Het was een tijd geleden toen ik Iggy Pop opeens in The Dead Don't Die zag opdraven (een niet zo al te geweldige zombiefilm) dat ik me opeens realiseerde dat het al verdomd lang geleden was dat ik Lust for Life nog eens had gedraaid. Een album dat twee klassiekers heeft voortgebracht: het titelnummer en The Passenger, maar uiteindelijk blijken dat zelfs de twee zwakste nummers te zijn. Of ik heb die - in vergelijking met de rest van de plaat - alleszins al te vaak gehoord. Langs de andere kant, ik kan me echt niet inbeelden dat ik deze versie van Tonight ooit echt beu ga geraken. Het is een nummer dat ik voornamelijk kende in de versie van David Bowie met Tina Turner, maar het is net die drugs gerelateerde strofe aan het begin (die in de versie met Tina Turner ontbreekt) die het nummer zoveel extra punch geeft. Het humoristisch getinte Success doet me ook na al die tijd nog altijd lachen en ik kan me al niet meer inbeelden hoe vaak ik met Some Weird Sin in mijn hoofd heb gezeten. Enigszins gerelateerd: ik kan me ook niet meer inbeelden hoe vaak ik met mijn hoofd heb staan schudden op het einde van Turn Blue. Daar zit zoveel power, zoveel wanhoop in dat ik er langs zelfs ongemakkelijk van word. Die opening gewoon al met "Jesus, this is Iggy"... Op papier klinkt het idioot, maar in het nummer zelf werkt het perfect en het is eerlijk gezegd één van mijn favoriete nummers. Moest ik toch echt iets negatief willen bedenken, dan is het dat Sixteen iets te inwisselbaar is. Al kan dat ook gewoon zijn omdat de rest van deze songs gewoon o zo geweldig zijn.

Waar de meeste bands na een succesvol debuut problemen hebben met de opvolger, was dat voor Intergalactic Lovers niet het geval. Little Heavy Burdens was een dijk van een tweede plaat en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen voor nummer 3. Ze switchten voor de derde keer in even veel albums van label en gingen ergens in het Verenigd Koninkrijk de songs voor Exhale opnemen. Openingstrack (en als ik me niet vergis ook de eerste single) Between the Lines is in ieder geval de Lovers ten voeten uit en ik denk dat daar ook een beetje het probleem zit. Ze gaan wat een andere richting uit, zeker de stem van Lara Chedraoui klinkt anders, en Between the Lines had eigenlijk niet misstaan op één van de eerste twee platen. Ik draai zelf Exhale heel wat minder dan Greetings & Salutations of Little Heavy Burdens (ik vrees zelfs dat ik het album sinds 2017 en misschien nog stukje 2018 niet meer heb gedraaid) en hoewel ik vandaag het album hoger inschat dan toen, is dit inderdaad wel de minste van de drie. Het probleem ligt hem vooral dan ook voor een stuk in de productie, want het dak gaat eraf als ze zo'n My I live spelen en ook River is dan altijd wel een hoogtepunt. Hier klinken die nummers nogal zoutloos en met weinig fut - afsluiter Let Go is een aangename uitzondering op dat vlak - in dat wat er dan nog verder overblijft. Het is me ook gewoon net iets te vaak inwisselbaar. Voor Liquid Love zijn ondertussen ook al een aantal singles uitgebracht en daarin lijken ze in deze stijl verder te gaan, met als verschil dan dat Crushing van een ongekende schoonheid is die op Exhale nergens wordt gehaald.

Naar aanleiding van Liquid Love, de nieuwe plaat van de Lovers, ben ik hun eerdere albums weer eens wat meer aan het draaien. Ik recupereer wat stukken van mijn bericht uit 2015, maar gewoon omdat ik op een aantal vlakken daar nog hetzelfde tegenover sta. Zo is en blijft Lara Chedraoui voor mij de voornaamste aantrekkingskracht bij de Intergalactic Lovers. De manier waarop zij als een elfje over het podium dartelt en ondertussen de meest zielroerende teksten uitstoot... Ze wordt begeleid door een uitstekende band, maar dit is zo'n gevalletje van een frontvrouw die alle aandacht naar zich toe trekt. Of dat nu in het erg aanstekelijke Delay is of in het met emoties doordrenkte Bruises of een meebruller zoals Howl, ze geraakt overal mee weg. Soms oogt dit nog wat onevenwichtig qua tracklist, maar verder is dit meer dan 10 jaar later nog altijd een debuut om U tegen te zeggen. En dan te bedenken dat ze indertijd nog een aantal nummers links hebben laten liggen, want zo'n Feel For You en Gimme (die zijn uitgebracht op de vandaag niet meer te vinden Intergalactic Lovers EP uit 2010) mist op het album. Om nog maar te zwijgen van een pareltje als Help Me Make It Through The Night (dat de B-kant was van de Feel For You single), maar dat hebben ze gelukkig nog wel eens gespeeld bij de Toots sessies in 2014. Toch knap hoe de groep van in hun prille periode zo'n herkenbaar geluid wist te brengen. Ik ben benieuwd naar wat Liquid Love gaat geven, maar de gelijknamige single belooft al veel goeds.

Ondertussen is Liquid Love alweer 2 jaar oud en ik merk (net zoals met Exhale) dat ik deze plaat veel minder draai dan de eerste twee. Wat ik altijd vreemd vind, want ik zie die tracklist en denk "hier staan toch ook wel een aantal toffe nummers op". Tijdens het fietsen van en naar het werk heb ik Liquid Love nog eens een aantal draaibeurten gegeven en dan valt het wel op dat dit een album is dat simpelweg te lang duurt. Ik ben grote fan van alles wat de Intergalactic Lovers uitbrengen, maar bij Liquid Love krijg ik altijd het gevoel dat het een dubbelalbum is. Wat best raar is, want qua speelduur ligt dit echt wel niet zo veraf van Greetings & Salutations of Little Heavy Burdens. Ik denk dat het vooral de nieuwe sound is die me wat tegensteekt op den duur. Er zijn een aantal uitschieters zoals twee van de vooruitgeschoven singles (Bobbi en Crushing) waarvan de eerste een heerlijke oorwurm is en de tweede zo'n typisch breekbaar Lovers nummer is, maar ook Waves of Desperation bijvoorbeeld doet het gewoon erg goed bij mij en dat begin van Limbo maakt me eigenlijk altijd wel vrolijk. Er zijn echter ook een aantal songs die gewoon niet blijven plakken en die situeren zich toch wat meer naar het einde toe. Zo'n My Low Low bijvoorbeeld kan me simpelweg niet bekoren en klinkt ook gewoon zo inwisselbaar. Be Patient en Turn Insight Out heb ik zelfs eventjes terug moeten starten om te weten welke songs dat nu weer waren, want ik kon ze niet voor de geest halen. Vreemd trouwens dat op Spotify een zogenaamde deluxe editie staat waar tracks 12 tot en met 14 als "bonus" zijn toegevoegd. Bij mijn weten is er geen enkele release uitgebracht met slechts 11 nummers en ironisch genoeg denk ik dat ik het album dan net beter zou waarderen. Zelfs de LP bevat ook gewoon de 14 nummers zoals deze initieel zijn uitgebracht.

Nu Lara Chedraoui en haar intergalactische lovers binnenkort weer een nieuwe plaat op ons loslaten, werd het nog eens tijd om wat van hun ouder werk te gaan draaien. Hoewel dat "weer eens tijd" misschien niet helemaal de juiste woordkeuze is aangezien Greetings & Salutations en deze Little Heavy Burdens wel regelmatig opstaan. Deze altijd lastige tweede plaat ligt qua stijl erg in het verlengde van het debuut en daar is op zich niets mis mee. De stem van Chedraoui kan nog altijd door merg en been gaan (ik krijg nog altijd kippenvel van de Who are you? Who are you? / To doubt my, doubt my heart? / Who are you? Who are you? / To tell me how a love should feel like? / Who are you to doubt my heart? strofe in Obstinate Heart) en ook muzikaal is het vaak erg de moeite. Af en toe iets wat ik niet met een beter woord dan 'soundscapes' kan omschrijven, The Fall, Pt. 1 is daar een goed voorbeeld van, maar altijd wel in die typische Lovers stijl. Ik heb in ieder geval wel veel zin om ze binnenkort nog eens live aan het werk te zien, want dan komen ze misschien nog net wat beter tot hun recht komen. Met Exhale zouden ze een nieuwe weg inslaan en dat is dan weer een plaat die ik heel wat minder draai. Misschien onterecht? Ik kan me in ieder geval nog een concert in het Zuiderpershuis in 2017 herinneren waar ik zwaar onder de indruk was, maar in ieder geval staat Little Heavy Burdens als album ook gewoon na al die jaren nog stevig overeind. Net iets meer een geheel dan de voorganger, maar op alle andere vlakken evenwaardig.

Ik heb de Intergalactic Lovers nu reeds 3x live gezien en 3x was dat de moeite waard. Bluesem (in 2015 alweer) was "De Grote Ontdekking" en toen was Little Heavy Burdens nog niet zo lang uit. De show in 2017 in Het Zuiderpershuis was naar aanleiding van Exhale en zorgde ervoor dat ik die plaat in een nieuw daglicht zag en de show op Linkerwoofer in 2019 was degelijk, maar kon niet tippen aan hetgeen ik de vorige jaren zag. Ik luisterde in die periode wel veel naar liveconcerten van de Lovers op Youtube en er staan twee erg sterke shows die geüploadt zijn door Ancienne Belgique zelf, al zijn het wel twee shows uit 2015. Het eerste concert is de Valentijnsshow van dat jaar en in het andere concert zit Koning Filip mee in de zaal voor 35 Jaar AB. Het is wel het bewijs dat de Lovers en de AB een goede mix zijn en het is dan niet verwonderlijk dat ze voor hun eerste liveplaat voor die zaal kiezen. Opnieuw een Valentijnsshow (deze keer van 2018 dus) en eentje waarin Exhale logischerwijs prominent aanwezig is in de setlist. Dat betekent gelukkig niet dat Greetings & Salutations en Little Heavy Burdens vergeten worden aangezien songs als No Regrets, Delay, Islands en Northern Rd. simpelweg altijd een plaats verdienen in elk concert. Ik haalde het bij Exhale ook al aan, maar live krijgen de nummers van de derde studioplaat toch een stevige extra punch en dat komt zo'n song als River en My I alleen maar ten goede. Between the Lines is sowieso ook de Lovers op hun best en je hoort ook gewoon een band die er duidelijk erg veel zin in heeft. Het klinkt wat cheesy doordat het Valentijn is, maar wanneer Lara zegt dat ze de liefde voelt? Ik geloof haar. Om dan uiteindelijk af te sluiten met Bruises... Dat blijft toch echt een dijk van een nummer!

Op zich heeft Iron Maiden naar mijn gevoel al wel genoeg liveplaten uitgebracht. Er zijn er een aantal bij die de aanschaf waard zijn, maar vaak putten ze toch uit een nagenoeg zelfde setlist en in dat opzicht is deze A Real Dead One een interessante release. Waarom? Omdat er hier voornamelijk wordt geput uit materiaal dat werd gereleased tot en met Powerslave in 1984! Dat heeft als resultaat dat er een aantal pre-Bruce Dickinson nummers opstaan en dat is meteen ook een tegenvaller, want ik prefereer toch de Paul Di'Anno versie tegenover (deze) live-uitvoeringen. Het woord 'deze' staat tussen haakjes omdat er versies zijn waarin Dickinson wel de juiste vibe te pakken heeft, maar dat is bijvoorbeeld bij Running Free uit Zwitserland niet het geval. Daar zit meteen ook het tweede probleem van A Real Dead One: bijna elk nummer komt uit een ander concert en dat komt het "concertgevoel" niet ten goede. Dickinson houdt zich hier gelukkig nog een tikkeltje in met het verwijzen naar de stad waarin ze spelen, al kan hij het naar het einde toe toch weer niet laten, maar ik had liever gewoon één volledig concert gehad in plaats van deze mikmak aan verschillende landen. Vooral omdat het de audiokwaliteit ook niet altijd ten goede komt. Wanneer je de intro van The Number of the Beast hoort, dan krijg je het gevoel dat je een brakke bootleg op de kop hebt getikt... Tof dat ze dit later in één package hebben gereleased met A Real Live One en in mijn herinnering is die toch iets beter. Die zal binnenkort ook nog wel eens een draaibeurt krijgen.

Oorspronkelijk uitgebracht als twee aparte albums, maar voor mij zijn A Real Live One en A Real Dead One toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het was de eerste live-release van Iron Maiden sinds Live After Death en het interessante was dat A Real Dead One zich focust op nummers die gereleased werden voor Somewhere in Time terwijl A Real Live One de periode erna voor zijn rekening neemt. Qua setlist is A Real Dead One de meer interessante, qua kwaliteit is A Real Live One de betere. Dezelfde hekelpunten blijven overeind (het feit dat dit 11 nummers zijn verspreid over 9 venues doet de algemene flow geen goed), maar de band lijkt ook net iets vlotter te spelen. Wat op zich vreemd is aangezien alle nummers - dus van beide CDs - uit de Fear of the Dark tour in 1993 komen. Misschien zaten de oude nummers gewoon niet meer zo goed in de vingers? Ik was er alleszins niet bij in 1993, maar ik heb in de loop der jaren Iron Maiden zowel persoonlijk (die Somewhere Back in Time tour in 2008 op Graspop!) alsook op officiële release (ik blijf een groot zwak hebben voor Death on the Road, ook wel dankzij de atypische setlist) beter geweten. Uiteindelijk is A Real Live/Dead One een release die ik niet gemakkelijk zal verkopen, maar dat is vooral doordat die onderdeel is van die collectie waarmee je de hoes van het eerste album mee kon maken. Veel draaibeurten gaat deze en zijn tegenhanger echter niet meer krijgen vermoed ik, of ik moest opeens een nachtelijk bezoek van Eddie krijgen.

Eigenlijk is het stom, ik heb de CD en de DVD set al zo lang ik me kan herinneren en toch had ik nog nooit naar de DVD gekeken. Geen idee waarom eigenlijk, ik zette vaak gewoon (in het algemeen) de live CD op en deed ondertussen iets anders. Dankzij de lockdown(s) is er verandering gekomen in die vervelende gewoonte en neem ik tegenwoordig eens wat meer tijd om ook naar zo'n DVD te kijken. Vandaar ook Death on the Road eens in de speler geschoven en jongens toch, wat een hyperkinetische montage is me dit! Joe Abercrombie is de editor van dienst (die ook verantwoordelijk was voor de editing van de The History of Iron Maiden: Part 1, The Early Days documentaire) en zou je wat meteen een flinke dosis valium willen geven. En toch... Tegen dat Wrathchild gedaan is, was ik het alweer gewend. Het blijft bij vlagen een soms vreemd concert waar je graag zou hebben dat ze iets langer bij een beeld blijven stilstaan (de gigantische Eddie komt nu niet echt tot zijn recht), maar verder is dit wel Iron Maiden ten voeten uit. Of misschien ook niet? Want één van de redenen waarom ik dit nog wel eens regelmatig draai is omdat dit qua setlist een uitzondering is dankzij de Dance of Death nummers en zowaar een nummer van The X Factor. Met onder andere Live after Death, A Real Live/Dead One en Live at Donington in huis is het tof om eens wat minder gespeelde nummers te horen en die klinken ook gewoon erg tof. Zeker het duo Dance of Death/Rainmaker is geweldig en het is een beetje jammer dat Dickinson hier qua stem wat minder imposant oogt. Zeker Paschendale heeft daar wat onder te lijden, maar dat maakt hij met zijn acte de présence dan wel weer goed.

Ik ben de laatste tijd weer wat meer in een Iron Maiden-mood en in plaats van altijd bij die echte oude klassiekers (genre Somewhere in Time, The Number of the Beast, ...) te blijven hangen, besloot ik om Fear of the Dark nog eens wat draaibeurten te geven. Voorganger No Prayer for the Dying is één van de minste albums uit heel hun oeuvre, maar bij Fear of the Dark had ik altijd wel warme herinneringen. Een album met misschien wel één van de meest iconische albumhoezen van de band (of misschien is dat wel omdat ik zelf jarenlang deze versie van Eddie als avatar heb gehad op verschillende forums) en waar in mijn herinnering toch best wel wat geweldige nummers opstaan. Titeltrack staat eenzaam bovenaan, al geef ik toe dat er momenten zijn dat ik het nummer teveel heb gehoord, maar ook Afraid to Shoot Strangers en Judas Be My Guide mogen er absoluut zijn. Toch is het in zijn volledigheid een mindere plaat van deze Britse metal legendes. Er zijn te veel nummers die zo inwisselbaar zijn dat je ze al bent vergeten terwijl de laatste noten nog door de boxen galmen. Het lijkt wel alsof de band ook het gevoel heeft dat dit uiteindelijk een misser is, want het blijft toch jammer dat ze - met uitzondering van het titelnummer - deze plaat zo vakkundig negeren tijdens de tours. Zo'n A Real Live One (die vooral put uit de Fear of the Dark tour) bewijst namelijk dat deze nummers live wel kunnen knallen. Fear of the Dark is dus uiteindelijk wel een vooruitgang ten opzichte van No Prayer for the Dying, maar dat was wel helemaal een hap-slik-weg album.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben tegenwoordig wat in een nostalgische bui. Er is een tijd geweest dat ik een die-hard Iron Maiden-fan was, maar vandaag de dag draai ik ze bitter weinig. Zo'n plaat als No Prayer for the Dying draaide ik tijdens de "hoogdagen" al zelden en ik weet terug waarom: het lijkt allemaal zo verdomd hard op elkaar. Ik moet zeggen dat ik nog wel erg aangenaam verrast was door Tailgunner (een nummer dat ik al nagenoeg vergeten was, maar bij de eerste noten schoot het refrein me al terug te binnen), maar zo'n Holy Smoke of Hooks in You... Neen, dat zijn toch nummers waar mijn hart niet sneller van gaat kloppen. Hooks is dan ook het enige nummer op No Prayer for the Diying waar Adrian Smith aan meewerkte - hij verliet de band omdat hij niet akkoord was met de muzikale richting die de band uitging waarna hij vervangen werd door Yannick Gers. Bijna zo'n 10 jaar later zou hij dan toch terug te komen en zou Gers ook ineens maar blijven - en hoewel dat een statement is dat kan tellen, is Hooks niet echt kwalitatief zoveel beter. Dan heb ik eigenlijk nog een licht zwak voor Bring Your Daughter... to the Slaughter, maar dat nummer ken ik dan weer beter in zijn Nightmare on Elm Street 5 vorm zoals die terug te vinden is op de bonustracks van Tattooed Millionaire. Tailgunner en Daughter zijn dan meteen ook de enige twee nummers die No Prayer for the Dying bestaansrecht geven en ik kan me voorstellen dat dit als een niet aangename koude douche moet hebben aangevoeld als je ziet wat voor klassieke platen Maiden hiervoor uitbracht. Ze zouden later wel terug de weg terugvinden met A Matter of Life and Death als het finale hoogtepunt.

Nu er weer een nieuw Iron Maiden album aankomt, was het is hoog tijd om nog eens wat meer van hun ouder werk te gaan (her)waarderen. Er was een tijd dat ik een die-hard fan was, maar ik ben ze zowat uit het oog verloren met de release van The Final Frontier en waar kan ik beter beginnen dan een aantal van mijn favoriete platen weer eens wat meer te draaien? Somewhere In Time viel me een tijd geleden uiteindelijk een tikkeltje tegen, maar Powerslave staat nog altijd als een huis overeind. Aces High is een klassieker van formaat en een fenomenale opener die meteen de toon zet, maar sowieso zit hier eigenlijk geen enkele inzakking in. Van het instrumentale Losfer Words tot het lang uitgesponnen (maar daarom niet minder indrukwekkende) Rime of the Ancient Mariner.. Het is werkelijk van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ja, zelfs nummers die op het eerste zicht wat minderwaardig lijken (het trio Flash of the Blade, The Duellists en Back in the Village voelt bij een eerste luisterbeurt wat als een inzakking aan) hebben zich in de loop der jaren diep in mijn muzikale hart genesteld. Het is sowieso een goed teken als je, zelfs na jaren het album niet te hebben gedraaid, bij het eindigen van het ene nummer al meteen weer weet welk nummer er zal volgen en misschien nog belangrijker: hoe het lijkt alsof het gewoon één lange flow is. Sowieso één van de beste albums die Maiden ooit maakte en misschien wel het beste uit de Dickinson periode? We zullen zien wat onder andere Piece of Mind en Seventh Son of a Seventh Son nog gaan brengen.

Somewhere in Time heeft indertijd de eer gehad om mijn eerste zelfgekochte LP te zijn. Ik had het album al wel op CD maar die hoes met al die details.. Die moest ik gewoon in vol ornaat in huis hebben. Een tweetal jaar later kwam Iron Maiden met de Somewhere Back in Time tour af en raakte ik echt gefascineerd door de midden tot eind jaren '80 albums van de groep. Vooral het trio Powerslave (1984)/Somewhere in Time (1986)/Seventh Son of a Seventh Son (1988) deed het ten huize Metalfist erg goed maar het was ondertussen erg lang geleden dat ik überhaupt nog naar Iron Maiden geluisterd heb. Ik moet zeggen dat het me toch een tikkeltje tegenvalt. Caught Somewhere in Time is en blijft geniaal goed en o wat was Dickinson toch geweldig goed van stem op dit moment maar nummers als Sea of Madness doen me toch net iets te weinig ondertussen. Er staat gelukkig nog altijd veel goeds tegenover zoals Heaven Can Wait maar ik blijf met Déjà Vu en Alexander the Great als afsluiter uiteindelijk wat op mijn honger zitten. Ben benieuwd wat ik van de andere platen ga vinden, heb er wel zin in gekregen om eens wat meer Maiden te gaan draaien.

Het was anno 1982 wel een serieuze wijziging in de sound van de band: Paul Di'Anno werd door de band ontslagen wegens meerdere redenen (onder andere stevig drank- en drugsgebruik) en Bruce Dickinson werd zijn vervanger. Hoewel ik op zich ook nog altijd een voorliefde heb voor de eerste twee studioalbums met Di'Anno, staat het natuurlijk buiten kijf dat Iron Maiden met Dickinson als zanger de grootste successen uit hun carrière zouden behalen. Deze The Number of the Beast was al een uitstekend voorproefje op al dat moois dat nog ging komen en het is vooral straf om te zien hoeveel van die typische Maiden nummers hier al op te vinden zijn. Uiteraard het titelnummer en Run to the Hills, twee nummers die al jaar en dag onderdeel maken van de setlist, maar ik was bijvoorbeeld vergeten dat het fenomenale duo Children of the Damned en Hallowed Be Thy Name hier evengoed op staan. Nummers die ik onlosmakelijk met Dickinson associeer, maar deze luisterbeurt viel het me opeens op dat het album verder wat als "tussenplaat" aanvoelt. Zo'n Gangland lijkt echt nog te zijn geschreven met het oog op de stem van Di'Anno en klinkt met de stijl van Dickinson niet helemaal lekker. Invaders daarentegen is dan weer zo'n nummer dat alleen Dickinson zou kunnen zingen, die opera-achtige uithalen blijven na al die jaren indrukwekkend. Een aantal klassiekers in hun oeuvre, maar ik prefereer toch nog een aantal andere platen van de band. Wel nog eventjes vermelden dat dit één van mijn favoriete albumhoezen van de groep is. Somewhere in Time is nog net iets indrukwekkender door de vele details, maar dit is ook gewoon erg cool.

Met het herbeluisteren van Somewhere in Time kreeg ik zin om eens terug wat meer van Iron Maiden te gaan luisteren en bij het nakijken van mijn library in iTunes kwam ik deze Soundhouse Tapes tegen. Indertijd was het een natte droom om hier eens een origineel exemplaar tegen betaalbare prijs van te kunnen vinden, maar het is uiteindelijk een digitale versie geworden. Een EP die bestaat uit 3 nummers die tijdens dezelfde sessie werden opgenomen en naar het schijnt vooral werd uitgebracht om tijdens concerten iets te verkopen hebben. Je hoort dat het inderdaad iets andere versies zijn dan degenen die uitgebracht zouden worden op de studioalbums (en Invasion zou zelfs nooit op een studioalbum komen, wat ik op zich ook wel het minste nummer van deze 3 vind) en in dat opzicht is het een fijne blik op een band die nog in de kinderschoenen stond. Ik vermoed niet dat Iron Maiden had gedacht dat er mensen meer dan 40 jaar later hier nog over in geïnteresseerd gingen zijn. De volledige Soundhouse Tapes sessie (dus de 3 nummers van Soundhouse Tapes + Strange World die indertijd werd weggelaten wegens tegenvallende kwaliteit) is ook op de vinyl editie van Best of the Beast uitgekomen maar enkel en alleen daarop. De CD variant heeft dan weer niet alle nummers..

Isolde Lasoen had de eer om mijn concertseizoen na vele maanden livestreams terug op gang te trappen en ze deed dat in het OLT Rivierenhof met haar soloproject: Isolde et les Bens. Als steun - alle beetjes helpen denk ik dan en het was meteen een mooie gelegenheid om een handtekening te versieren - meteen ook zowel de L'Inconnu EP alsook deze Cartes Postales op vinyl gekocht. De afgelopen dagen Cartes Postales veel gedraaid en dat versterkt mijn mening die ik tijdens het concert had des te meer: wat een fenomenale en veelzijdige muzikante is dat toch. Het concert was deze keer in samenwerking met Phil Casco (die met zijn orkest ook aanwezig is op het album trouwens) en hoewel het af en toe regende, was het genieten van een groep muzikanten die zijn uiterste best deed om de regen te doen verdwijnen. De nummers van Cartes Postales klinken dan ook echt geweldig in deze uitvoering. Het is filmisch, het is sfeervol en het is bovenal gewoon uitstekende muziek. In het begin oogt het nogal vreemd dat er halverwege het album opeens geswitcht wordt naar Engelse teksten maar dat went eigenlijk bijzonder snel. Misschien ook wel omdat dezelfde stijl gewoon wordt doorgetrokken en met bijvoorbeeld Hurt (een nummer over migraine) raakt ze bij mij ook wel een persoonlijke snaar. Sowieso een persoonlijke plaat aangezien Lasoen indertijd haar muziekcarrière startte bij de majorettes en laat dat gelijknamige nummer nu net één van de vele hoogtepunten zijn.

Eigenlijk zou je L'Inconnu moeten luisteren vooraleer je aan Cartes Postales begint maar kom, van een beetje dwarsliggen is nog nooit iemand doodgegaan. Het is in ieder geval wel fijn om te zien dat de lijn gewoon van deze EP voor het volledige album is doorgetrokken, want L'Inconnu is ook gewoon een erg fijn zomers plaatje. Wishful Thinking is wel een beetje de vreemde eend in de bijt aangezien dat het enige Engelstalige nummer op de plaat is (Cartes Postales heeft ook een aantal Engelstalige nummers maar daar is het meer in balans) maar vanaf Samba des Diables is het echt genieten. Een nummer dat geschreven werd in volle WK-gekte anno 2014 (het eerste grote toernooi waar de Rode Duivels sinds jarenlang terug aan mochten meedoen) en het wordt er alleen maar beter op met Perdu (een nummer over een weggelopen kat met een heerlijk opbouwend einde), een cover van Pierre Bachelet's Emmanuelle en natuurlijk nog het aanstekelijke Aluminium Folie. Een nummer dat al eerder werd uitgebracht voor de 5e CD in de Te Gek!? reeks. Het is en blijft een EP natuurlijk en die staan niet gekend om hun lange speeltijd maar zelfs dan nog voelt dit wel een tikkeltje kort aan, had gerust nog wel een nummer bij gemogen. Wie Isolde Lasoen nog met live kan zien met Phil Casco zal zich kunnen verlekkeren aan de liveversie van Perdu waarin het einde nog spectaculairder wordt. Als toegift hebben ze dat slotstuk nog eens even hernomen maar dan met Isolde achter de drums.. Een perfecte afsluiter.

Het begint tegenwoordig een traditie te worden, want elke keer als Isolde Lasoen naar het Rivierenhof komt eindig ik met een gesigneerde plaat in mijn handen. Vorige keer was het de beurt aan L'Inconnu en Cartes Postales (solowerk dat toen al een tijdje bestond), maar deze zomer was ze in Deurne om haar nieuwste studioplaat voor te stellen en de oplettende lezer zal al wel doorhebben dat het om deze Oh Dear gaat. Compleet blanco naar het concert gegaan, want ik kende enkel de single Ghosting. Een single die anders is dan ik had verwacht had, maar daarom niet minder goed. Iets wat gezegd kan worden over dit volledige album trouwens. Op Oh Dear gaat Lasoen werkelijk alle richtingen uit en lijkt ze echt het idee te hebben van "foert, ik doe volledig mijn eigen zin". Iets waar ik blij om ben, want als je dan met het jazzy Bed & Breakfast afkomt? Ja, dan ben ik wel keihard fan. Misschien is mijn mening iets te gekleurd omdat Isolde Lasoen indertijd het einde van een donkere periode aankondigde (het was toen mijn eerste optreden dat ik ging zien na de lockdowns), maar dit is eerlijk gezegd gewoon opnieuw een dijk van een plaat geworden. De titeltrack is een geweldige opener, Ghosting is met die oehs en aahs geweldig om vocaal mee te doen (en best moeilijk, maar dat ligt misschien aan mijn muzikale onkunde) en de samenwerkingen met Daan en - de voor mij onbekende Bertrand Burgalat - zijn de moeite waard. Gaat iedereen dit tof vinden? Dat denk ik nu ook weer niet. Lasoen heeft een bepaald filmische stijl die heel zacht en melodieus klinkt (en ze gebruikt haar stem daar ook regelmatig voor) maar I love it. Volgend jaar treedt ze opnieuw op in de buurt, ik heb volgens mij ondertussen alles wat ze heeft uitgebracht dus geen idee met wat ik dan ga thuiskomen...