Het kan soms wel handig zijn als je in de muziekwereld zit en je vader een levende legende is. Het overkomt Shane & Tyler Fogerty en wat helemaal handig is: John Fogerty neemt zijn zoons mee tijdens zijn Celebration Tour als voorprogramma! Hearty Har ontstond reeds in 2012, maar met uitzondering van wat sporadische singles is er nooit veel uitgebracht door de band. In volle corona periode begonnen Shane & Tyler echter samen met hun vader te jammen op Fogerty's Factory en een jaar later besloten ze om hun "officiële" debuutplaat uit te brengen. Ik verwachtte eerlijk gezegd op voorhand niet erg veel van het voorprogramma (het is niet helemaal correct, maar ik ervan uit dat het gewoon een groepje was dat teerde op het succes van hun achternaam), maar hun show was echt wel goed. Zelfs zo goed dat ik tijdens de pauze tussen Hearty Har en John Fogerty nog snel Radio Astro ben gaan kopen. Naar aanleiding van de tour hebben ze het album namelijk nog eens uitgebracht op (witte) vinyl. Favoriete nummers zijn ongetwijfeld het instrumentale Canyon of the Banshee, Scream and Shout! en Radio Man '56, maar achteraf blijkt ook wel dat Hearty Har vooral een liveband is. Een beetje alsof je eerst de liveversie van Sultans of Swing op Alchemy hoort en dan pas de studioversie leert kennen. Live rocken deze nummers (Canyon of the Banshee werd heerlijk uitgesponnen en Boogie Man kreeg een heerlijk gestoorde vibe) nog eens driedubbel zo hard als in de studio. Betekent dat dat dit een miskoop is? Absoluut niet. Radio Astro is niet op alle vlakken een voltreffer, maar het bewijst wel dat je niet per se in je vaders voetsporen moet treden. Hearty Har is een ander soort muziek dan vader Fogerty, maar ik kan het absoluut waarderen. Fun fact: de nummers van Hearty Har worden afwisselend gezongen door beide zoons, maar heel de groep is ook de begeleidingsgroep van vader Fogerty tijdens diens concert.

Er is een periode geweest dat ik volledig idolaat was van Jimi Hendrix. Ik dweepte met de man en toch kon ik eigenlijk vrij weinig met deze Band of Gypsys. Ik was meer fan van de "gecontroleerde" Hendrix (ter illustratie, lange tijd vond ik If 6 Was 9 uit Axis: Bold as Love het slechtste nummer op heel de plaat) en als er nu één ding is dat Hendrix op dit album niet is... Fast forward naar vele jaren later en ik met een collega over Hendrix bezig ben en hoe hij de opening van Who Knows zo vintage Hendrix vind. Ik kon me met de beste wil ter wereld niet meer voorstellen hoe die eerste tonen klonken, maar een korte zoektocht op YouTube bewees het: ja, dat is inderdaad Hendrix ten voeten uit en het maakte iets in me los dat ik al lang vergeten was. Een soort van dierlijke vibe die zich in je buik nestelt en die je er enkel maar uitkrijgt door als een idioot mee te staan wiegen op de muziek. Met maar 6 nummers is Band of Gypsys qua setlist geen al te uitgebreid concert, de songs komen bovendien dan ook nog eens van grotendeels verschillende shows, maar wat maakt dat uit als je eerste twee nummers tezamen al bijna 20 minuten coveren. Band of Gypsys is dan ook het bewijs dat Hendrix zelf een fabelachtig potje gitaar kon spelen, maar dat hij vooral met de juiste mensen rond hem naar een hoger niveau gestuwd kon worden. De samenwerking met Buddy Miles (op de drums) en Billy Cox (op de bas) is goud waard en het is vooral indrukwekkend hoe een chaotisch en tegelijkertijd toch retestrak geheel de songs worden. Hendrix soleert er op los dat het geen naam heeft, maar Miles en Cox houden hem op het juiste pad. Die combinatie van gitaar die om je aandacht schreeuwt en de machine gun-achtige drums gevolgd door die sireneachtige zang in Machine Gun. Ik ga eens terug wat meer Hendrix beginnen draaien!

Voor het eerst in meer dan 10 jaar nog eens de extended edition van The Fellowship of the Ring opgezet en dan blijkt toch maar weer hoe enorm herkenbaar die muziek is. Wat ik me bij dit soort soundtracks echter altijd afvraag is het volgende: blijft dit ook zonder de beelden overeind staan? De Lord of the Rings trilogie is één van de weinige echte soundtracks die ik in huis heb (het overige zijn toch musicals en ik ben eerlijk gezegd niet altijd te vinden voor puur instrumentale muziek, hoewel er bij deze The Fellowship of the Ring wel eens een sporadisch stukje tekst tussen zit), maar daarnet bij het lezen van een boek de CD nog eens laten ronddraaien en ja: dit blijft perfect overeind staan. Hier en daar wat anders tegenover hetgeen je in de film te horen krijgt, al zal dat voor een groot stuk ook wel te wijten zijn aan het feit dat ik de extended version heb gekeken en de soundtrack van de gewone versie in huis heb. Voor de volledige soundtrack zul je dan waarschijnlijk bij The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (The Complete Recordings) uit 2005 moeten zijn, maar 3 uur achter elkaar gaat me dan weer wat teveel zijn vermoed ik. In ieder geval een goede zet om dit te herleiden naar een ervaring van een dik uur en ik krijg toch altijd een warm gevoel van herkenning bij het horen van Concerning Hobbits. Volgende week The Two Towers eens opzetten en ik ga het niet beloven, maar de kans is groot dat de soundtrack ook nog wel passeert dan.