Ik ben een tijd geleden eens opnieuw gestart met het kijken van South Park om de reeks eindelijk eens in volgorde te kunnen zien. Dan kan de film natuurlijk niet ontbreken en hoewel het al 11 jaar geleden was dat ik die überhaupt had gezien, wist ik wel dat ik de nummers nog wel erg fijn vond. En ja, dit blijft toch gewoon erg leuk om te horen. Nummers als What Would Brain Boitano Do? blijven heerlijk catchy maar het is vooral tof om te zien hoe Trey Parker en co er tegelijkertijd ook een parodie van weten te maken. De toon wordt al meteen gezet met het Sound of Music-achtige Mountain Town maar ook Blame Canada en vooral Uncle Fucka blijven na al die jaren nog fantastisch. Kyle's Mom's a Bitch wordt gerecupereerd uit een aflevering van het eerste seizoen, maar wordt heel wat groffer (naar analogie van de film natuurlijk) qua tekst waardoor het zijn plaats nog wel rechtvaardigt. En het is ook een enorm aanstekelijk nummer natuurlijk. Beetje jammer alleen dat deze uitgave niet de volledige soundtrack is. Zo ontbreekt bijvoorbeeld Hell Isn't Good waar James Hetfield van Metallica op meedoet en wordt er tenslotte nog gekozen om een aantal alternatieve versies van de nummers als opvulling te gebruiken. Deze versies (tracks 13 tot en met 20) komen niet in de film voor en stellen verder ook weinig voor. Op Youtube staat trouwens een 60 nummers tellende playlist met elk stukje muziek dat in de film is te horen. Een beetje overkill weliswaar maar dan heb je ook Hell Isn't Good en die Uncle Fucka remix enzovoort en geen nutteloze toevoegingen die niet in de film zitten.

Het FilmFestival van Oostende is weer met rasse schreden aan het naderen en het deed me eraan denken dat ik vorig jaar in mijn doortocht het Ensorhuis had bezocht en daar als souvenir de vinyl van Masqué had gekocht. Voornamelijk voor Skeletons Fighting Over a Pickled Herring van Isolde Lasoen, maar Johannes Is Zijn Naam (het soloproject van Johannes Verschaere, de vroegere frontman van The Van Jets) zette hier ook zijn eerste stappen na het opdoeken van de band. Op zo’n Oostendse plaat kan natuurlijk Arno ook niet ontbreken en die krijgt de eer om te openen met Ensor Mon Mentor. Een lekker rockend nummer, zeker naar het einde toe, en hij mag het nog eens in het plat Oostends opnieuw doen als afsluiter. Het hoogtepunt zit hem voor mij in het midden met Isolde Lasoen, want dat is gewoon zo’n heerlijk stuwend nummer. Sowieso het enige nummer ook dat naar mijn gevoel echt aansluit bij James Ensor, want Skeletons Fighting Over a Pickled Herring is dan ook de naam van een schilderij van Ensor. Jesus Christ Superstar van SJ Hoffman – het alter ego van Steven Borgerhoff – zegt me vrij weinig en ook, hoe graag ik hem ook heb als frontman van The Van Jets, James van Johannes Is Zijn Naam is niet al te denderend. Mijn Vriend James van Bent Van Looy is dan weer een stap in de goede richting, maar al bij al is dit een wat teleurstellende plaat. Sowieso zijn 6 nummers (waarvan dat van Arno gewoon hetzelfde in een ander jasje is) nogal karig als tracklist. Leuk souvenir aan mijn bezoek aan het Ensorhuis in ieder geval, maar met uitzondering van Isolde Lasoen gaat dit niet zo heel veel draaibeurten krijgen.

Het gevoel ontsnapt me niet dat ik eens vaker op MusicMeter moet kijken vooraleer ik aan een album begin. Ik dacht namelijk dat Heaven & Hell een album met duetten ging zijn, een beetje zoals bijvoorbeeld Johnny Cash en June Carter in de jaren 60 deden met (het geweldige) Carryin' On. Dat blijkt echter niet te kloppen en zoals hier reeds staat aangegeven op de tracklist, is het gewoon een verzameling van nummers van Meat Loaf en Bonnie Tyler. Twee mensen met een dijk van een stem en de kwaliteit van sommige nummers (nummers die ik reeds kende zoals You Took the Words Right Out of My Mouth, Total Eclipse of the Heart en Holding on for a Hero maar ook nieuwe ontdekkingen (zoals de cover van Have You Ever Seen the Rain van Creedence Clearwater Revival) staat buiten kijf. Toch oogt dit album een beetje als een teleurstelling en een release waar verder weinig over is nagedacht. In het geval van Meat Loaf mis ik toch wel nog een handvol nummers die onlosmakelijk met de klomp gehaktbrood verbonden zijn (zoals Paradise By the Dashboard Light en I'd Do Anything for Love But I Won't Do That) en daardoor voelt dit gewoon erg onaf aan. Hoewel de nummers ook gelijkmatig zijn verdeeld - Meat Loaf en Bonnie Tyler krijgen elks 7 stuks - ligt mijn voorkeur wel bij Meat Loaf trouwens, ga daar maar eens wat meer van proberen.

Ik heb jaren geleden eens een Remember Woodstock CD gekocht en hoewel dat een compleet nutteloze release is (het merendeel zijn albumnummers en de sporadische livenummers zoals van de Grateful Dead zijn zelfs niet van Woodstock), heeft het me wel in aanraking gebracht met een aantal artiesten waar ik anders niet van had gehoord. Zo stond er ook een versie van Candles in the Rain (wat an sich vreemd is aangezien Melanie het nummer schreef nadat ze op Woodstock had opgetreden) en daardoor eens op zoek gegaan naar het oorspronkelijke album. Eerlijk gezegd? Ik ben compleet weggeblazen. Candles in the Rain is momenteel het hoogtepunt van dit album (interessant is trouwens ook de UK versie van het nummer dat dubbel zo lang duurt!) maar nummers als Leftover Wine komen toch ook wel als een mokerslag binnen. Het is echter niet alleen kommer en kwel, want er zitten ook gewoon komische nummers tussen zoals Alexander Beetle en ik heb echt een ontiegelijk zwak voor dat stukje Frans in What Have They Done to My Song Ma. Beetje vreemd dat Almost Like Being in Love en Dream Seller als bonustrack zijn uitgebracht, het zijn allebei nummers die uiteindelijk op Sunset and Other Beginnings uit 1975 zouden komen.

Al zolang ik me kan herinneren heb ik Kill 'em All de perfecte loopplaat gevonden. Niet om van weg te lopen, integendeel, maar nummers als No Remorse en Seek & Destroy hebben me al door mening loopdipje geholpen en komen voor mij het dichtst in het buurt van de zogenaamde runner's high. Afgelopen week sinds lang nog eens mijn loopschoenen aangetrokken en ja, ook nu was het weer knallen. Er zit gewoon een zeker jeugdig enthousiasme in dat me erg weet te raken en bovendien: het album zakt werkelijk nergens in. Het (Anesthesia) Pulling Teeth blijft een formidabel rustpuntje halverwege (erg blij dat ze dat nummer vanonder het stof hebben gehaald voor S&M2, maar dat is dan ook maar één van de weinige pluspunten aan dat optreden) om nadien weer genadeloos alles aan gort te trappen. Vreemd genoeg wordt Kill 'em All qua gemiddelde het laagst beoordeelt ten opzichte van de 5 eerste albums (en ook qua aantal stemmen is dit blijkbaar de minst populaire) en hoewel ik gevoelsmatig inderdaad ook wel vind dat hetgeen wat later zou komen (toch wanneer het om Ride the Lightning, Master of Puppets en And Justice For All gaat) misschien kwalitatief nog net iets hoger is, is Kill 'em All gewoon zo heerlijk in your face dat ik deze toch vaker draai. Ik denk dat ik vandaag toch weer eens even mijn loopschoenen ga aandoen en weer compleet buiten adem bij Metal Militia uitkom..

Meer dan 15 jaar geleden was ik vastbesloten om deze boxset te pakken te krijgen, maar bij de FNAC in het Wijnegem Shopping Center - waar ik hem toen besteld had - bleven ze maar beweren dat hij ging binnen komen en dat is uiteindelijk nooit gebeurd. Gelukkig had ik niet op voorhand betaald en eerlijk gezegd? Ik ben daar ergens blij om, want ik had nu anders gewoon met een heel prijzig hebbeding gezeten. Ik kan alleen maar spreken over de CDs/de show(s) in Mexico City en hoewel dat erg sterk start, loopt het halverwege compleet mis. James Hetfield mag Jason Newsted dan wel zoveel hypen als hij wil, die bassolo is een aanfluiting en doet je vooral gewoon erg verlangen naar de periode toen Cliff Burton nog leefde. Die man kon tenminste een solo uit zijn bas tevoorschijn toveren. Vreemd ook hoe Master of Puppets wordt ingekort terwijl Seek & Destroy (nochtans één van mijn persoonlijke favorietjes) wordt uitgesponnen tot een bijna 20 minuten durende meezinger waar alle tempo uit verloren gaat. Sowieso hier en daar wel vreemde keuzes met onder andere die Justice Medley, maar gelukkig staan daar nog wel andere leuke verrassingen in de setlist tegenover. Plus, de band klinkt hier wel enorm strak. Hetfield lijkt als een bezetene op het podium te staan, Newsted blijkt een begenadigde backing vocalist te zijn en zelfs onze good old Lars drumt er lustig op los. Dat maakt het des te vreemder hoe dit vanaf de Justice Medley opeens zo als een kaartenhuis in elkaar lijkt te storten. Vanaf Whiplash (toevallig is Kill 'em All ook mijn favoriete Metallica plaat) wordt het wel terug beter, maar tegen dan is mijn interesse grotendeels weggezakt.

Naar aanleiding van de 30e verjaardag van The Black Album hebben ze besloten op digitale radiozender Willy om vandaag vanaf 12u de plaat integraal te draaien. Aangevuld met kundige commentaar van vaste presentatoren Annelies Orye en Andries Beckers (die ook gitarist is bij Diablo Blvd trouwens) is het wel fijn om het album nog eens te herbeluisteren. Ik ken de nummers van voor naar achter en andersom maar dat bijvoorbeeld Enter Sandman initieel een meer donkere tekst had maar dat drummer Lars Ulrich en producer Bob Rock het toch liever anders zagen was me dan weer niet bekend. Wat valt er verder nog over The Black Album te zeggen? Een album dat de fans na al die jaren nog altijd verdeeld blijkbaar (er zijn blijkbaar tijdens de uitzending wel wat berichten verzonden dat het de slechtste plaat ooit is van Metallica) en dat ook voor een heus kantelpunt zorgde in de carrière van de groep. Genoeg nummers die vandaag de dag als classics in het oeuvre beschouwd kunnen worden maar toch vind ik niet altijd alles even goed. Zo'n Wolf and Man bijvoorbeeld. Ik blijf het toch één van de zwakste nummers op de plaat vinden en stiekem prefereer ik de S&M versie. Wanneer ik echt wil beuken kies ik toch net iets vaker voor één van de eerste vier albums. Langs de andere kant heb je wel het fenomenale Unforgiven (dat gitaartje aan het begin!) en heuse klappers als Don't Tread on Me waarmee dit album toch ongetwijfeld zijn klassiekerstatus waard is.

Ik stond een tijdje geleden met de auto in één of andere file door wegenwerken, de ramen stonden open en de muziek stond luid. Erg luid zelfs. Misschien asociaal naar de andere mensen die in diezelfde file stonden, maar laat ik mezelf maar wijsmaken dat ik er een aantal mensen een plezier mee heb kunnen doen. Vooral door zelf ook mijn mond te houden en niet (teveel) mee te zingen, dat doe ik enkel maar als de autoramen gesloten zijn. Een andere reden is ook omdat ik qua stem de James Hetfield van Ride the Lightning het liefste hoor. Het titelnummer snijdt door alles heen, bij Trapped Under Ice maak ik alles kapot wat ik in mijn handen krijg en Fade to Black lijmt het zowaar allemaal terug aan elkaar. Het is moeilijk uit te leggen wat er nu juist zo goed is aan dit album, maar het is zo'n plaat waar alles mee lijkt te zitten. Fight Fire with Fire is een opener om U tegen te zeggen en je kan je toch ook geen betere afsluiter dan Call of Ktulu indenken? Tel daar dan nog eens een ode bij aan Ernest Hemingway (één van mijn favoriete schrijvers) en je weet het wel. De eerste 5 albums van Metallica staan ten boek als klassiekers, maar voor mij staan Kill 'Em All en Ride the Lightning toch nog net een (serieus) trapje hoger. Wat me eerlijk gezegd wat als een verrassing komt, want toen ik zo'n 15 jaar geleden een diehard Metallica fan was, dan vond ik juist dit album een wat zwakker broertje. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze dan.

Het kwam voor mij eerlijk gezegd een beetje uit de lucht vallen, deze S&M2. Een goede 16 jaar geleden (toen ik nog een puberende Metalfist was), was Metallica zowat mijn favoriete groep. Ik schreef als bezigheidstherapie op school kaften vol met songtitels en flarden lyrics, ik had posters op mijn kamer, ik had de groep als wallpaper, ... Tijden veranderen echter en Metallica verdween (samen met Iron Maiden) naar de achtergrond en ik volgde het muzieknieuws absoluut niet meer op de voet.

Al blijf ik vandaag de dag nog altijd wel een nostalgisch gevoel overhouden wanneer ik aan de band terugdenk en dan in het specifiek het S&M concert uit 1999. Indertijd op goed geluk de muziekdvd gekocht en compleet weggeblazen. Die mix met een symfonisch orkest werkte uitstekend en zelfs nummers van albums waar ik niet zo bijzonder veel mee had (Load & Re-Load) kwamen stevig binnen. Ik hoopte met S&M2 hetzelfde effect te kunnen krijgen met albums zoals Death Magnetic en Hardwired to Self-Destruct (wel pogingen gedaan tot het luisteren maar mijn interesse lag er echt niet meer) en helaas.. S&M2 is op alle vlakken minder dan de voorganger. Hoewel, op alle vlakken is niet helemaal juist. Het eerbetoon aan Cliff Burton met (Anesthesia) Pulling Teeth is bijzonder indrukwekkend maar voor de rest? Het oude materiaal blijft als een huis overeind staan en de nieuwe nummers vallen in het niets in vergelijking daarmee. Misschien dat fans van de laatste twee albums hier wel hun gading in vinden, maar ik vond het allemaal veel te lang uitgesponnen.

En dat geldt eigenlijk voor veel zaken. Ik was alweer vergeten hoe graag Lars Ulrich zichzelf hoort praten waardoor de korte interviews redelijk nietszeggend worden. Kwalitatief is er trouwens weinig aan te merken aan heel deze set-up. Het symfonisch orkest overtuigt over de gehele lijn en de band zelf speelt ook strak, maar de bezieling is weg. Ulrich die wat vlaggen ligt te gokken, het is zowaar het opwindendste dat er uit zijn mond is gekomen. De laatste show ook (ik ben naar de cinemavoorstelling van 11 oktober gegaan, ik vermoed dat op 9 oktober de show van 6 september werd getoond en op 11 oktober de show van 8 september?) voor James Hetfield zich terug liet inchecken bij een rehab-center, ook dat is bijna 20 jaar geleden dat hij dat nog eens heeft gedaan...

Veel gezwets om te beginnen zodat je je eigenlijk ligt af te vragen wanneer ze nu in hemelsnaam eens een gitaar gaan vastpakken en eenmaal van start knettert het wel. Persoonlijke favorietjes als The Ecstasy of Gold en The Call of Ktulu blijven formidabel, The Memory Remains is erg indrukwekkend en nadien zakt het als een kaartenhuis in elkaar om naar het einde toe met moeite overeind te krabbelen. Volgens mij kon je bij de DVD van S&M echt zelf nog spelen met de camerastandpunten etc, ik denk dat dat 20 jaar later nog altijd een dynamischer beeld geeft dan dit.

Het is ondertussen al een serieuze tijd geleden, maar ik denk nog altijd met veel plezier terug aan het concert van Mooneye in Trix. Het concert van 22 januari waar ik in een vorige post over spreek werd uiteindelijk ook weer geannuleerd en het was pas ergens in april dat de heren (samen met Pauwel in het voorprogramma) er een lap op konden geven. En dat deden ze! Resultaat was dat ik zowel met dit debuut en de Mooneye EP thuis kwam en bijna een jaar later krijgt Big Enough nog altijd flink wat draaibeurten. Terecht trouwens, want nummer zoals Bright Lights en Fix the Heater blijven toch nog altijd als een huis overeind staan. Dat zijn nummers die indertijd vooruit geschoven werden als single, maar ook het erg mooie My Routine mag er zijn. Een nummer dat live zelfs nog net iets beter is, maar dat is iets dat eigenlijk voor heel deze plaat telt. Het enige nummer waar ik de studioversie prefereer is Bright Lights en dat is omdat ze live (althans toch in Trix) geen Meskerem Mees aan hun zijde hadden en dus een beetje genoodzaakt waren om het nummer te halveren. Niemand neemt namelijk haar zangpartijen over waardoor de algemene vibe van het nummer wat teloren gaat. In ieder geval heeft Mooneye een tijdje geleden weer een nieuwe single gelost. Hoogstwaarschijnlijk de voorbode van een nieuwe plaat en hopelijk eentje die even goed is als deze Big Enough. Ik ben benieuwd alleszins en als ze nog eens in de buurt passeren: allen daarheen! Maar liefst dan pas nadat ik mijn ticket besteld heb natuurlijk.