maar iedereen kent wel een Ronnie, toch? Dat is zo’n jongen die is er gewoon en hij is wel oké, maar hij heeft het allemaal niet zo door. Maar hij is wel een lieve jongen.”

Wie gaat er aan
En wie krijgt de trofee
Ik ken dit spel
Het gaat er hard aan toe
Maar het duurt nooit lang
En iedereen speelt vals
Hoop je weer te zien
Misschien een andere keer
Stomkop die je bent
Wie dacht je dat je was?
Een steentje op een kroon
Nummer tweehonderdzes
En de teller staat niet stil
Het laatste wat je krijgt
Het hoogste wat je scoort
Is oogcontact van het eenzaamste soort

mort schreef:
Wat mij betreft de absolute topper van het album, Club Insomnia is een 6.5 minuut durend monster dat je bij de keel grijpt en je niet meer loslaat. Beginnend met een hypnotiserend deuntje en een donkere bas. Het klinkt zweterig, donker, koortsachtig, repetitief. De tekst en muziek werken samen naar een climax toe. De tekst is al even koortsachtig als de muziek, en ook vrij bizar, met een terugkerend motief "oogcontact van het eenzaamste soort". Het resultaat van dit alles is wat mij betreft een van de betere nummers die Spinvis ooit heeft gemaakt.

Bert Wasbeer schreef:

Net als lotus europa een wat afwijkende song in het oeuvre qua sfeer en opbouw. Prachtig maar ook dreigend en opbouwend naar een dance-achtige climax.

LeenLeve schreef:
... voor de Turkse saz waarop hij dit speelt!

Toen je won was ik bij je
Ik heb je gezien
Soms dronken van leugens
Soms zo wild als een kind

Op een dag bij de waterkant
Op een ochtend in mei
Zagen we tienduizend zwaluwen
Weergaloos vrij

Humo: Zoals in ‘Tienduizend zwaluwen’, waarin je veel suggereert en weinig vertelt.
"Verhalen over helden inspireren, maar in deze wereld is niemand een held. Daar gaat het over. Ik stel me in dat liedje een soort onbenoemde oorlogssituatie voor: ik ken jou, maar op een dag moet je weg, en ik durf je niet te helpen. Dat geldt voor iedereen hier op straat: niemand zal in zo’n situatie ter hulp schieten, ik ook niet. Dat is tragisch, en dan kun je enkel zeggen: ‘Ik heb je gekend / Ik weet wie je bent’."

Tussen liefde aan de linkerkant en rechts de eeuwigheid
En in ieder land een vaderland, een overkant en jij
bent de trein, het vuur, de dageraad
Wie je worden gaat
Wie je vroeger bent geweest
Hé hé hé hé

Scorpion_21 schreef:
Ook de wegdroom vibe van Aan de oever van de tijd. Maar ook weer de teksten. Tussen liefde aan de ene kant en rechts de eeuwigheid ligt de trein het vuur de dageraad. Mooi. Heel mooi.

LeenLeve schreef:
Slechts op 7, maar kon evengoed hoger staan.
Liefde aan de linkerkant, en rechts de eeuwigheid. En in ieder land...

Sandokan-veld schreef:
Passende climax daarvan is de titeltrack, waarbij je je kan voorstellen dat de laaste minuten een groot karaokemoment worden tijdens concerten, inclusief aanstekers en smartphones in de lucht. Het is nog steeds die twijfelende knutselaar van het debuut met het cassettebandje op de hoes, en toch qua zelfvertrouwen en grootsheid een melkweg daarvan verwijderd. Poppy as fuck, gewoon, maar eerlijk is eerlijk: het lukt me niet om er een hekel aan te hebben.

Bonk schreef:
De afgelopen maanden ben ik langzamerhand steeds verliefder geworden op dit pareltje. Het hele album is zeer de moeite waard, maar dit 'nummertje', want het voelt 7 minuten lang 'klein' aan krijgt me steeds meer in de macht. Het werkt voor mij bijna hypnotiserend. Het prachtige ritme, de mooie tekst, de heerlijke melodie. Spinvis op zijn best.

En ook de nacht en de zomers en de handen van mijn vader vergeet ik op den duur

niels94 schreef:
Hoe kun je beter de pijn beschrijven die er moet zijn als je weet dat je herinneringen, eigenlijk gewoon wie je bent langzaam aan het oplossen zijn dan door dit nummer? Wederom prachtig kwetsbaar gezongen en ook de rest, bijvoorbeeld die serene 'rapapa's', laten alles optellen tot een pijnlijk, zeer indrukwekkend geheel.

remcodulac schreef:
Nog een keer Nederlands.
Nog een keer “vergeten”.
Nog een keer een niet bij ieder onomstreden artiest.

Nog een keer de kracht van simpele muziek (en herhaling).
Nog een keer de kracht van beschouwelijke teksten.
Nog een keer de kracht van een minder geschoolde stem in dienst van het lied.

Nog een keer een herinnering aan mijn vader wiens grootste angst was: het vergeten.
Nog één keer willen zeggen “ik hou van jou” voordat hij plotseling weg was.
Nog een keer een note to self: zeg het voordat het niet meer kan of ik het niet meer weet.

Snoeperd schreef:
We eindigen dit nummer met misschien wel de beste singer-songwriter van Nederland: Spinvis. Met Voor Ik Vergeet bewijst Spinvis zijn klasse. De heerlijke melodielijnen met die prachtige achtergrondzang. Om over de tekst maar te zwijgen. Spinvis heeft met Voor Ik Vergeet een van de deppresiefste, verdrietigste nummers gemaakt. Voor Ik Vergeet grijpt je bij de keel. De tekst ook. Die over dementie gaat. Wat een ongelooflijk mooi nummer!

Als ik uitga ben ik een fotograaf
en ik ben schrijver als ik vrienden bezoek
op het ogenblik zit ik heel even zonder werk
maar binnenkort begin ik aan m'n eerste boek
in de spiegel neem ik soms alvast de pose aan
voor de foto op de achterkant
dromen zijn een raadsel en het gaat als volgt:
het smelt in je hoofd en niet in je hand

ik ken een raadsel over eenzaamheid en het gaat als volgt, wat doet pijn en telt voor twee

arcade monkeys schreef:
Serieuze kanshebber als beste Nederlandstalige nummer ooit. Kan eindeloos op repeat en met een fantastische tekst.

Masimo schreef:
Soms zijn verhaaltjes goed als ze als raadseltjes verpakt worden. Spinvis kan zulk soort verhaaltjes schrijven, en dan stopt hij er een stuk of tien in één lied. Zo ook in Smalfilm: ik heb eens rondgevraagd bij andere Smalfilm-adepten, en iedereen scheen een eigen favoriete zinsnede te hebben. Ik vond vroeger vooral de zin over de fietser die doodgereden werd, maar waar de doodrijder zich van het voorval niets aantrekt omdat niemand het gezien zou hebben, erg mooi. Ik vond er iets van een omschrijving van een hypocriete maatschappij in. Nu waardeer ik de openingszin het meest, omdat ik me er erg mee kan identificeren.

hoi123 schreef:
Ook hier herinneringen, hier echter bar weinig minpunten die ik kan opsommen. Het hele album is al stukken gegroeid bij me en onderhand is dit echt niet meer het enige nummer dat zo geniaal en prachtig klinkt. Toch zal dit altijd wel een favoriet blijven; de dwarsfluitsolo is geniaal (en niet alleen omdat het een dwarsfluitsolo is), de tekst hoewel redelijk onbegrijpelijk bij vlagen erg mooi en de ietwat valse zang van De Jong al helemaal. Bevalt het best wanneer heel hard meegeschreeuwd.

Aan de oevers van de tijd
Hing ik maar wat rond
In het zachte dode licht
Van de vreemde grijze zon
Zocht ik naar die ene dag
Naar een juli in een zomer
In een jaar

hoi123 schreef:
En na Raver van Burial hebben we hier dan het tweede nummer dat ik in mijn persoonlijke top-100 zou zetten. Aan de Oevers van de Tijd is een soort compleet toneelstuk met Erik de Jong als sterspeler, die mijmerend en melancholisch zijn hele leven van bovenaf bekijkt; juist dankzij de tongue-in-cheek-referenties die de gemiddelde luisteraar nooit zal begrijpen ("En daar bij de auto staan Josephine en Mike, mijn blauwe Citroën") voelt dit nummer persoonlijk genoeg aan om je het gevoel te geven dat je naast 'm staat. De muzikale invulling zelf versterkt de nostalgische laag ook nog eens: die pianopartij en samenzang mogen in andere nummers misschien dan wel nodeloos klef klinken, hier onderstrepen ze de grenzeloze intimiteit die Spinvis hier tentoonspreidt. Eén van de beste nummers van Nederlandse bodem wat mij betreft.

niels94 schreef:
Tijd voor wat Nederlandstaligs! Daar staat toch maar weinig van in mijn toplijst, ondanks dat er zat is wat ik erg kan waarderen. Maar dit is ook wel een heel speciaal nummer: de tekst geeft me rillingen, ik vind het zelfs bijna moeilijk om naar te luisteren af en toe doordat het toch best wel een zware uitwerking op me kan hebben. Dat zal sommigen misschien verbazen, maar ik ben nogal een tobber, om het zo maar te zeggen, en Spinvis verwoordt hier het gevoel van de eindigheid van alles en het onhoudbare van de tijd perfect, juist door een zo tastbaar, nogal willekeurige herinnering tevoorschijn te halen. Nouja, ga maar luisteren als je het nog niet kent. De zang is, zoals bij zowat alle vocalisten uit mijn lijst, technisch niet in orde, maar op emotioneel vlak wel en daardoor juist zo mooi.

Teunnis schreef:
Mooi hoor, ik heb een nieuwe Spinvis favoriet. Goede tekst en de muziek is lekker dromerig, past wel goed bij de tekst. De vrouwelijke tweede stem geeft de stem van Spinvis een mooie twist. Ja, ik ben hier wel over te spreken.

Teunnis schreef:
Misschien moet ik eens een ander album proberen dan zijn debuut, want alle goede nummers van Spinvis staan op andere albums (Oostende, Voordeel van Video en deze). Op zijn debuut vind ik hem vaak teveel als een gimmick klinken (beetje een Eels-kopie). Dit nummer is "gewoon" een prachtliedje. Geen grappige zinnetjes of gekkigheid.

Snoeperd schreef:
Tijd voor een tweede keer Spinvis, nu in een heel andere vorm. Van sommige nummers van Spinvis wordt je nou niet bepaald vrolijk, zoals bij Voor Ik Vergeet, maar ook deze is tekstueel erg ontroerend. Dit nummer is een en al melangolie. Ik luister dit nummer als ik me eenzaam voel, dan heb ik behoefte aan zulke nummers. Ik kan nooit helemaal mijn vinger leggen op de teksten van Spinvis, maar dat vind ik juist ook zo mooi, het laat je vrij aan interpretatie en zo kan ik het op mijn eigen manier waarderen.

motel matches schreef:
De tijd vertraagt gewoon wanneer je naar dit nummer luistert. Loomheid in muziek en tekst gevat, geweldig gedaan.

Scorpion_21 schreef:
De vroegere equivalent van Stefan en Lisette. Heerlijk wegdromen op de stem van Erik de Jong.

The Eraser schreef:
Zoals de titel al doet vermoeden een grote dosis melancholie. Heerlijk wegdromen met een glimlach en een traan.

Tot ziens, tot ziens, Justine
Want welke weg ik kies
Hij leidt naar hier
Geschiedenis herhaalt zich nooit
Maar rijmt altijd een keer

Snoeperd schreef:
Oostende, ik ben er geweest de meivakantie van vorig jaar. De verwachtingen waren hooggespannen, vanwege de lofuitingen van Marvin Gaye over deze havenstad. Maar natuurlijk en vooral door dit wonderschone nummer van woordkunstenaar Erik de Jong. Spinvis klonk nog nooit zo pakkend als in dit nummer. Aan de ene kant kabbelt het nummer heerlijk voort, maar tegelijkertijd ontroert iedere zin en pakt iedere zin je bij de strot. Pop zoals het hoort te zijn, een prachtig anthem aan een stad waar ik eigenlijk helemaal niks aan vond. Het lag vast aan de tijd van het jaar dat ik er was, maar het was kaal, leeg en lelijk.

jasper1991 schreef:
Spinvis is een van mijn favoriete Nederlandstalige artiesten. De man vind ik vooral interessant door zijn teksten, maar dit nummer vind ik vooral erg sfeervol, rustgevend en een beetje melancholisch. Het duurde wel even voordat ik dit nummer kon waarderen.

Choconas schreef:
Spinvis, oftewel Erik de Jong, bracht in 2002 een volstrekt uniek Nederlandstalig doe-het-zelfalbum uit, dat al snel insloeg als een bom. In de jaren die daarop volgden, verzamelde hij een band om zich heen, werd hij een graag geziene gast in popzalen en op festivals en bracht hij van tijd tot tijd nieuwe muziek uit. Oostende is het prachtige openingsnummer van het derde studio-album Tot ziens, Justine Keller. Het is een typisch Spinvisnummer, in al z'n schijnbare eenvoud en met de zoals altijd speelse teksten (Begin de dag met tequila / Dan is het randje er een beetje af / En doet het niet meteen zo'n zeer). Spinvis heeft zich laten inspireren tot het schrijven van dit nummer door de Vlaamse badstad, waar de familie De Jong in de jaren zeventig vaak op vakantie ging en waar hij nog altijd graag terugkeert om naar de zee te gaan. Zo is Oostende dus niet alleen de stad waar Marvin Gaye een tijdje woonde en Sexual healing schreef, maar ook een bron van inspiratie voor Spinvis.

mort schreef:
Doet mij best wel denken aan bagagedrager, vooral de album versie. Deze is 2 minuten langer dan de radio edit en neemt een stuk meer de tijd, dit geeft het nummer een hele warme melancholische sfeer terwijl het langzaam naar de climax toebouwt. Wat mij betreft wel een van de betere nummers van de CD, en een heerlijk begin van het album. Spinvis is weer helemaal terug. De tekst refereert al meteen naar ene Justine, wat er toch op lijkt te wijzen dat zij vaker terug gaat komen in het geheel van het album. Dit is echter de enige keer dat haar naam expliciet genoemd wordt.

LeenLeve schreef:
... mét de videoclip waar hij onder de douche eindigt

Dance Lover schreef:
De enige Nederlandse artiest in mijn Top 100, nadat Postmen & Shocking Blue de lijst net niet wisten te halen. Spinvis kan ik altijd goed waarderen, omdat hij zulke poëtische luisterliedjes maakt. Ik heb nog nooit een tehuis van binnen gezien en toch kan ik dit nummer feilloos visualiseren bij de aangedragen tekst. En als iemand die zelf werkzaam is in het speciaal basisonderwijs, vind ik het ook prachtig hoe Spinvis zijn teksten vult met sfeerimpressies en zonder vooroordelen of sarcasme. Bijzonder luchtig nummer over een redelijk zware thematiek, met het hart op de goede plek!

Arrie schreef:
Eén van Nederlands beste liedjesschrijvers, in z'n eigen taal welteverstaan. Dat 'ie eigenlijk niet goed kan zingen, maakt me helemaal niet uit. Hij heeft altijd inventieve arrangementen, leuke melodieën, en originele teksten. Als je deze in combinatie met de clip bekijkt, wordt het totaalplaatje duidelijk, hoe het over een ""gekkenhuis"" gaat. Nouja, gekkenhuis... niet helemaal. Maar wel zoiets dergelijks, misschien de inrichting waar Ronnie vandaan kwam? Er wordt een dag geschetst, niet helemaal willekeurig maar een verjaardag. Erg leuk, en erg vrolijk.

motel matches schreef:
Vanaf de eerste prachtige zin wordt je meegezogen in het verhaal. Het is zo beeldend beschreven dat je het voor je ogen ziet gebeuren. De vrolijke melodie doet je bijna vergeten hoe triest de tekst eigenlijk is. Hoogtepunt in de Nederlandse popmuziek.

Scorpion_21 schreef:
Leuke clip. Villa Achterwerk-achtige vibe

Bert Wasbeer schreef:
Het enige nummer over eenzame mensen met stoornissen dat mijn kinderen vrolijk mee kunnen zingen.

Gooi een steen na de dag,
zo ver als je kunt.
spoel het zout van je huid,
Doof het vuur.
Volg het spoor wat er ligt,
Zoek niet wat er nooit meer is.
was het zand uit je haar,
geef een naam aan ieder jaar.
drink de tranen van je hand,
zwijg ervan.
erf de ogen van je kind,
kijk er door.
koester je geheime hart,
tot het eind.

Reis ver, drink wijn, denk na,
lach hard, duik diep, kom terug

Scorpion_21 schreef:
Wat een prachtig reisadvies. Ga weg. Exploreer. Feest en leef tot je niet meer kunt. Rust uit. Richt je op. Vind uit wie je bent en wat je wilt en kom vervolgens terug. Wat mooi.

LeenLeve schreef:
Op de tiende en laatste plaats, omdat het (binnenkort misschien ook Trein, Vuur, Dageraad?)) een ideale afsluiter is.

Bert Wasbeer schreef:
Episch reisadvies, het nummer waarin Spinvis het meest zijn innerlijke neiging tot het schrijven van nummers voor de massa omarmt. Met name live wordt het uitgebouwd tot een stadionrocker van formaat.

Slowgaze schreef:
Ronnie keert terug, maar heeft ingezien dat de maan niet van zilver is. Het hele album is doortrokken van dit soort melancholie, dit soort berusting na een toch vrij pijnlijke ontdekking van hoe het leven in elkaar steekt. Mocht je dat nog niet helemaal begrijpen: ‘Kom Terug’ is een handzame handleiding voor het leven.

mort schreef:
Eerste luisterbeurt vond ik het niet bijzonder boeiend, maar ik begin dit nummer toch wel heel erg leuk te vinden. Zoals al eerder gezegd bestaat het voornamelijk uit een beetje cheesy klinkende jaren 80 synths, en spinvis zingt daaroverheen met enigszins vervormde stem. het begin is wel even schrikken want door de synths lijkt het de eerste 3 seconden net alsof je naar Friday van Rebecca Black luistert. Daarna wordt het gelukkig een stuk beter. Vooral het refrein ("Reis ver / Drink wijn / Denk na / Lach hard / Duik diep / Kom terug") vind ik erg mooi.

Je droomt wel vaker van een feest
maar hier ben je nog nooit geweest
Iedereen kijkt naar voetbal en een vent zeurt aan je kop.
Wat wil die man in hemelsnaam?
Hoe kom je hier hoe kom je hier vandaan
En als je weg komt waarheen wou je dan wel gaan
Hij praat maar door maar jij dwaalt af
dus je weet niet wie de wedstrijd wint
Als je luistert naar de wolken als je luistert naar de wind
Je agenda en je zonnebril wat doen die hier
nou maar je ligt weer in je eigen bed in je eigen land
en op eens staat alles stil
de motor draait de baby huilt een vogel schreeuwt de dag begint en de snelweg suist(4x)
't Is altijd wat en altijd spijt van al het geld en alle tijd op de onverharde wegen die je naar hier hebben geleid
de ochtenden zijn wit en koud
en hoe je ook je stuur vasthoudt
de wind komt door je handschoenen heen
je vingers zijn versteend
zo is er wel altijd iets wat je verlangt
en is het niet de wiet dan is het wel de drank ofzo
het spookt maar in je hoofd
twas lang geleden een eeuwigheid
Je fietste op de afsluitdijk
en ik weet niet wat je er nu van vindt
Als je luistert naar de wolken als je luistert naar de wind

Arrie schreef:
Spinvis, velen krijgen de kriebels van de manier waarop hij goochelt met woorden, maar ik hou vooral van de manier waarop hij goochelt met geluid. Begrijp me noet verkeerd, ik vind zijn teksten ook erg leuk maar die komen op de tweede plaats. Ik vind het vooral geweldig hoe dit nummer in elkaar zit, hoe hij allemaal toffe samples aan elkaar geplakt heeft. En de zang dan? Geen enkel probleem mee, ik vind dat Erik de Jong een toffe stem heeft, ik mag er graag naar luisteren. Waar de tekst in dit nummer precies over gaat, weet ik ook niet precies, maar ik heb het idee dat het gewoon een soort beeldvorming en sfeerschepping is. En dat doet ie geweldig. Alles bij elkaar is dit gewoon een bijzonder sterk staaltje samplepop. Ook heb ik dit nummer twee keer live mogen ervaren. De eerste keer was bij een concert van Zita Swoon waarbij Spinvis te gast was. Was een erg toffe versie, waarbij het prachtig openbrak bij 'en opeen staat alles stil'. Kippenvelmoment. De tweede keer was bij een concert van de man zelf, waar ik samen met mijn vriendin was, en dat was in z'n geheel een fantastisch concert. Ook daar zat in Bagagedrager een kippenvelmoment. Erik zong onverwachts het stukje 'als je luistert naar de wolken' niet, waardoor je een groot deel van het publiek dat stukje zachtjes hoorde zingen (ikzelf ook). Voor mij een overwoestbaar nummer, dat in de loop der jaren tot een groot persoonlijk favoriet is uitgegroeid.

Dance Lover schreef:
Een van de grootste hedendaagse popklassiekers die Nederland kent! Ik ken weinig artiesten die op zo'n doeltreffende manier ( flarden ) gedachtegangen tot ware poëtische kunststukjes om weten te toveren. Ik luister in ieder geval altijd graag naar zijn verhalende liedjes, zeker omdat zijn liedjes muzikaal ook altijd in orde zijn. Sowieso was Spinvis mijn toegangspoort en referentiekader, bij het ontdekken van meer kwalitatieve Nederlandstalige muziek!

Slowgaze schreef:
Van die dingen om over na te denken: ‘Bagagedrager’ is eigenlijk de signature song van Spinvis, hoewel je ook kunt stellen dat ‘Ik Wil Alleen Maar Zwemmen’ dat is. Soit, voor mijn gevoel is ‘Bagagedrager’ toch wel de signature song, maar waarom eigenlijk? Is het niet eigenlijk gewoon omdat het het eerste nummer op de eerste Spinvisplaat is en velen zo kennis leerden maken met het typerende Spinvinsgeluid?

‘Bagagedrager’ was met dank aan een tv-uitzending over zoveel jaar Nederpop mijn eerste Spinviskennismaking denk ik, maar toch, dat eerste-track-op-het-eerste-albumverhaal gaat voor mij dus niet op en toch weer wel. Het kan er ook aan liggen dat de tekst een oplossing biedt: in het eerste couplet wordt het al duidelijk dat er een droomscene in zit. Klinkt het een beetje gek, dan is dat omdat het een droom is. Op dat moment zijn we klaar voor het middenstuk, waarin alledaagse beelden gekoppeld worden aan een soort moderne variant op Gorters ‘Een nieuwe lente en een nieuw geluid.’

Gretz schreef:
Mooiste Nederlandstalige kunstwerk ever. De tekst en sfeerschepping zijn buitenaards.

Bonk schreef:
De eerste kennismaking en daar blijft dan toch altijd een speciaal gevoel om heen hangen. Omdat ik het toen en ook nu nog steeds wel ongelofelijk vernieuwende Nederlandstalige muziek vond, die me meteen wist te grijpen.

Bert Wasbeer schreef:
De eerste kennismaking. Is tekstueel nog steeds wat ongrijpbaar maar in de loop der jaren toch logischer gaan klinken.