Zo af en toe laat ik me eens verleiden tot het luisteren van die album picks van Spotify en eerlijk gezegd, meestal sluiten die vaak erg goed aan op mijn muzieksmaak. Hoewel ik nog nooit iets van de Faces bewust had opgezocht, ik ken enkel Stay With Me, wou ik als liefhebber van Rod Stewart en Ronnie Wood dit wel eens proberen. Het is dan ook jammer dat Long Player me niet volledig weet te pakken. Jerusalem is sowieso plaatvulling waar ik bitter weinig mee ben, maar het is in het algemeen ook niet die knallende supergroep die ik verwachtte. Oké, Bad 'N' Ruin is geweldig, Had Me a Real Good Time klinkt lekker ruig en ook die live versie van Maybe I'm Amazed is geweldig en daar stopt het dan ook. De rest van de nummers (sowieso ben ik al geen fan van albums die mixen tussen live en studio) kunnen me niet bekoren en blijven ook gewoon niet hangen. Misschien vind ik bij de andere albums meer mijn zin? Qua gemiddelde lijkt A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (wat een geweldig intrigerende titel trouwens) uit hetzelfde jaar een net iets betere keuze te zijn. Ik schrijf in ieder geval Faces nog niet af, dat zou ook niet fair zijn met maar 1 album te hebben geluisterd en dan blijkbaar nog hun onbekendste, maar helemaal mijn ding is het vooralsnog niet. Wel is het duidelijk dat ik vooral Rod Stewart zijn stem hier het meest kan waarderen. Het geeft toch een andere vibe dan wanneer Ronnie Lane zingt. Wel een toffe albumcover trouwens. Lijkt erg simplistisch, maar net in al zijn eenvoud is het een leuk ding.

Toen ik tijdens mijn studententijd regelmatig in De Muze in Antwerpen vertoefde, viel me daar altijd die grote poster van een bebrilde en bebaarde man op. Dankzij een aflevering van Belpop (een door Canvas geproduceerde documentairereeks over Belgische muziek) kon ik eindelijk een naam op het gezicht plakken: Ferre Grignard! Hij bleek onlosmakelijk verbonden te zijn met De Muze (hij was er huisartiest) en hij intrigeerde me vanaf de eerste seconde. Toen eens op goed geluk zijn debuutplaat opgezocht en nu vele jaren later nog eens terug opnieuw beginnen draaien. Het is alvast verbazingwekkend hoeveel er nog van de nummers is blijven hangen. Drunken Sailor en Ring Ring, I've Got to Sing zijn de twee bekendste nummers uit zijn oeuvre, maar onder andere Diggin' My Potatoes en Maureen zijn heerlijk swingend en memorabel. In ieder geval een debuutplaat om U tegen te zeggen en er is eigenlijk maar één echt minder nummer: On the Bowery. Het zwakste nummer op de plaat maar zelfs dat is nog van een vrij degelijk niveau, het duurt me gewoon iets te lang. Het succes was echter wel van korte duur. Als mijn geheugen me niet in de steek laat, gooide Grignard met zijn geld en zat hij na het onverwachte succes al snel terug aan de grond om daarna nog een paar platen te maken die nooit echt meer hetzelfde succes hadden. Een aantal jaar geleden verscheen trouwens een "Integraal" boxset met alle albums en nog wat extra's in. Ik heb die nooit aangeschaft en daar heb ik nu toch spijt van..

Een tijdje geleden hoorde ik That's Alright voorbij komen in een of andere playlist en eerlijk gezegd: ik was vergeten hoe goed dat nummer was. Meer zelfs, er is een tijd geweest dat dat voor mij persoonlijk het ultieme Fleetwood Mac nummer was. Een gedurfde uitspraak aangezien de band wel meer fantastische nummers heeft uitgebracht, maar That's Alright raakte indertijd een gevoelige snaar en doet dat vandaag de dag nog steeds. Sowieso zijn de Stevie Nicks composities hier weer van een hoog niveau, want ook Gypsy mag er absoluut zijn. Ik heb dan ook nooit begrepen waarom deze plaat zo lauw ontvangen is. Het is inderdaad een ander geluid dan de Rumours en Tusk, maar is dat erg? Neen, dat is net de kracht van Fleetwood Mac. De 5 platen van deze bezetting (startende met de titelloze plaat uit 1975 en eindigend met Tango in the Night uit 1987) zijn onderling zo verschillend en tegelijkertijd toch ook allemaal o zo goed. Er zit overal wel ergens iets waar ik een opmerking over zou kunnen maken, voor Mirage is dat het ietwat vreemde Eyes of the World dat me niet altijd even goed weet te bevallen, maar de kwaliteit overheerst toch elke keer opnieuw. Zeker met songs als Love in Store en het wondermooie Wish You Were Here. Met de release van Rumours Live in het achterhoofd houdende, zou het misschien wel tof zijn als ze eens wat livemateriaal uit de periode van Mirage (en Tango in the Night) uitbrengen. Ik was in anno 2015 wel onder de indruk van Gypsy en Little Lies in het Sportpaleis en kan me niet voorstellen wat het gaf toen ze echt nog op hun hoogtepunt waren.

Het was een leuke verrassing toen deze Rumours Live opeens op mijn pad kwam. Ik heb zelf Fleetwood Mac 1x live kunnen zien. Dat was in het Sportpaleis op 6 juni 2015 en ik was dolgelukkig dat de band terug volledig was, want toen was Christine McVie opnieuw van de partij nadat ze er een tijdje tussenuit was geweest. In mijn herinnering een geweldig concert en ik zoek al lang naar een bootleg zoals ik er ook eentje van Bob Dylan en van de Rolling Stones heb, maar vooralsnog heb ik het qua live releases met Live uit 1980, een In 1982 bootleg en The Dance uit 1997 moeten doen. Rumours Live dateert qua opname echter van net iets vroeger en bestaat alleen maar uit tracks van het titelloze album en uiteraard Rumours. Je kunt je afvragen wat het nog voor toegevoegde waarde heeft, maar eerlijk gezegd: eender welk concert met zo'n doorleefde versie van Rhiannon... Daar mag je me altijd wel voor wakker maken, want hoe heerlijk wild gaat Stevie Nicks op het einde! Om dan wat later een prachtige ingetogen versie van Landslide te brengen. Sowieso toch ook wel een fenomenale setlist met onder andere Gold Dust Woman, Blue Letter, Say You Love Me, Monday Morning, The Chain, Dreams, Second Hand News, Songbird, I'm So Afraid, ... Fleetwood Mac kwam nadien nog wel een aantal keren naar België, maar toen was Lindsey Buckingham alweer uit de band gegooid en ondertussen is Christine McVie naar that great gig in the sky vertrokken. De band zal nooit meer in dezelfde formatie kunnen optreden en dan ben ik erg, maar dan ook erg blij met dit soort uitgaves. Met uitzondering van Gold Dust Woman geen enkel nummer dat ooit al officieel is uitgebracht en gewoon een volledige registratie van één avond, zo heb ik mijn live releases graag!

Tango in the Night is (bij mijn weten nog altijd? Ik ben niet meer zo mee met de Fleetwood Mac bezetting) het laatste album dat werd opgenomen in de meest gelauwerde bezetting van de band. Het was oorspronkelijk niet de bedoeling dat dit een Fleetwood Mac album ging worden, het is begonnen als soloplaat voor Lindsey Buckingham, maar door omstandigheden werd het toch een volwaardige Fleetwood Mac plaat en dat voel je vanaf de eerste seconde. Het openingstrio Big Love/Seven Wonders/Everywhere ademt gewoon de sfeer van weleer uit en gaandeweg passeert er best nog wat indrukwekkend materiaal. Little Lies is kapotgeproduceerd en toch.. Het blijft één van mijn favoriete nummers tout court van de band als ik eerlijk ben. Ook Welcome to the Room... Sara is en blijft Stevie Nicks op haar best maar tussendoor zitten toch wel wat instinkers. Geen idee wat Buckingham heeft bezield om Family Man op te nemen, hij is mijn favoriete Fleetwood Mac lid en ik heb hem erg hoog zitten, maar hier gaat hij serieus de mist in. Er zitten sowieso wel eens wat vreemdere nummers tussen, Caroline oogt met een eerste luisterbeurt nogal atypisch met dat koortje en die drums, maar kan ik nog altijd appreciëren. Family Man blijft echter na al die jaren dat ik het album al in huis heb een draak van een nummer. Afgesloten wordt er met When I See You Again en You and I, Pt. II, twee nummers waar ik altijd wat moeite bij heb om voor de geest te halen hoe ze nu eigenlijk weer klinken en dat is nooit een goed teken..

Mijn tickets voor het aankomende Fleetwood Mac concert in Antwerpen zijn al lang afgedrukt, maar om al in de live stemming te komen heb ik deze nog eens opgezet. Als het concert in juni eenzelfde niveau haalt als hier, dan zit ik in ieder geval gebeiteld. Heerlijke uitvoeringen van onder andere Tusk (de marching band komt hier ook beter tot zijn recht dan in het studio album) en het lekker stuwende The Chain. Geen tracks van Mirage weliswaar, maar de 'nieuwe' nummers hebben ook hun charme. De groep is hier nog volledig en zeker Buckingham lijkt er enorm veel zin in te hebben en soleert er lekker op los. Het enige punt van irritatie is dat dit een verminkte registratie is en dat de uitgebrachte DVD nog 5 nummers meer telt. Dat neemt echter niet weg dat dit de beste live registratie is die ik in bezit heb van Fleetwood Mac, al is er met Live (een verzameling van live registraties) en In Concert 1982 (die in mijn herinnering lijdt onder de geluidskwaliteit) niet veel concurrentie.

Ik ben niet iemand die gemakkelijk op jaartallen let maar het is me nooit opgevallen dat Alive Behind the Green Door is uitgekomen nog voor dat Flogging Molly überhaupt een studioalbum had uitgebracht. Aan de kundige uitleg van AOVV is niets toe te voegen buiten dan misschien mijn eigen mening over de muziek zelf. Het klinkt hier bij vlagen misschien nogal schel, maar er is geen enkele groep die ik ken die met zoveel schwung een tent in de fik kan zetten. Laura en Black Friday Rule zitten allebei in mijn "lekker meebrullen in de auto" playlist maar eigenlijk zou je bijna het volledige album kunnen toevoegen. Stilzitten zal je alleszins niet doen bij Alive Behind the Green Door en ik apprecieer dit album eigenlijk nog net iets meer dan het in 2009 opgenomen - maar pas in 2010 uitgebrachte - Live at the Greek Theatre. Toch ook nog even een vermelding maken van het wondermooie If I Ever Leave This World Alive. Tekstueel een nummer dat altijd een bepaalde snaar raakt bij mij maar dat kan evengoed gezegd worden van Laura: die No woman alive could touch who you were/So bye, bye Laura/There's no one could take your place/Bye, bye Laura/Your beauty will never fade breekt altijd mijn hart. Je moet echter al swingend het concert verlaten en dan is de "medley" genaamd De (That's All Right) Lilah (bestaande uit Delilah en That's All Right) een bijzonder goede keuze.

Hoewel het voor een groep een redelijk belachelijke naam is, zal ik de naam Free nooit of te nimmer nog vergeten. Ooit was ik namelijk met een vriend in een Ierse pub aan de praat geraakt met twee (knappe) dames en op een bepaald moment speelde All Right Now op de achtergrond. Het gesprek ging toen al over verschillende soorten muziek en ik was ietwat beschonken wat aan het pochen met mijn muziekkennis. Allemaal goed en wel tot één van de twee toen aan mij vroeg of ik wist wie de groep achter All Right Now eigenlijk was en ik het antwoord schuldig moest blijven. Ik zou in de verste verte niet meer weten in welke Ierse pub we zaten of hoe de dames eruit zagen, maar ik ben de dag later wel gaan opzoeken wie in hemelsnaam All Right Now had uitgebracht. Dat bleek dus Free te zijn en hoewel ik in de 10 a 15 jaar dat ik die informatie in mijn hoofd heb opgeslagen ze nooit meer heb moeten raadplegen, vond ik het wel grappig dat Spotify mij out of the blue hun debuutplaat aanraadde. Een plaat waar All Right Now zelfs niet opstaat en ik moet toegeven dat ik een beetje weigerachtig was, want ik had altijd het gedacht dat Free een one hit wonder was. Totaal niet! I'll Be Creepin' en zeker Songs of Yesterday zijn werkelijk geweldige nummers die ik nu al hoger waardeer dan ik All Right Now ooit heb gedaan. Alleen een beetje jammer dat deze titelloze plaat (waarvan ik initieel dacht dat het het debuut was, maar het blijkt hun tweede plaat te zijn) niet altijd even goed in balans is. Zo'n Mouthful Of Grass haalt een beetje de vibe onderuit, maar langs de andere kant klinkt Woman daardoor misschien nog net wat rockender en vuiler. Het dreigende van Free Me kan ik trouwens dan wel weer waarderen. In ieder geval een album om nog eens wat vaker te draaien en een groep om wat meer van te ontdekken. Zomaar 6 platen op 4 jaar uitgebracht en qua gemiddelde score ziet dat er allemaal best lekker uit.

Party On, het uitgaansnummer toen ik een jaar of 15 à 16 was en het verbaast me nu dat dat toen eigenlijk een recent nummer was. Een band als Funeral Dress - die reeds midden jaren '80 was opgericht - moest het dus bijna 20 jaar stellen vooraleer ze hun grootste hit scoorden maar wat voor één! Geweldig in al zijn eenvoud en gewoon een erg lekkere meebruller. Dan heb je schrik dat de rest van het album wat tegen zou kunnen vallen maar neen: nummers als Come on Follow, Death and Glory en On Your Knees zijn ook van een stevige pogokwaliteit. Naar het einde toe lijkt de inspiratie op te zijn met een cover van Quiet Riot's Cum on Feel the Noize (die ik wel kan smaken trouwens) en met Britney Spears Is a Fancy Rich Bitch. Dat laatste nummer lijkt vooral te zijn opgenomen als een grap, al moet ik bekennen dat ik dat geleuter dat er aan voorafgaat (onder andere over scheten laten) nog wel grappig vind.