Door Stranger Things was Kate Bush hotter dan hot en dat was te merken in de tweedehandszaken. Zo kwam ik niet lang na "de hype" de vinyl van deze Lionheart tegen en hoewel er geen songs op staan die ik reeds kende, was ik wel uitermate gecharmeerd door de hoes. Het blijft toch een intrigerende cover en wat misschien nog beter is, de songs zijn ook uitstekend! Afsluiter Hammer Horror is misschien wel mijn favoriete nummer (deels ook wel door het verhaal dat in de song zit), maar zo’n Oh England My Lionheart is ook wel gewoon geniaal. Tweede helft van de plaat is misschien net iets zwakker, maar dat kan ook wel gewoon zijn doordat Fullhouse, In the Warm Room, Kashka from Baghdad en Coffee Homeground tussen mijn twee favoriete nummers gepropt zitten. In ieder geval blijft Lionheart ook een album dat volgens mij nog niet alles heeft prijsgegeven. Het is pas recent dat ik bijvoorbeeld Don't Push Your Foot on the Heartbrake ten volle weet te waarderen. Die laatste strofe waar Bush uithaalt met die heerlijke grain op haar stem is geweldig. Ik merk daarentegen wel dat ik niet altijd in de mood ben voor haar stijl, de manier van zingen is me soms iets te scherp en toch... langs de andere kant is het wel een unieke stijl die ik tot nu toe alleen maar aan haar kan linken. Lionheart laat me in ieder geval erg veel zin krijgen in de rest van haar oeuvre. Met uitzondering van The Red Shoes uit 1993 lijkt ze ook - afgaande op de gemiddeldes hier op de site - gewoon erg kwalitatief te zijn doorheen haar carrière. Ik ben benieuwd!

Ik weet niet meer juist wat mijn eerste kennismaking is met Killswitch Engage. Het is ofwel dankzij de videoclip van Resident Evil 2 ofwel dankzij de MTV2 Headbangers Ball: Volume 2 verzamelaar die mijn broer in huis had. Het was in ieder geval wel een schot in de roos voor de toen nog naar zijn muzieksmaak zoekende jonge Metalfist en Killswitch werd lange tijd één van mijn favoriete bands. Het was zelfs het eerste concert waar ik naartoe ging: 18 januari 2007 in Hof ter Loo en vreemd genoeg kan ik me bitter weinig van het concert zelf herinneren, er overheerst gewoon gelukzalig gevoel. Ik heb nog altijd het tour T-shirt en een bijhorende trui in de kast liggen, wel flink wat maten te klein ondertussen, maar ik vertel dit vooral om even aan te geven wat voor een feest van herkenning dit was. Volledige strofes kwamen vanonder het stof in mijn brein gekropen, solo's werden naadloos meegespeeld op mijn luchtgitaar en die stem van Howard Jones blijf ik vandaag de dag nog altijd erg lekker vinden. Een perfecte mix tussen helder zingen en grunten, maar als ik dit met een objectieve blik bekijk... Dan schiet er wel niet zo heel veel over. Er wordt net iets te vaak uit hetzelfde vaatje getapt en hoewel ik nog altijd wel gecharmeerd ben door het stuwende geluid van de drums, merk ik ook wel dat het me sneller begint te vervelen. Een aantal tracks blijven overeind staan (de titeltrack, Rose of Sharyn en die live versie van My Last Serenade op de 2-Disc Edition) maar de verliefdheid is niet blijven duren. As Daylight Dies heb ik ook nog in huis, maar die vond ik vroeger al wat teleurstellend. Misschien dat die ook nog wel eens wat draaibeurten krijgt.

In de zomer van 2022 kwam Kiss met hun End of the Road World Tour naar het Sportpaleis in Antwerpen en hoewel ik ze al eens een keer eerder had gezien (op Graspop in 2008), had ik wel zin om ze voor een laatste keer aan het werk te zien. Ondertussen komen ze blijkbaar nog een keer naar België, naar Brussel deze keer, maar ik nam me vooral voor om me eens wat meer in hun studiowerk te verdiepen. Love Gun had al een review gekregen, dus dan maar op goed geluk voor Destroyer gegaan. Vooral omdat ik onder de indruk was van God of Thunder in het Sportpaleis en het eindoordeel is dat ik dit een beter te behappen plaat vind dan Love Gun. Gevoelsmatig liggen die redelijk dicht bij elkaar, maar Destroyer heeft minder wegwerpnummers. Toegegeven, ik ben wel nog altijd niet overtuigd van dat geneuzel aan het begin van Detroit Rock City en die outro voelt ook eerder aan alsof ze nog een paar minuten speelduur wilden vullen. Hier staan echter wel een aantal oerklassiekers (Detroit Rock City, Beth & Shout It Out Loud) van de band op en zelfs in de nummers die ik niet kende, is veel plezier te ontdekken. Great Expectations is tekstueel zo'n typisch Kiss nummer met veel seksueel getinte opmerkingen (You watch me singing this song / You see what my mouth can do / And you wish you were the one I was doin' it to) en dan dat refrein... Het is zo'n heerlijke kitsch dat ik eigenlijk best wel kan waarderen. Destroyer overtuigt me nog niet zo hard dat ik op zoek wil gaan naar die Resurrected versie of die luxueuze boxset (Jezus, wat is die duur!), maar mijn speurtocht doorheen het oeuvre van de geschminkte mannen gaat alleszins verder! Je zou bijna kunnen zeggen dat ik Great Expectations heb.

In de Humo van deze week staat een special genaamd Humo's Slechte Seks Parade waarin de domste, meest vergezochte of meest surrealistische seksmetaforen uit de moderne popgeschiedenis in een top 25 worden gegoten. Het nummer Love Gun van Kiss werd op een 17e plaats gezet (door onder andere Cédric Maes van The Sore Losers) en het zorgde er meteen voor dat ik wel zin had om deze plaat nog eens op te snorren. Ooit eens gekocht nadat het concert in Graspop in 2008 me zo goed was mee gevallen en wat me opvalt na een luisterbeurt of 6 a 7: er zijn best wel een aantal nummers die nogal expliciet/fout ogen. Van Plaster Caster (over een groupie genaamd Cynthia Plaster Caster die onder andere een gipsafdruk van de penis van Jimi Hendrix maakte) tot Christine Sixteen (waarin oudere mannen op wel erg jonge vrouwen vallen). Verder wel een aanstekelijk album trouwens dat met onder andere titeltrack Love Gun (zelfs wetende dat het over Paul Stanley zijn lul gaat belet me niet om vrolijk mee te zingen) en I Stole Your Love. Dat is gewoon een fijne opener die bovendien misschien wel één van mijn favoriete Kiss-momentjes bevat: er wordt gewoon halverwege letterlijk een gitaarsolo aangekondigd! Ik kan altijd wel lachen om zo'n droge humor. Toch is er ook veel inwisselbare meuk te vinden met onder andere het belachelijke Hooligan en Almost Human klinkt toch ook niet al te goed. Wel mooi artwork trouwens, dat moet je die mannen van Kiss ook wel aangeven: hun imago en alles errond is altijd wel goed verzorgd geweest.