Er zijn zo van die platen waar je eigenlijk echt niet meer weet hoe je er ooit mee in contact bent gekomen. Ik meen me te herinneren dat Hard Times in de soundtrack van JCVD zit, maar volgens mij kende ik het album al vooraleer ik die film zag. Ik denk dat ik hier dan ook eens toevallig op ben gestoten via die machtige cover van A Change Is Going to Come. Een versie die vandaag de dag nog altijd als een huis overeind staat en dat kan ook gezegd worden van die geweldig swingende Listen to Me, het bijzonder funky (en bovendien live!) klinkende Mighty Mighty, het stuwende Running (Look at me, an educated fool wordt hier altijd luid meegezongen) en drie erg fijne instrumentals. Voor je het beseft is het album dan ook ten einde en dat was ook het geval voor Baby Huey zelf. Hij overleed al vooraleer The Baby Huey Story het leven zag en weet dus nooit wat hij heeft betekend voor de muziek, noch dat er meer dan 50 jaar na zijn dood nog een tweede album uitkwam met iets wat vermoedelijk een compilatie is van materiaal dat indertijd niet is uitgebracht. Vreemd genoeg zijn ook daar de 5 singles die hij met The Babysitters opnam (Mighty Mighty Children Part 1, Monkey Man, Messin' with the Kid, Just Being Careful en Beg Me) midden jaren '60 niet te vinden maar gelukkig bestaat er zoiets als Youtube. Mighty Mighty Children Part 1 is trouwens wel uitgebracht als bonus track op deze CD en Part 2 hebben ze hernoemd naar Mighty Mighty op deze release.

Het was een tijd geleden via een aflevering van Belpop dat ik besloot om me eens aan iets te wagen van Bart Peeters. Ik kende hem natuurlijk als televisiepresentator en ook zijn hits met The Radios zijn aanwezig in mijn muzikaal geheugen maar zijn Nederlandstalig werk? Neen, daar kon ik niet zoveel van opnoemen. Uiteindelijk maar eens op goed geluk aan Slimmer Dan de Zanger begonnen en dat blijkt inderdaad toch wel een erg fijne plaat te zijn. Er is iets enorm aanstekelijk aan de manier waarop Peeters zijn teksten in elkaar steekt (een trucje dat vandaag de dag wel wat achterhaald lijkt te zijn, zijn nieuwe single Genstertje vind ik al een stuk minder) en Allemaal door Jou is daar misschien wel het hoogtepunt in. Heerlijk hoe dat tekstgewijs compleet ontspoort maar ook opener Slimmer Dan de Zanger mag er zijn. Toch voelen een aantal nummers eerder wat aan als opvulling. De Bob Dylan cover van I Want You (hier vertaald naar Ik Wil Je Nooit Meer Kwijt) is an sich nog wel knap gedaan maar bijvoorbeeld Pinguin op Antartica of Monster Zonder Waarde? Neen, daar blijft uiteindelijk maar weinig van hangen. Afsluiten doen we wel op de typische Bart Peeters-manier. Zes Oerang Oetangs is een humoristisch nummer waar het plezier van afspat en ik denk dat er niemand kan blijven stilzitten bij AAA. Al vind ik liveversie van Live in Leuven misschien nog net iets beter, die is zo nog net iets energieker. In ieder geval: dit smaakt naar meer.

Slimmer Dan de Zanger was mijn eerste kennismaking met het solowerk van Bart Peeters en dat smaakte op zich wel naar meer. Een album met hier en daar een (kleine) misser, maar dan zag ik opeens dat er ook een live-concert bestond van de gelijknamige tour. Die show in Leuven bevat dan overigens nog een persoonlijk favorietje zoals Heist aan Zee en natuurlijk die heerlijk opzwepende versie van AAA. Het is in optredens zoals dit dat je merkt dat Bart Peeters live altijd wel feest is en het is moeilijk om te blijven stilzitten (of om zelfs niet met een grijns mee te wiegen) bij nummers zoals Zes Oerang Oetangs (In een Baobab). Met een show uit de Slimmer Dan de Zanger Toer is het natuurlijk niet verwonderlijk dat het merendeel van de songs uit dat album komen, maar dat is niet erg wanneer het om pareltjes zoals Allemaal door Jou gaat. Wat misschien wel een nadeel is, is dat de bindteksten van onze zanger niet altijd even duidelijk verstaanbaar zijn. Ik heb een aantal keer moeten luisteren vooraleer ik die mop rond zijn doktersbezoek en het stilzitten volledig verstaan had, maar muzikaal is het in ieder geval dik in orde. Ik was wel alweer vergeten dat ik dit in zowel DVD uitvoering alsook in CD uitvoering heb (dat is natuurlijk het nadeel van alles te digitaliseren), dus binnenkort de DVD ook maar eens afspelen. Ik denk dat dan het plezier er nog meer van afspat.

De laatste jaren ben ik via via nogal veel met Janis Joplin in aanraking te komen. Zij was eigenlijk het doorgeefluik naar de Grateful Dead dankzij een bootleg Woodstock CD (lang verhaal), maar ik was ook helemaal zot van Piece of My Heart. Een nummer dat ik niet op haar reguliere oeuvre terugvond en dat is logisch ook, want het is een nummer dat Joplin zong toen ze nog bij Big Brother & The Holding Company speelde. Vandaar dus maar eens op zoek gegaan naar het origineel en via Spotify op de re-release met 4 bonustracks gestoten. Roadblock en Flower in the Sun zijn studio outtakes & Catch Me Daddy en Magic of Love dateren beide uit het concert in The Grande Ballroom in Detroit op 2 maart 1968 en zijn an sich wel tof, maar de echte fun zit hem toch in de reguliere release. Aan Piece of My Heart ga ik geen woorden meer wijden, dat nummer spreekt voor zich, maar zo'n nummer als Summertime? Dat behoort toch ook wel tot het beste dat Joplin ooit uit haar strot heeft geperst. Oh, Sweet Mary vind ik trouwens ook wel een heerlijk nummer en het is zonde dat Joplin de band al verlaat na slechts twee albums van Big Brother & The Holding Company. Wat ze later maakt, is absoluut ook niet slecht maar ik heb wel een zwak voor Cheap Thrills ontwikkeld. Als het aan de groep had gelegen, dan had de titel trouwens Sex, Dope and Cheap Thrills geweest en hadden we in plaats van de comic die nu de voorkant van de plaat siert, een foto gehad van de groep naakt in bed. De platenmaatschappij weigerde echter de titel en ook met de initiële plannen voor de cover waren ze niet zo blij.

In American Horror Story is in seizoen 9 (dat de subtitel 1984 heeft meegekregen) een grote rol weggelegd voor Billy Idol. De man is weliswaar nooit te zien, maar één van de personages is geobsedeerd door hem en vandaar heb ik eindelijk eens werk gemaakt van wat meer van Idol's oeuvre te ontdekken. Want – zoals uit deze liveplaat ook blijkt – hij heeft best wel veel hits op zijn naam staan. Onder andere Dancing with Myself, Flesh for Fantasy, Sweet Sixteen, Rebel Yell en White Wedding… Er zijn artiesten die het met minder moeten doen in hun setlist. In 2016 besloot Idol in eigen beheer een livealbum uit te brengen en dat is dan deze BFI LIVE! geworden. Iets zegt me dat dat BFI voor Billy Fucking Idol gaat staan, maar 100% zeker ben ik niet. Waar ik wel 100% zeker van ben, is dat dit gewoon een erg leuke intrede is tot het oeuvre van Idol. Hij put uit nieuwer materiaal (een aantal songs komen uit zijn – op moment van schrijven – laatste plaat Kings & Queens of the Underground) maar ook zijn Generation X periode (Ready Steady Go) en de grote hits (zie hierboven) komen ook voorbij. Die cover van LA Woman van The Doors (in praktijk wordt dat trouwens Portland Woman) had voor mij niet gehoeven. Ergens jammer dat dit een samenraapsel is van verschillende venues, maar dat is nu eenmaal een stokpaardje van mij. Als ze dan nog eens de plaats van optreden beginnen te vernoemen tijdens verschillende songs en dat is niet meer hetzelfde… Het haalt me altijd wat uit de livesfeer.

Je hebt van die mensen die helemaal opleven wanneer kerst nog maar van veraf te zien is (en het wordt elk jaar erger en erger precies, dit jaar was Halloween nog niet gepasseerd en er was al overal kerstversiering te koop), maar ik hoor niet in die categorie thuis. Wat ik wel graag doe, is me in rond die periode eens te amuseren met van die typische kerstplaten. Ik heb er niet zoveel in huis, enkel die van Bob Dylan staat me momenteel helder voor de geest, maar in de platencollectie van mijn vader vond ik deze White Christmas. Een album waar veel klassiekers in het genre worden gecoverd door de onmiskenbare stem van Crosby (al ken ik hem vooral als acteur die ook geregeld in de films zingt) en eerlijk is eerlijk: ik snap wel waarom dit na al die jaren nog altijd een populaire plaat blijft. Silent Night en Adeste Fideles lenen zich perfect voor zo'n autorit naar een kerstfeestje terwijl er wat sneeuw op je voorruit dwarrelt en net wanneer je denkt dat je het allemaal wel gezien en gehoord hebt, komen The Andrews Sisters op de proppen om terug wat meer pit in de nummers te brengen. Beetje jammer van de afsluiter Mele Kalikimaka, want voor mij past die niet echt in het geheel met de andere nummers. Geen idee of het aan mijn vinyl ligt of aan de opnames zelf, maar op sommige nummers (op God Rest Ye Merry Gentlemen valt het zeker op) zit een soort gekraak en geknetter dat me anders zou ergeren, maar nu krijg ik er zo'n soort van knisperig haardvuur-gevoel bij. Net zoals een kersttrui is dit iets dat je enkel maar bovenhaalt rond een bepaalde periode, maar ik denk dat ik deze vandaag nog wel eens ga opleggen.

Black Sabbath is bij het grote publiek natuurlijk vooral bekend van de periode met Ozzy Osbourne als zanger, maar dat neemt niet weg dat er een periode heeft bestaan dat Ozzy solo ging en dat de band Ronnie James Dio als zanger aantrok. Ik hoorde een tijd geleden nog eens Holy Diver passeren en had opeens zin om me eens in de periode van Dio bij Black Sabbath te verdiepen en waar beter te beginnen dan bij een live-album? De keuze viel op Live at Hammersmith Odeon, die ook is uitgebracht als 2e disc bij de special edition van Mob Rules, en eerlijk gezegd? Ik ben niet helemaal overtuigd. Dit concert is een samenraapsel van nummers die tijdens de concerten op 31 december 1981 tot en met 2 januari 1982 worden gespeeld, maar het valt me tegen hoeveel Osbourne nummers de revue passeren. Het zijn nummers die ik zo hard link aan de kenmerkende stem van Osbourne en het (al heb ik het dan vooral over Black Sabbath zelf en Children of the Grave) werkt niet zo denderend met de stem van Dio. Ook in diens eigen nummers loopt het hier en daar mis, dat meezing moment in Heaven and Hell is tergend lang, maar daar staan gelukkig wel bijvoorbeeld een Country Girl tegenover. Black Sabbath en live-platen, het lijkt een moeilijk huwelijk te zijn. Ik heb in ieder geval nog wel wat in de kast staan, dus binnenkort nog wel eens iets draaien van de heren. Keuze genoeg in ieder geval, want mijn broer heeft Live Evil, Past Lives en Live at Last (die blijkbaar volledig terug te vinden is op Past Lives?) in de kast staan.

Ik kwam een tijd geleden die 50th Anniversary editie van Paranoid tegen en hoewel die er zo enorm cool uitziet, vroeg ik me af of ik het echt wel waard vond om tot aanschaf over te gaan. Vandaar nog maar eens het gewone album geluisterd en verdomme, ik ben toch wel erg hard aan het twijfelen. Die twee beukende openers genaamd War Pigs en Paranoid, het sublieme Planet Caravan en natuurlijk Iron Man gevolgd door Electric Funeral. Het is gewoon o zo goed. Het klinkt eigenlijk voor geen meter maar ik vind dat "Electric funeral, Electric funeral, Electric funeral, Electric funeral" stukje op het einde ook altijd zo leuk om mee te doen. Daarna zakt het echter toch wel een beetje in. Hand of Doom is me iets te sloom en ik ben niet zo'n fan van de drumsolo in Rat Salad. Sowieso ligt dat niet aan Black Sabbath maar eerder aan mij, want zelfs bij mijn alltime favourite band (Grateful Dead) haak ik regelmatig af bij Drums/Space. Fairies Wear Boots is dan nog wel een fijne afsluiter maar merkwaardig is ook hoeveel vervormers ze voor de stem van Ozzy gebruiken in bijvoorbeeld de intro van Iron Man en simpelweg heel Planet Caravan. Ozzy is hier nog geweldig bij stem en dan vind ik het ergens jammer dat ze dit maskeren maar het resultaat is wel geweldig. Misschien toch eens naar een goede deal voor die boxset zoeken..

Dankzij de Crossroads verzamelaar van Eric Clapton (een geweldige boxset van 4CDs + een bijhorend boek die tegenwoordig tussen de 15 a 20 euro te koop is) leerde ik Blind Faith kennen. Het is één van de vele (super)groepen waar Clapton deel van heeft uitgemaakt, maar de samenwerking tussen Eric Clapton/Steve Winwood/Ric Grech/Ginger Baker had niet bepaald een lang leven. Slechts ettelijke maanden bestond de groep en toch werd er een (titelloos) album uitgebracht. Presence of the Lord is denk ik het bekendste nummer doordat het wel vaker op verzamelaars met het werk van Clapton terug te vinden is en blijft nog altijd erg leuk dankzij dat geweldige gitaarstukje in het midden. In de reguliere versie van dit album zijn er echter nog 5 andere tracks aanwezig en eerlijk gezegd? Die rocken allemaal! Do What You Like is misschien het meest pittige nummer en ook wel hetgeen dat ik het minst graag hoor. Ik hou wel van de vibe en de hypnotiserende drive die er in zit, maar die verschillende solo's gaan net iets te lang door. Neen, geef mij dan maar bijvoorbeeld Had to Cry Today. Met zijn lengte van bijna 9 minuten is het ook geen kort nummer, maar dat blijft wel de gehele tijd boeien en het stemgeluid van Steve Winwood is perfect voor dat nummer. Dat telt voor praktisch elk nummer trouwens, want ook Can't Find My Way Home klinkt fantastisch. Met slechts 6 nummers in totaal zitten er sowieso eigenlijk geen instinkers in, al is Sea of Joy net iets te inwisselbaars. De Crossroads boxset bevat trouwens nog Sleeping in the Ground, een nummer dat uit de Blind Faith sessions komt en dat niet op het album is terecht gekomen. Dat lijkt me echter dezelfde versie te zijn als degene die hier bij de bonustracks te vinden is.

Ik heb lange tijd getwijfeld tussen het aankopen van de CD-variant van deze Against the Odds of om toch voor de vinylversie te gaan. Wat uiteindelijk de doorslag gaf, was het feit dat de tracklist exact hetzelfde is en dat het vinyl het driedubbele van de prijs was. Toch blijkt achteraf gezien niet alles exact hetzelfde te zijn. De inhoud wel, laat dat duidelijk zijn. De LPs zijn zo opgedeeld dat je telkens het studioalbum hebt en de bonustracks staan telkens op aparte LPs. Niet moeilijk dan ook dat het vinyl zo prijzig is, want de tracks van Plaza Sound, Parallel Beats, Coca Cola, Home Tapes en de Unreleased 7" worden bij de CDs gewoon verspreid als bonustracks op de studioalbums. Enkel Out In The Streets (de 10" Out-takes & Rarities) zijn ook een apart schijfje bij de CDs. Beetje jammer als je het mij vraagt omdat ik soms wel gewoon zin heb om ofwel een album te draaien ofwel om de bonustracks te luisteren.

Want die bonustracks zijn wel erg interessant trouwens. Veel alternatieve versies waar je misschien niet altijd even goed het verschil hoort, maar er zijn er genoeg die net dat beetje extra geven. X-Offender waar Debbie Harry de intro upfuckt, een versie van Denis met een alternatieve Franse strofe en ga zo maar verder. Veel van dit materiaal is wel al eens in de een of andere hoedanigheid verschenen. Zo staan Poets Problem en Scenery bijvoorbeeld ook op de reissue van Plastic Letters, maar er zit ook genoeg materiaal tussen dat nog niet eerder gereleased was. Naar het schijnt zouden dat 36 van de 124 tracks zijn, maar ik heb het alvast niet geteld. Neen, ik was teveel aan het genieten van songs zoals die heerlijke versie van Moonlight Drive. Een nummer dat in de originele uitvoering (van The Doors) al een geweldig nummer is, maar deze versie van Blondie is punkiger, rauwer, meer met een hoek af en ik ben er zot van. Beetje jammer dus van de aankleding, maar de inhoud is wel uitmuntend.

En dat kan ook van heel de aankleding gezegd worden, want wat een geweldig boek zit hier ook nog eens bij! Prachtige foto’s (inclusief een grote foto van die hoes van The Hunter waarop het kapsel van Debbie Harry werkelijk ontploft lijkt te zijn, I love it) en ook veel interviews, anekdotes, … Die grijze achterflap heb ik ondertussen wel zelf vastgemaakt met een stukje dubbelzijdige plakband. De box wordt namelijk frequent uit de kast gehaald en ik vrees dat dat papier anders al wel gesneuveld was geweest. Voor eenieder die de studioalbums van Blondie al in huis hebben, je kan ook gewoon gaan voor de bonus tracks edities. Zelden een groep geweten die op die manier aan hun trouwe fans denken, want ik kan me voorstellen dat de die-hard Blondie fan de reissues al jarenlang in huis heeft. Voor mij kwam het mooi uit om praktisch alle studioalbums nu in huis te hebben + een hele hoop extra’s + een mooi boekwerk. Het vinyl vind ik nog altijd pokkeduur, maar ik ben erg blij met de CD-boxset.

Ik ben, sinds ik die geweldige Against the Odds 1974-1982 boxset in bezit heb, bezig met de Blondie albums eens in de juiste volgorde te luisteren. Van het titelloze debuut tot aan Eat to the Beat zijn het stuk voor stuk geweldige platen en ik had eerlijk gezegd een beetje schrik voor deze Autoamerican. Ja, die hoes is fantastisch mooi en Rapture is een klassieker pur sang, maar het kon toch niet dat Blondie voor de 5e keer op rij terug een geweldige plaat ging maken? Het gemiddelde lijkt dat te bevestigen, maar fuck dat: dit is gewoon opnieuw een fantastisch album. Hoe geweldig klinkt Debbie Harry tijdens Faces? En dan die saxofoon op de achtergrond... Het is natuurlijk een feit dat Blondie hier compleet anders klinkt dat in de vorige albums, maar dat maakt het net zo'n interessante groep. Autoamerican is een plaat die werkelijk alle richtingen uit stuitert. Van het grotendeels instrumentale Europe (met een spoken word van Debbie Harry op het einde, daar word ik altijd gelukkig van) tot aan het lekker poppy Here's Looking at You en van Angels on the Balcony met die valse start tot aan het Do the Dark/Rapture duo. Twee songs die wat in het verlengde van elkaar liggen en daarom misschien net zo goed bij elkaar passen? Slimme zet alleszins om die bij elkaar te plaatsen. T-Birds is ook gewoon lekker opzwepend en dan blijkt dat Autoamerican gewoon een volledig andere plaat (met flink wat jazzinvloed ook) en dat net dat de redding is. De groep heeft zich keer op keer heruitgevonden en terwijl ik dit ben aan het typen kom ik tot de conclusie dat ik zo'n song als Walk Like Me gewoon ben vergeten te noemen. Ook één van de beste songs op heel dit album... Ik ben oprecht benieuwd naar The Hunter, het enige album uit de eerste periode waar ik echt geen enkel nummer van herken.

De eerste van Blondie is, zoals wel vaker het geval bij een debuut, een titelloze plaat. Afhankelijk van de stemming waar ik me in bevind, vind ik dat ofwel een heerlijk statement in de zin van "dit zijn wij en deal with it" ofwel luiheid van de bovenste plank. In het geval van Blondie maakt het niet uit in welke stemming ik ben, want ik kies altijd voor het "dit zijn wij en deal with it". Vooral ook omdat Debbie Harry en co dat statement hier ook volledig brengen. Ze leveren vanaf de eerste noot fantastische songs die anno 2022 nog altijd heerlijk fris klinken en ze doen dat op een manier waarin je bij elke luisterbeurt nog iets nieuws ontdekt. Van het korte handjeklap in Little Girl Lies tot het naar seks knipogende You Look Good in Blue. Ik heb een live bootleg in bezit waarin Harry uitroept "What's your favorite colour? Yeah, you all look good in blue" en dan meteen dat nummer knallen. Ik word er altijd blij van, maar het lekkerste zit zowaar nog aan het einde. Geen idee wie er ooit op het idee is gekomen om zo'n nummer als The Attack of the Giant Ants te maken, maar het is een nummer geworden waarvan ik nooit beseft had dat ik het broodnodig had. Er is ook niemand die zo gemakkelijk met wat "la la la" weggeraakt als Blondie en I love them for it. Als ik dan toch één puntje van kritiek mag noemen: Rifle Range is me een te inwisselbare song. Wat boeit dat echter wanneer er zoveel andere pareltjes op dit album staan. Het refrein van Man Overboard durft dagenlang in mijn hoofd rondspoken en die spoken intro van X Offender is geweldig. Voor ik het vergeet: wat een geniale drums trouwens ook op dit album. Blondie wordt vaak gereduceerd tot Debbie Harry, maar dit is echt een groepswerk.

In tegenstelling tot de eerste drie albums, heb ik een beetje "werk" gehad aan deze Eat to the Beat. Er zijn een aantal nummers die je direct in je hart sluit (Dreaming, Atomic, ...) en toch duurde het eventjes vooral het kwartje viel bij sommige andere nummers. De waanzin die Victor is, is geweldig in al zijn gekheid (fijn dat Blondie nog altijd dit soort songs aandurft, doet me wat denken aan The Attack of the Giant Ants uit het debuut. Dat was ook zo'n van de pot gerukt nummer) maar dat slaapliedje? Ik verwacht eerlijk gezegd nog altijd dat dat nummer nog gaat losbarsten, maar ondertussen vind ik het een leuk rustpuntje in een album dat weer als vanouds knalt. Een album dus met een aantal klassiekers uit het oeuvre van Debbie Harry en haar kompanen, maar eigenlijk zitten hier weinig echt slechte nummers tussen. Zo'n Die Young Stay Pretty is tekstueel erg leuk (ben ik trouwens de enige die het gevoel heeft dat Lindsey Buckingham die backing vocals voor zijn rekening neemt?) en ik blijf toch ook gewoon een zwak hebben voor die lalala's of oehoehoehs die af en toe doorheen de nummers geweven zitten. Bij ieder andere groep zou ik dat een te gemakkelijke oplossing vinden, maar bij Blondie klinkt het gewoon als een klok. Het verbaast me echter nog het meest dat de groep in 4 jaar tijd 4 platen heeft uitgebracht die qua kwaliteit echt niet voor elkaar moeten onderdoen. Ik weet dat Parallel Lines en Plastic Letters de algemene voorkeur draagt, maar ik zou echt niet willen kiezen tussen één van deze vier albums. Op naar Autoamerican dus! Qua gemiddelde een serieuze dip, maar die hoes alleen al is geweldig.

Ik ben stiekem altijd een beetje meer fan geweest van Plastic Letters doordat ik die op vinyl had en me graag laat verleiden door die hemelse blik van Debbie Harry op de albumhoes, maar de bekendste plaat van de groep is toch ongetwijfeld Parallel Lines. Niet zo onlogisch als je ziet wat voor een geweldige nummers hier te vinden zijn. Het telefoontje dat Hanging on the Telephone inluidt zet meteen de toon voor één van mijn favoriete Blondie nummers en we worden erna zowaar meteen getrakteerd op misschien wel mijn favoriete Blondie nummer tout court: One Way or Another! Er is niemand die zo'n heerlijke grain op haar stem had als de goddelijke blondine waar de groep de naam ging halen en die grain komt het beste tot zijn recht in de tweede track. Wat dan volgt zijn stuk voor stuk erg fijne nummers (ik kan nooit blijven stilzitten op Buddy Holly's I'm Gonna Love You Too dat hier wordt gecoverd) en natuurlijk de ondertussen legendarisch geworden disco song. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik Heart of Glass in de loop der jaren iets te vaak heb gehoord, maar ik vergeef het ze omdat er iets aan de zin "mucho mistrust" is waarbij ik altijd moet lachen. De demo die voor de reissue is toegevoegd had voor mij niet perse gehoeven, maar ik verbaas me wel over de lamme liveversies van Bang a Gong (Get It On) en I Know but I Don't Know. Beide opnames dateren uit shows van november '78 maar als ik dat vergelijk met die early & late show van 07/07/79 (check Youtube!)... Dan weet ik welke Blondie ik het liefst live hoor.

Plastic Letters was een album dat ik al enkele jaren op vinyl had liggen, maar met de release van Against the Odds is de CD-variant ook in huis gekomen. Ik kan het album ondertussen wel dromen, maar naar aanleiding van de bonustracks op de CD deze de afgelopen weken/maanden nog eens wat meer gedraaid. Het is een album waarmee Blondie definitief de hitlijsten bestormde met onder andere Denis, maar het is en blijft ook gewoon een geweldig album in zijn volledige hoedanigheid. Ik blijf een ontiegelijk zwak hebben voor Contact in Red Square (vooral die switch van KGB naar CIA blijf ik tekstueel tof vinden, doet me wat denken aan hetgeen Iron Maiden 5 jaar later zou doen met Run to the Hills. Ook het oppeppende I'm on E en dat heerlijk stuwende Cautious Lip doen het hier altijd wel goed. Je voelt dat Blondie met dit album een grote stap vooruit zet in vergelijking met het titelloze debuut - en met Parallel Lines zouden ze het hoogtepunt bereiken, al moet ik toegeven dat ik de latere albums (nog) niet goed ken - maar ze blijven nog altijd wel trouw aan hun roots. Toch ook gewoon erg tof om te horen hoe ze gewoon hun eigen ding doen met nummers. Denise wordt Denis, een aantal dingen worden tekstueel aangepast en het nummer is voor de eeuwigheid, terecht, aan Blondie verbonden. Misschien ligt het aan het feit dat Plastic Letters het enige album is van Blondie dat ik op vinyl heb, maar ik blijf het toch ook een erg mooie albumhoes vinden. Ik ontdek precies elke keer iets nieuws, maar misschien is dat omdat ik het meeste van de tijd gefascineerd in de ogen van Debbie Harry ben aan het verdrinken.

Je kunt je afvragen wat de toegevoegde waarde is van deze Another Budokan 1978. Het is namelijk reeds de derde release in het (toch al talrijke) oeuvre van Dylan die te maken heeft met de Budokan shows. Je hebt de reguliere At Budokan die in 1978/1979 (afhankelijk in welk land je woonde) uitkwam en in 2023 kregen we dan deze Another Budokan en The Complete Budokan 1978 voorgeschoteld. De naamgeving is dan ook een beetje incorrect te noemen: At Budokan was een mix van songs die werden gespeeld op 28 februari en 1 maart 1978. Van een boxset met de naam "The Complete Budokan 1978" zou je dan ook denken dat de volledige Budokan concertreeks werd uitgebracht, maar neen: het gaat hier enkel en alleen om show 4 (28 februari) en show 5 (1 maart) uit een reeks van 8. Het interessante daar is wel dat het om de integrale concerten gaat waarin At Budokan is gaan plukken. Wat is dan nog deze Another Budokan? Wel, aangezien die Complete Budokan stukken van mensen kost (zeker als je bekijkt dat het slechts 4 CDs zijn), is er ook deze goedkopere Another Budokan uitgebracht. Een verzameling van songs (opnieuw uit de vierde en de vijfde show van deze Budokan concertreeks) en het interessante hier is dat het allemaal unreleased tracks ten opzichte van At Budokan zijn! Geen enkel nummer van deze tracklist is op de reguliere At Budokan terug te vinden en dat maakt dit in mijn ogen een veel interessantere (en ook goedkopere) release. Je krijgt hier namelijk de wat meer zeldzame tracks zoals Repossession Blues, To Ramona, Love Her With a Feeling, Tomorrow Is a Long Time en Girl from the North Country. Het instrumentale A Hard Rain's A-Gonna Fall is ook gewoon een erg toffe opener, dus als je twijfelt over welke versie je moet aanschaffen? Ik zou voor de reguliere At Budokan gaan gecombineerd met deze Another Budokan.

In 1978 ging Bob Dylan op een grootschalige tournee die hem naar Azië, Oceanië, Noord-Amerika en Europa bracht. Hij speelde er meer dan 100 shows en in heel die reeks speelde hij maar liefst 8x in de Nippon Budokan Hall in Tokyo, Japan. Columbia besloot om snel te cashen op die tour en bracht in 1978/1979 (afhankelijk in welk land je woonde) deze At Budokan uit. Een tour die Dylan wel op wat kritiek kwam te staan, want met zijn Street Legal band schoot er soms weinig over van de songs zoals we die vanop de reguliere studioalbums kennen. Voor mij is dat echter vintage Dylan en hoewel ik niet altijd even grote fan ben van zijn veranderingen, zijn er ook effectief liveversies die ik misschien zelfs nog liever hoor dan het origineel. Kleine spoiler alert: op At Budokan vind ik zo'n versie alleszins niet terug. Wel is het sowieso fijn om een flink aantal tracks van mijn favoriete studioplaat (Blood on the Tracks) te horen en er valt gewoon genoeg te beleven. Als je ook gewoon naar de setlist kijkt, dan krijg je toch een beter begrip van hoeveel fantastische nummers Dylan eigenlijk heeft uitgebracht. Fijne uitvoeringen van onder andere All Along the Watchtower (die vrouwelijke backing vocals zijn trouwens bijna elke keer wel een toegevoegde waarde) en achteraf gezien blijkt Columbia met deze set songs wel een goede selectie te hebben gemaakt. De vorig jaar gereleasede The Complete Budokan bevat beide shows (At Budokan is namelijk een compilatie van de vierde en vijfde show die Dylan in Budokan speelde) en qua "greatest hits" kan dit dus echt wel tellen. Voor de liefhebbers: de Another Budokan release is de meer interessante release van de twee Budokan releases uit 2023, die kan echt dienen als een fijne companion voor deze originele release.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: in heel het oeuvre van Bob Dylan vind ik Blonde on Blonde een overgewaardeerd album. Het is wel één van mijn eerste kennismakingen me his holy Bobness geweest en daardoor zal Blonde on Blonde altijd wel een speciaal plaatsje in mijn hart hebben, maar het is echter een album waar teveel "afval" - om het maar even heel oneerbiedig te zeggen - op staat. De verering van Sad Eyed Lady of the Lowlands heb ik nooit goed begrepen (een nummer dat veel te lang doorgaat en ook nogal zeurderig klinkt, dan heeft Dylan betere lange nummers geschreven) maar ook bijvoorbeeld Temporary Like Achilles, 4th Time Around en Obviously 5 Believers zijn me net te inwisselbaar. Of is het misschien net omdat die nummers zo schril afsteken tegen hetgeen me wel weet te raken? Visions of Johanna is van een ongekende schoonheid en de weirdness van Leopard-Skin Pill-Box Hat blijf ik na al die jaren geweldig vinden. Ik snap dat Blonde on Blonde wordt beschouwd als één van de platen uit het oeuvre van Dylan die je eens geprobeerd moet hebben en bij een handvol nummers (naast de hierboven genoemde nummers telt dat ook voor Rainy Day Women, I Want You en Just Like a Woman) is dat absoluut terecht, maar er zijn betere albums wat mij betreft. Het voelt gewoon allemaal wat te onevenwichtig aan en er had gerust wat geknipt mogen worden in het aantal nummers. Dylan kennende had het echter kunnen gebeuren dat hij net mijn favoriete nummers schrapte en we de kwaliteit pas jaren later via de Bootleg reeks zouden leren kennen...

Ik moet bekennen: in de loop der jaren is mijn favoriet album van Bob Dylan wel eens gewisseld. Het is lange tijd Highway 61 Revisited geweest (ik vraag me af of hoeveel keer ik naar Desolation Row op repeat heb geluisterd) maar met ouder te worden ben ik toch meer en meer naar Blood on the Tracks beginnen neigen. De ultieme luddevudde plaat, want wie heeft er nog nooit luidkeels zitten meebrullen met Idiot Wind? Elk nummer raakt de juiste snaar (maar als ik moet kiezen, dan is het trio Tangled Up in Blue, Simple Twist of Fate en Shelter from the Storm misschien wel mijn alltime top 3 qua Dylan nummers) en zelfs bij Buckets of Rain is opeens het kwartje gevallen. Een strofe als "I like your smile and your fingertips, Like the way that you move your hips, I like the cool way you look at me, Everything about you is bringing me misery" is van een ongekende schoonheid. Ik ben lange tijd benieuwd geweest naar de alternatieve versies van More Blood, More Tracks maar achteraf gezien zou ik geen enkele versie willen wisselen. Al had Up to Me ook wel gewoon op dit album mogen staan.

Bob Dylan heeft in de loop der jaren een handvol EPs uitgebracht en het interessante daaraan is dat het vaak om uitgaves gaat die een aantal niet-album tracks bevat. Zo heb je onder andere de 4 Songs From "Renaldo and Clara" EP, maar tegenover elke officiële uitgave die uitkomt heb je vaak talloze "schemerzone" uitgaves. Het zijn vaak zijn het legitieme labels die dit uitbrengen waardoor het geen bootlegs zijn, maar ze zijn gericht op bepaalde landen om te cashen op het succes van de artiest. Zo ook deze Blowin' in the Wind die oorspronkelijk voor de Franse markt is uitgebracht. In 1968 kwam er trouwens ook nog een Japanse versie (ook uitgegeven door CBS maar volgens Discogs ook in samenwerking met Sony) met dezelfde titel op de markt, maar die heeft een andere tracklist. Ik vraag me dan ook altijd af wie hier op zich op zit te wachten? The Freewheelin' Bob Dylan kwam namelijk een jaar voor deze EP op de markt en dan kun je beter voor de volledige versie van het album gaat dan dit knip- en plakwerk. De kwaliteit van de nummers staat buiten kijf natuurlijk, al zou ik een Corrina wel wisselen voor het fenomenale Girl from the North Country bijvoorbeeld, maar wat de toegevoegde waarde is? Het had nog tof geweest als ze voor de cover één van de andere foto's met Suze Rotolo hadden gegaan, maar nee: ook hier is het gewoon een verknipte versie van het origineel.

Ik was al langer van plan om die drie Greatest Hits albums van Bob Dylan eens aan te pakken. Op zich heb ik met alle studioalbums, flink wat livereleases en zelfs een hele hoop (onofficiële) bootlegs genoeg materiaal in huis om zelf een compilatie te kunnen maken, maar het interessante aan die drie volumes is dat er wel speciaal materiaal op te vinden is. Bij deze Greatest Hits valt het allemaal wel mee. Hetgeen het meest in het oog springt is de single versie van Positively 4th Street (en dan enkel wanneer je de LP te pakken krijgt, het moet een versie van onder de 4 minuten zijn en de CD-release is langer) maar deze is later ook op Biograph uitgebracht. Verder is dit gewoon een leuke verzameling van de vroege jaren van Dylan. De opzet is dan ook vrij eenvoudig: uitgebracht in een periode waar men nog twijfelde of Dylan überhaupt ooit nog ging terugkomen na zijn moto ongeluk, wordt hier elke top 40-single die Dylan tot 1967 had (plus extra albumtracks die populaire singles waren geworden via covers door andere artiesten) verzameld. Het probleem bij dit soort compilaties is altijd dat je zelf wel andere tracks had willen zien, maar in zo'n strikt kader als dit kan ik de keuze wel waarderen. Het mooiste is echter dat het ook gewoon een aantal geweldige nummers achter elkaar zijn natuurlijk. Erg toffe cover ook trouwens door fotograaf Rowland Scherman. Zou naar het schijnt getrokken zijn op een concert van Dylan op 28 november 1965

Aangezien het niet altijd Highway 61 Revisited, Blood on the Tracks of Blonde on Blonde moet zijn besloot ik om me eens wat meer te gaan verdiepen in mijn minder gespeelde Dylan-albums. De reden dat ik A Fool Such as I (bij "Dylan" moet ik altijd aan die geweldige verzamelaar uit 2007 denken) niet vaak speel is dat ik het enkel op vinyl in huis heb en dat draai ik nu eenmaal minder vaak.. In ieder geval: Columbia besloot na het vertrek van Dylan nog even wat outtakes van Self Portrait en New Morning uit te brengen en op zich is dat nog niet zo'n slecht idee. His holy Bobness nam namelijk wel eens vaker pareltjes op om ze dan nooit uit te brengen. Het gerucht gaat dat deze songs vooral stemopwarmers zijn maar daar doe je de kwaliteit van sommige nummers toch wel tekort mee. Lily of the West is een fijne opener en bijvoorbeeld zo'n The Ballad of Ira Hayes had perfect op New Morning kunnen staan. Meer zelfs, ik had liever Ira Hayes gehad in plaats van het vreselijke If Dogs Run Free. A Fool Such as I is verder grotendeels een coverplaat maar artiesten zoals Johnny Cash bewezen dat je dan ook gewoon fenomenale platen kunt maken. Niet alles is weliswaar even goed (de traditional Mary Ann loopt in het honderd) maar bijvoorbeeld Mr. Bojangles met zijn heerlijk stuwende melodie en het swingende Sarah Jane bewijst dat dit een veel betere plaat is dan het gemiddelde doet vermoeden. Plus, die albumhoes vind ik toch ook één van de mooiste uit zijn carrière.

Het is een beetje een vreemd zicht: in 2005 komt The Bootleg Series Vol. 7: No Direction Home - The Soundtrack uit en in datzelfde jaar is er ook een EP getiteld Exclusive Outtakes from No Direction Home: The Soundtrack. Je zou bijna gaan denken dat het een onofficiële release is, maar niets is minder waar. Deze Exclusive Outtakes werden namelijk door Apple uitgebracht in lossless ALAC format (.M4A extension) en was initieel enkel en alleen maar te vinden als digitale release op iTunes. Vandaag de dag is de EP wijdverspreid en kan je hem ook op Spotify en soortgenoten terugvinden, een fysieke release daarentegen is er bij mijn weten niet. Wil ik dat eigenlijk wel? Want mijn grootste opmerking bij No Direction Home: The Soundtrack is net dat het zo'n mengelmoes van tracks is en dat is bij deze Exclusive Outtakes niet veel beter. Baby Please Don't Go is een outtake uit 1962 van de The Freewheelin' Bob Dylan sessies, Mr. Tambourine Man is live vanop het Newport Folk Festival in 1964 en de akoestische versie van Outlaw Blues dateert van outtakes ten tijde van de opnames van Bringing It All Back Home. Net zoals bij The Bootleg Series Vol. 7 is de kwaliteit aanwezig, maar ik begrijp niet waarom er indertijd niet is gekozen om deze nummers gewoon toe te voegen aan het initiële album. Deze hadden perfect Like a Rolling Stone en Song to Woody (beide al eerder gereleased) kunnen vervangen. Het blijft naar mijn gevoel toch één van de zwakste bootleg releases die er tot nu toe zijn uitgekomen en dit soort "extraatjes" doen daar weinig goeds aan.

Jaren geleden had ik één van mijn eerste MP3 spelers en dat ding had ruimte voor 128 (of 256, ik weet het niet meer exact) MB. Toen leek dat gigantisch veel, ondertussen is dat danig achterhaald, maar ik weet nog dat ik heel de speler had gevuld met Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde en Nashville Skyline. De fietstocht van en naar de middelbare school duurde nagenoeg exact even lang als Desolation Row en ik zou zelfs geen gok willen wagen hoe vaak ik dat nummer heb gespeeld tijdens mijn fietsritten. Highway 61 Revisited werd nadien wat opzij geparkeerd door Blood on the Tracks als favoriete Dylan album maar de afgelopen dagen nog eens een paar keer opgezet en ooh, wat blijft dit toch een indrukwekkend album. Openen met Like a Rolling Stone (al komt er qua gevoel niets boven die liveversie in het Sportpaleis in 2011), eindigen met Desolation Row en daartussen nog parels als Tombstone Blues en Ballad of a Thin Man afleveren. Een aantal van de nummers zijn veelvuldig live gespeeld (hetzij niet altijd in dezelfde stijl, zoals we van Dylan gewend zijn) maar het is een goede kwaliteitsgraadmeter dat mijn meestal ietwat belabberde geheugen nog perfect het voltallige album woord per woord kon meezingen. Blood on the Tracks zal voor andere redenen altijd mijn ultieme Dylan-plaat zijn maar ik ga deze Highway 61 Revisited toch ook eens wat meer revisiten.

Time Out of Mind bracht een nieuwe wind in de carrière van Bob Dylan en er volgde een aantal gelauwerde albums. Dylan doet nog altijd zijn eigen zin en hij heeft die positieve lijn niet volledig kunnen vasthouden, maar de algemene consensus is wel dat het trio Time Out of Mind, Love and Theft en Modern Times een goede trilogie vormen. In een artikel dat ik een tijd geleden gelezen, werd verteld hoe de drie albums ook op meerdere vlakken een trilogie vormen. Met uitzondering van dat ze na elkaar zijn uitgebracht lijkt me dan ook zever in pakjes, want ik zie hier weinig tot geen connectie in met Time Out of Mind. Meer zelfs, ik ben eigenlijk niet zo heel wild van Love and Theft. Ik vermoedde al zoiets omdat het een album is dat ik sowieso erg weinig draai, maar Tweedle Dee and Tweedle Dum en Mississippi deden me twijfelen of ik verkeerd was. Dat zijn twee nummers die Dylan ten voeten uit zijn, maar de rest van de plaat vind ik iets teveel een ongeleid projectiel. Misschien is Love and Theft ook gewoon iets te vrolijk? Ik waardeer Dylan het meest op zijn meest catharsische momenten en je mist bijvoorbeeld de aanwezigheid van zo'n nummer als Love Sick. Dat betekent trouwens niet dat dit allemaal rommel is, verre van zelfs. High Water (For Charley Patton) is zo'n nummer dat wel tot mijn favoriete nummers van his holy Bobness is gaan behoren, maar het vloekt allemaal zo hard met bijvoorbeeld dan Po'Boy. Ach, Dylan deed sowieso altijd al zijn eigen zin en ik vermoed niet dat hij wakker ligt van mijn mening. Juist het feit dat hij buiten de lijntjes treedt, is de reden dat ik hem zo kan waarderen. Bij Love and Theft pakt het me echter niet.

Ik begrijp eerlijk gezegd nog altijd niet goed wat het nut is van deze Mixing Up the Medicine is, maar een beetje achtergrondinformatie kan misschien wat duidelijkheid brengen. Dit verzamelalbum is op hetzelfde moment uitgekomen als het gelijknamige boek. Een boek waarbij Bob Dylan als schrijver wordt gecrediteerd, maar dat is echter een beetje misleidende reclame. Je mag als lezer namelijk geen nieuwe Chronicles (het eerste, en vooralsnog enige, deel van zijn biografie) of The Philosophy of Modern Song (mijmeringen van Dylan over andermans muziek) verwachten, twee boeken die Dylan effectief heeft geschreven. Mixing Up the Medicine daarentegen is een hersenspinsel van Mark Davidson en Parker Fishel die met het boek een poging doen om een leidraad te voorzien in het materiaal dat terug te vinden is in het Bob Dylan Center in Tulsa. Volgens de geruchten is dat een schatkamer van zo'n 6.000 originele manuscripten van Dylan en duizenden uren aan studio- en live-opnamen. Veel van dit materiaal zou uniek zijn, niet eerder beschikbaar zijn en in veel gevallen zelfs niet eerder bekend zijn. Een statement dat bij mij de wenkbrauwen doet fronsen, want laat Dylan nu net een artiest zijn waar al zo gigantisch veel materiaal van is uitgebracht. De officiële Bootleg Series zit ondertussen al aan zijn 17e (!) volume (en dat zijn nu ook niet bepaald albums met slechts een handvol nummers) en dan zwijg ik nog over de talloze onofficiële bootlegs waar ondergetekende ook al een hele hoop van in huis heeft.

De begeleidende tekst voor Mixing Up the Medicine klinkt in ieder geval erg mooi en op zich ben ik wel fan van het idee om bij een nieuwe Dylan-gerelateerde release een soort van album uit te brengen. Zo ben ik nog altijd blij met The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings uit 2019, al was dat een release die ook niet volledig aan mijn verwachtingen voldoet, maar deze tracks? Sowieso is 12 tracks al een aanfluiting voor een artiest met de carrière van Dylan, maar het merendeel zijn gewoon studioversies van nummers die elke Dylan liefhebber van voor tot achter kent. Het venijn zit hem echter in de staart met Things Have Changed, een nummer dat hij maakte voor de film Wonder Boys en dat niet op een studioalbum staat. Of dat nu echt de aanschaf waard maakt? Zeker als je bekijkt dat dat nummer bijvoorbeeld ook al op Side Tracks staat, een release met heel wat meer unieke nummers dan Mixing Up the Medicine... Het wordt de vraag wat ze naar aanleiding van A Complete Unknown gaan doen, de nieuwe biografie over Dylan met Timothée Chalamet in de hoofdrol. Ik heb het al in een eerder bericht gezegd, maar voor de volledigheid: er zijn echt talloze andere compilaties die je een veel beter inzicht geven in de carrière van Bob Dylan. Mijn voorkeur gaat uit naar Bob Dylan - Dylan (2007) maar dat is misschien eerder omdat dat mijn allereerste (of toch één van de eerste) Dylan album was.

Vanaf het moment dat ik me voor de Bootleg reeks van Dylan begon te interesseren, was ik aan het hopen op een release die de Blood on the Tracks periode omvatte. In 2018 was het dan eindelijk zo ver en wat bleek? Het was verdorie de eerste keer in heel de reeks dat de standaard editie geen (minstens) 2 schijfjes was! Ik vind het nog altijd een jammerlijke keuze, maar langs de andere kant snap ik ook wel dat het moeilijk is om uit de vele opnames die de 6-disc editie bevat een coherent geheel te maken en nu krijg je uiteindelijk gewoon van elke song op het album een alternatieve versie + natuurlijk Up to Me. Ook fijn dat ze de reeds uitgebrachte nummers (onder andere Call Letter Blues dat op Volume 2 staat en If You See Her, Say Hello dat op Volume 3 is terug te vinden) niet opnieuw op de standard edition hebben gezet, maar dat je effectief nummers krijgt die nog niet officieel te vinden waren. Over Up to Me gesproken, dat is toch een nummer dat naar mijn gevoel echt ontbreekt op Blood on the Tracks en is het ultieme bewijs waarom die bootleg reeks interessant blijft.

Net wanneer je denkt dat het beste materiaal uit de kluis al gereleased is, komt er zoiets bovendrijven. Ook fijn dat deze release de mythische proporties van de alternatieve versies doorprikt. Blood on the Tracks is mijn favoriet album van Dylan en hoewel ik dus niet alle alternatieve recordings heb geluisterd, heb ik wel het gevoel dat Dylan indertijd de juiste keuzes heeft gemaakt. Met uitzondering van You're a Big Girl Now (die "oeh oeh" elke keer vind ik geweldig) is er dan ook geen enkele versie waar ik over zou denken om ze te wisselen met de albumversie. Wat niet wegneemt dat dit een fijne release is om een aantal tekstuele (en muzikale) verschillen te horen. Die extra strofe in Lily, Rosemary and the Jack of Hearts geeft het nummer nog een beetje extra diepgang, maar ook op dat vlak prefereer ik de uiteindelijke versies. Ik dacht eerst dat het was omdat ik de nummers zo vanbuiten ken, maar de live versie van Tangled Up in Blue dat op Real Live is uitgebracht vind ik wel geweldig qua tekst. Intrigerende release, maar ik heb wel voldoende aan de "normale" versie. Al was het maar omdat ik toch nog altijd veel meer het originele album ga draaien, maar dan wel met Up to Me eraan toegevoegd.

Ik merkte op dat ik de laatste jaren live eigenlijk vooral naar de jaren '70 van Bob Dylan teruggrijp. Niet helemaal terecht, want in elke liverelease die ik heb zit wel iets interessants. Deze MTV Unplugged vond ik vroeger echter niet zo boeiend, maar de Eric Clapton variant blijft toch erg fijn. Vandaar deze dus ook weer eens wat meer beginnen draaien en ja: het kwartje begint te vallen. Dit was indertijd één van de eerste live releases die ik van Dylan had gekocht en ik was toen volgens mij nog niet klaar voor het feit dat hij wel eens een nummer compleet kan veranderen. Beetje jammer dat dit een mix is van twee verschillende datums, hoewel het merendeel wel van 18 november komt. Er zit in ieder geval weinig overlap tussen beide concerten en in beide concerten zitten wat atypische nummers (onder andere Hazel) dus een dubbele release had wel tof geweest. In ieder geval: in deze officiële release zitten toch ook een paar erg fijne uitvoeringen. Desolation Row blijft fantastisch, John Brown snijdt door merg en been en het is eigenlijk vooral jammer dat The Times They Are A-Changin' zo zeurderig aanvoelt. Zeker omdat de versie van 17 november echt wel beter is. Ik vraag me af waarom ze net voor deze nummers hebben gekozen. Voor zij die interesse hebben in de overige tracks: via expectingrain kun je ze legaal (want bootleg) downloaden en met wat geschuif met de originele release (want die nummers kan je niet downloaden) heb je beide shows. Als je nog meer interesse in jaren '90 Dylan hebt: zijn concert van Woodstock is ook uitstekend!

Nashville Skyline was indertijd één van de eerste Bob Dylan albums die ik kocht en ik was op slag verliefd. Wat wil je wanneer de openingstrack een geweldig duet is met één van je muzikale helden. Ondertussen heeft Dylan zich naast Cash in de bovenste regionen van mijn muziekliefhebbershart genesteld maar wat blijft het toch fijn dat deze specifieke versie van Girl from the North Country meteen diezelfde gevoelens van pakweg 15 jaar geleden kan oproepen. Vergeet die versie van Freewheelin, vergeet de versies op Travelin' Thru of die van de Witmark Demo's.. Dit is de perfecte harmonie van twee unieke stemmen, zelfs wanneer ze niet akkoord zijn welke strofe ze nu gaan zingen. Alleen jammer dat het album daarna alleen maar kan tegenvallen. Het instrumentale Nashville Skyline Rag is nog een leuk riedeltje en Lay Lady Lay zal ook altijd wel één van mijn favoriete nummers zijn maar de rest (minus I Threw It All Away dan) voelt toch een beetje als een tussendoortje aan. Het moet niet altijd rauwe emotie zijn zoals bij bijvoorbeeld Blood on the Tracks maar Country Pie is wel het andere uiterste dat ik van Dylan verwacht. Ik dacht eigenlijk altijd dat Nashville Skyline een wat vergeten plaat was in het oeuvre van Dylan maar qua aantal stemmen doet dit het nog een stuk beter dan pakweg New Morning.

Van alle Bootleg releases van Bob Dylan, is No Direction Home er eentje die ik eigenlijk vrij weinig draai. Dat ligt niet perse aan de kwaliteit van het materiaal, maar wel aan het feit dat dit toch vooral als een samenraapsel aan tracks aanvoelt. Deze bootleg werd dan ook in tandem uitgebracht met de gelijknamige documentaire van Martin Scorsese en naar het schijnt heeft Scorsese dan ook wel wat input gehad heeft in het samenstellen van de setlist. Het resultaat is een verzameling van outtakes, live uitvoeringen en zelfs albumtracks. Wat zo'n Song to Woody hier heeft te zoeken bijvoorbeeld? Tof nummer, daar niet van, maar dit is gewoon dezelfde versie als degene die op het debuut van Dylan staat. Ik vermoed dat iedereen die trouw die bootlegs koopt, toch ook wel het studiomateriaal in huis heeft. De live nummers zijn persoonlijk voor mij het genietbaarst omdat daar een aantal erg unieke dingen tussen zitten. Maggie's Farm bijvoorbeeld in deze versie dateert van het Newport Folk Festival in 1965 en dat was het eerste concert waar Dylan elektrisch ging. Ik kan me niet voorstellen wat voor een schok er dan ook door de mensen moet zijn gegaan, maar waarom Scorsese (en co) er dan ook weer voor kiezen om Like a Rolling Stone van het concert in de Free Trade Hall in 1966 toe te voegen? Dat nummer hadden we (inclusief alle andere nummers van dat concert) al te horen gekregen in Bootleg numero 4. Dan had ik eerlijk gezegd liever gewoon materiaal gehoord dat nog niet eerder officieel was uitgebracht.