Een tijd geleden zat ik met een goede vriendin (shout-out naar het Orakel van Ekeren!) in de auto en toen de titeltrack van Band on the Run passeerde, zei ze me dat ze altijd "Man on the Moon" hoort in plaats van "Band on the Run". We konden er eens smakelijk om lachen, zelfs zo erg dat het nu een running joke is wanneer we het nummer horen, maar ik realiseerde me in dat gesprek ook dat ik an sich vrij weinig van de plaat zelf (en van McCartney in zijn post-Beatles periode) afwist. Logischerwijs mocht Band on the Run de spits afbijten en dan blijkt dit toch een erg genietbare plaat te zijn. Zeker de eerste helft (met uitzondering dan van Bluebird, dat vind ik wat een te gezapig nummer) is fenomenaal te noemen. Titeltrack is natuurlijk een klassieker, maar ook songs als Mrs. Vandebilt met zijn aanstekelijke "Ho Hey Ho" mogen er absoluut zijn. Tweede kant van het album voelt echter wat onevenwichtiger aan. Mamunia vind ik nog een erg mooi nummer, al moet ik daarbij wel toegeven dat ik gewoon ook een erg zwak heb voor nummers over regen, maar No Words is wel erg inwisselbaar. Het niveau wordt terug omhoog gekrikt met Picasso's Last Words (Drink to Me) en Nineteen Hundred and Eighty Five (nooit gedacht trouwens dat het McCartney zelf is die de vocals doet van de afsluiter), maar die worden dan weer ontsierd door de reprises. Misschien mis ik nog een connectie, maar het voelt aan als een verplicht bruggetje dat uiteindelijk weinig nut heeft. In ieder geval een erg leuke binnenkomer, ik ga eens wat meer grasduinen in Macca zijn oeuvre.

Er zijn mensen die een voorprogramma vaak links laten liggen, maar ik heb dat altijd zonde gevonden. Ik ga niet zeggen dat het altijd de moeite waard is, maar zo af en toe kan je echt pareltjes ontdekken en Pauwel is er zo eentje van. Ik zag hem als voorprogramma van Mooneye in Trix ergens in april dit jaar en was toen echt weggeblazen. Ik kocht toen ter plaatse zowel de EP als zijn debuutplaat die allebei onder de naam Pauwel uitkwamen (om de een of andere reden heeft hij zijn artiestennaam ingekort) en beginnen doen we natuurlijk bij het begin. De titelloze EP heeft sowieso al wel de meeste luisterbeurten gehad en dat is in de eerste plaats omdat hier werkelijk geen enkel slecht nummer op staat. Witches heeft misschien wel één van de mooiste zinnen ooit in een nummer (We were witches / Brewing / Memories / Out of mind) en July - een nummer dat hij schreef terwijl hij voor zijn zieke moeder zorgde - komt als een mokerslag binnen. Het voelt allemaal gewoon zo persoonlijk en authentiek aan en daartussen zitten dan nog het erg mooie OMG, Waves (met dat prachtige intermezzo in het midden) en Molly. Melancholisch en optimistisch tegelijkertijd. Je moet het maar kunnen. Pauwel veranderde zijn artiestennaam toen de wereld en hijzelf in een woelige periode zaten, maar misschien geeft dat net dat beetje extra aan zijn stijl. Moest ik dan toch een nadeel willen noemen, dan is het dat deze EP met zijn 11 minuten aan speeltijd wel erg kort is. Zelfs voor EP-normen naar mijn gevoel. Gelukkig volgde er dit jaar dus een volwaardig album!

Een tijd geleden heb ik mijn nerdcave in orde gebracht (voor het volledige plaatje, zie: Zet hier een foto van je film- of postercollectie - moviemeter.nl) en in de voorbereiding ontdekte ik ergens in een doos deze Pokémon CD. Voor old times sake nog eens volledig gedraaid en ik had niet verwacht dat ik me nagenoeg al die nummers nog ging herinneren. Hoogtepunt is natuurlijk het Pokémon Theme (die intro alleen al!) en de PokéRAP (mijn ouders werden krankzinnig van die zondagochtenden dat ik luidkeels in de woonkamer zat mee te "rappen") maar ook het nummer 2.B.A. Master is eigenlijk nog best te pruimen en ook Viridian City is wel erg aanstekelijk. Daarna zakt het allemaal wel een tikkeltje in en hoewel ik aan Misty's Song ook nog goede herinneringen had, viel dat nummer me deze keer een tikkeltje tegen. Sowieso is dit een album dat het vooral moet hebben van de nostalgiefactor maar dat neemt niet weg dat dit eigenlijk best lekker wegluistert, al zijn de meest memorabele songs dus wel degene die ik hierboven opnoem. Het bijhorende boekje met de lyrics blijkt trouwens aan de achterkant een poster te zijn, om de een of andere vroeger niet ontdekt want dan had die wel aan mijn slaapkamermuur gehangen, maar anno 2021 is het nagenoeg onmogelijk om aan die enhanced content op de CD te geraken. Blijkbaar kunnen de CD/DVD-lezers van vandaag de dag daar niet zo goed mee om..