Er zijn zo van die nummers die onlosmakelijk met bepaalde herinneringen zijn verbonden en Laïs heeft met 't Smidje zo'n nummer voor hun rekening genomen. Elk jaar in de zomer gingen we 10 dagen op kamp met de Chiro (een Vlaamse jeugdbeweging) en daar werd ook erg veel muziek gedraaid. Ik herinner me nog dat er iemand van de leiding helemaal idolaat was van het St. Anger album van Metallica, maar elke dag startte met een formatie en 't Smidje werd telkens gedraaid om aan te geven dat het bijna tijd was en dat je dus in uniform klaar moest staan. Was je te laat, dan kreeg je geen dessert. Hoe vaak ik in mijn pyjama mijn tanden was aan het poetsen terwijl ik “Wie wil horen een historie al van ene jonge smid” hoorde.. Ik kan het niet op één hand tellen. Iets meer dan een jaar geleden schreef ik mijn "Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis" waarin ik diezelfde anekdote ophaalde en besloot om eindelijk eens meer naar dat debuutalbum te luisteren. Dat heeft uiteindelijk wat langer geduurd dan gedacht omdat ik best wat moeilijkheden had om me hier echt voor te concentreren. Ik merk dat ik het vooral goed voorheb met nummers als bijvoorbeeld 't Smidje (uiteraard), 't Zoutvat en 7 Steken. Verhalende nummers in een stijl die erg lekker klinkt en de rest van het album klinkt zo "mengelmoeserig". Nederlands, Frans, Engels, een taal waar ik geen idee van heb wat het is, ... Het vormt gewoon geen mooi geheel en dat is zonde, want er zijn best wel wat nummers waar ik bij opveer. Gelukkig is dat wel het merendeel (naast de hierboven genoemde nummers is ook De Wereld Vergaat een topper) van dit titelloze debuut.

Het was eigenlijk iets dat al lang op de planning stond: eens wat meer in het oeuvre van Lana Del Rey te snuisteren. Ondertussen heeft Del Rey een redelijk groot oeuvre, maar ik besloot om terug te gaan naar die ene track die al meer dan 10 jaar te pas en te onpas door mijn hoofd speelt. Ik heb het natuurlijk over Video Games en zijn fantastisch melancholische videoclip. Een nummer dat nog altijd als een (stevig) huis overeind blijft staan, maar het zou fout zijn om Born to Die te reduceren tot enkel dat nummer. Die titeltrack is misschien wel even fenomenaal en ook met nummers als Off to the Races en Summertime Sadness weet ze me ook erg te charmeren. Er is gewoon iets enorm aanstekelijk en meeslepend aan die nummers en het is dan ook des te jammer dat ze dat niet altijd weet vast te houden. Zeker in het midden durft het een beetje weg te zakken met het inwisselbare Radio en het is pas met Carmen dat er terug wat meer vuur in het album lijkt te komen. Hoewel Born to Die niet het debuut van Lana Del Rey was, was het wel het album waar ze het grote publiek mee wist te bereiken. Ik herinner me nog goed de schampere opmerkingen waarin ze werd weggezet als fake en een one-hit-wonder, maar de tijd heeft die mensen hopelijk hun mening laten herzien. Volgende in rij: Ultraviolence. Op het eerste zicht doet de tracklist geen belletje rinkelen, dus benieuwd wat voor ervaring dat wordt. Al wil ik die bonustracks van dit album ook nog wel eens checken, ik heb enkel maar de reguliere versie van het album gehoord tot nu toe.

Eigenlijk is het vreemd. Ik heb alle studioalbums van Led Zeppelin met uitzondering van Coda in huis alsook de verzamelaar Mothership en de DVD van The Song Remains the Same en toch is het een band die ik an sich niet zo heel veel draai. Ik hoorde echter een tijd geleden nog eens Achilles Last Stand en werd weer helemaal verliefd, dus het leek me wel fijn om eens wat albums te gaan herluisteren en waar dan beter te beginnen dan bij het titelloze debuut. Een album met veel kwaliteit (met Good Times Bad Times als opener kun je weinig verkeerd doen) maar waar toch niet alles even goed tot zijn recht komt. Het collectieve meezingmoment genaamd Your Time Is Gonna Come heeft nog wel zijn charme en hoewel je je vragen kunt stellen hoe origineel sommige nummers zijn (Led Zep was niet vies van het verdraaien van songwriting credits of het hergebruiken van riffs), staan nummers als Dazed And Confused of Communication Breakdown na al die jaren nog altijd als een huis overeind. Het grootste probleem voor mij zit hem echter in You Shook Me waar Plant gewoon zo enorm zeurderig klinkt. Het is een stem die je moet liggen (en ik moet toegeven dat ik sowieso al niet zo'n fan ben van zangers die gitaarmelodieën nadoen zoals Plant hier geregeld doet) maar hier spant hij toch echt wel de kroon. Black Mountain Side is een tussendoortje en ook met How Many More Times kan ik uiteindelijk niet zo veel.

Schreef ik een paar dagen geleden nog dat ik vond dat The Doors een gevaarlijke zet deden door zowel hun debuut alsook hun tweede plaat in hetzelfde jaar uit te brengen, deden die van Led Zeppelin dat 2 jaar later ook. Er moet in die jaren toch iets in het water hebben gezeten, als je kijkt tegen wat voor tempo er in die tijd fenomenale muziek is uitgekomen.. In ieder geval ben ik over Led Zeppelin II wel iets minder positief. Net zoals de eerste plaat kun je niet naast de kwaliteit van de songs kijken/luisteren en hoewel ik echt wel snap waarom dit zo gelauwerd wordt, zijn er toch ook hier elementen waar ik weinig mee kan. Moby Dick is er daar eentje van, die Bonham was een geweldige drummer en toch is het een hap-slik-weg nummer dat niet blijft hangen. Hetzelfde kan ook gezegd van hekkensluiter Bring It on Home en ook van The Lemon Song (hoewel ik het qua tekst wel nog een grappig nummer vind door de dubbelzinnigheid) ben ik niet helemaal weg. Verder staan hier echter wel een aantal Led Zep klassiekers op en kun je moeilijk ontkennen dat je een gigantische adrenalinestoot krijgt wanneer die heerlijke gitaar bij Whole Lotta Love inkickt. Vreemd genoeg duurt het altijd even wanneer mijn CD begint te spelen op mijn installatie en elke keer denk ik dat er iets mis is om dan een halve meter omhoog te springen wanneer het nummer effectief start.. Toch ook wel een hernieuwde appreciatie trouwens voor Living Loving Maid (She's Just a Woman). Ik had totaal geen herinnering meer aan het nummer maar het is de laatste paar dagen uitgegroeid tot één van de beste tracks op het album. De juiste combinatie van Led Zeppelin I & II had een legendarische plaat opgeleverd maar kom, dit is an sich ook niet verkeerd en dat is best een understatement. Op naar nummer III, in mijn herinnering de beste van de titelloze releases.

Ik heb soms wel eens het verwijt gekregen dat ik een dwarsligger ben en in het geval van het kiezen van een favoriete Led Zeppelin plaat kan dat wel kloppen. Voor velen zijn de eerste 4 titelloze platen het summum van hun oeuvre, maar weinig mensen kiezen voor deel 3 als hun favoriet van die albums. Ook qua gemiddelde hier op de site staat Led Zeppelin III het zwakst ten opzichte van de naamgenoten en eerlijk gezegd, ik snap niet waarom. Hier staan gewoon een aantal van mijn favoriete Led Zep nummers aller tijden op! Het beukende Immigrant Song zet meteen de toon en is misschien wel één van de beste openers uit alle albums van deze Britse rockers (ik prefereer dit zelfs boven die stuwende gitaren van Whole Lotta Love, al geef ik toe dat het een erg nipte strijd is), maar nummers als Gallow's Pole en Bron-Y-Aur Stomp zijn toch fenomenaal goed? Ze staan niet voor niets al jaren in mijn "Songs to sing in the car" playlist en degene die het (on)geluk heeft om naast mij voor een rood licht te staan wanneer Bron-Y-Aur Stomp speelt... Die krijgt gewoon een Metalfist voorgeschoteld die de kleren van zijn lijf shaket. Van Celebration Day word ik bovendien altijd goed gezind, want je hebt toch ook gewoon erg veel zin om een bandje te beginnen wanneer je Plant "My, my, my, I'm so happy / I'm gonna join the band / We gonna dance and sing in celebration / We are in the promised land" hoort zingen? Het is niet dat Led Zeppelin III als een zwak album wordt beschouwd, dat kun je niet zeggen van een album met meer dan 4* als gemiddelde en toch... Toch vind ik dit ondergewaardeerd.

Op papier zou Leonard Cohen me echt moeten liggen, maar eerlijk gezegd: ik heb het al een aantal keren geprobeerd met studioalbums en hoewel ik daar telkens wel goede dingen hoor, pakt het me nooit bij mijn nekvel. Dan maar eens met een verzamelaar proberen! Eentje die nog uit de vinylverzameling van mijn vader dateert en dat vond ik sowieso raar, want het is geen artiest die ik direct met hem associeer. Ik vermoed dat het dan ook bij hem een instappoging is geweest en dan lijkt dit me inderdaad wel een goede start. Het helpt wel om in het achterhoofd te houden dat dit een redelijk vroege verzamelaar is die uit de eerste vier studioalbums put. Daardoor mis je een aantal persoonlijke favoriete nummers zoals Dance Me to the End of Love en First We Take Manhattan omdat die simpelweg nog niet bestonden. Dat gezegd zijnde, het eerste deel van de plaat ligt me het beste. Suzanne, So Long Marianne, Lady Midnight en The Partisan zijn van die nummers waarbij ik denk "dit is het". Dat het vreselijk zeurderige Bird on a Wire daar ook nog tussen zit vergeet ik voor de lieve vrede even (dat is een song die zelfs Johnny Cash niet heeft kunnen redden), maar het tweede deel van de plaat? Dan schiet toch enkel en alleen Chelsea Hotel No. 2 er echt tussenuit. Niet dat de andere nummers slecht zijn, maar het is gewoon wat te veel van hetzelfde. Ik vraag me af of het kwartje ooit nog gaat vallen wat betreft Cohen of dat ik het toch maar bij dat andere tekstueel genie moet houden, bij Bob Dylan was het namelijk vanaf de eerste seconde raak.

Ik begreep niet helemaal waarom Spotify opeens dit album van John Baldry naar voren schoof als een album dat me wel ging interesseren. De naam van de artiest zei me niets en het enige dat ik op tracklist herkende was It Ain't Easy, een nummer dat ik vooral met David Bowie en de Spiders from Mars associeer. Al blijkt dat ook een cover te zijn, want het origineel werd reeds door Ron Davies geschreven in 1970 en technisch gezien is de versie van Baldry dus "origineler" dan die van Bowie. Dat is echter niet het enige vreemde nummer op de plaat, want Black Girl lijkt wel verdacht hard op My Girl waar Nirvana ergens jaren 90 furore mee maakte, hetzij dan wel onder een andere titel. Dat blijkt dan weer een traditional te zijn die in de loop der jaren vele gedaantes heeft gekregen en vooral met Leadbelly wordt geassocieerd. Daarbovenop: lijkt die vrouwenstem van Black Girl (en It Ain't Easy) niet erg hard op Janis Joplin? Die was echter al een jaar dood en het blijkt achteraf gezien om Maggie Bell te gaan, een Schotse die wel eens het antwoord op Janis Joplin werd genoemd.

Veel vraagtekens dus toen ik het album voor de eerste keer beluisterde en wel in die mate dat ik me er op betrapte dat ik eigenlijk te veel bezig was met randzaken en niet met de muziek zelf. Jammer, want laat die muziek nu echt wel geweldig zijn! Het herhalende "On and on, guess I was falling in love / With your buttons and bows" in Flying hebben nog dagenlang door mijn hoofd gespookt, Black Girl en It Ain't Easy zijn heerlijk rockend - ook wel dankzij die geweldig rauwe stem van Maggie Bell - en de Elton John cover Rock Me When He's Gone mag er ook absoluut zijn. Met medewerking van Elton John zelf trouwens! Want ook dat was een persoonlijke ontdekking bij deze It Ain't Easy: Elton John speelt orgel en piano op de laatste 3 tracks (en produceert ze ook) en Ron Wood haalt ook geregeld een gitaar boven. De laatste naam die ik wil droppen: Elton John is dus producer van tracks 7 tot en met 10, maar wie producet de andere tracks? Rod Stewart... Ondertussen snap ik waarom dit op mijn Spotify-radar is terecht gekomen, maar dat verklaart nog altijd niet waarom hier op MusicMeter zo weinig aandacht voor deze plaat is. Stuk voor stuk geweldige songs, alleen opener Conditional Discharge is me iets te veel een lang praatnummer. Hetzij wel met een fijne overgang naar Don't Try to Lay No Boogie Woogie on the King of Rock and Roll.

Eigenlijk gek hoe een simpel spelletje zo'n invloed kan hebben op je muzieksmaak. Het was met Guitar Hero (en zijn vervolgen) op Playstation 2 dat ik bands als Jimi Hendrix Experience, Black Sabbath, Fleetwood Mac en ook deze Lynyrd Skynyrd heb leren kennen. Free Bird was toen één van de moeilijkste songs die je kon spelen en ik krijg er vandaag de dag nog altijd een warm gevoel bij. Dat over en weer schuiven met die whammy bar, die gestoorde solo, ... Niet lang erna volgde voorzichtig de ontdekking van het oeuvre van de band en werd ik compleet weggeblazen door hun debuut. (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) bevat - naast Free Bird - gewoon een aantal van die fantastische nummers waar je een band in bloedvorm hoort. Die piano in Tuesday's Gone, het door merg en been gaande Simple Man of het humoristische Gimme Three Steps.. Het zijn stuk voor stuk pareltjes maar jammer genoeg wordt dat niveau niet volledig vast gehouden. Het trio Things Goin' On/Mississippi Kid/Poison Whiskey zijn an sich degelijke songs maar kunnen niet tippen aan wat er voorafging. Of aan wat er nog zou moeten komen, want afsluiten doet het album dus met het imposante Free Bird. De geschiedenis van de band zal wel bekend zijn voor de meesten en zoals altijd zit je met een gevoel van 'wat als?'. De eerste 5 albums blijven voor mij dan ook de ultieme Skynyrd en deze Pronounced staat bovenaan.

Een paar dagen geleden kreeg ik opeens het idee "ik ga nog eens wat naar Lynyrd Skynyrd luisteren!" in mijn hoofd. Vraag me niet waarom, want de tijd dat ik deze Southern rockers op handen droeg ligt al een tijdje achter mij, maar het is wel zo dat ik de laatste tijd aan een herwaardering van hun oeuvre bezig ben. Ik had echter deze keer geen zin in een studioalbum en One More from the Road ken ik al redelijk hard vanbuiten, dus ik was blij dat ik opeens deze Authorized Bootleg: Live at Winterland - San Francisco Mar. 07 1976 tegenkwam. Shows in Winterland zijn altijd de moeite (al spreekt hier vooral de Grateful Dead liefhebber), maar qua setlist zag ik hier al wel een aantal leuke dingen tussen staan. Zo'n Cry for the Bad Man staat bijvoorbeeld niet op One More from the Road en blijft wel gewoon een steengoed nummer. Het is dan ook nog eens een concert uit de meest gelauwerde bezetting van de band (met The Honkettes als backing vocals, altijd wel een meerwaarde) en hoewel dit concert met een uurtje aan de redelijk korte kant is, is het wel van de eerste tot de laatste seconde genieten. Fijne ode ook aan Duane Allman tijdens Free Bird (onvermijdelijk als afsluiter/encore) wanneer Ronnie Van Zant tijdens de solo aangeeft "play it for Duane Allman and play it good". Het is me niet helemaal duidelijk waarom net dit moment wordt uitgekozen om Allman te eren, maar bon: dat maakt eigenlijk allemaal weinig uit. Je hoort in ieder geval een band die lekker strak staat te spelen en over de gehele lijn overtuigt. Het blijft een luguber beeld dat je weet dat anderhalf jaar later een groot deel van de band zou komen te overlijden in een vliegtuigcrash, maar dat neemt niet weg dat dit een erg genietbaar concert is.

Er is een tijd geweest dat ik helemaal idolaat was van Lynyrd Skynyrd en als toverslag was dat gevoel opeens verdwenen. Ik ben er nog altijd niet uit wat er nu juist is misgelopen tussen mij en deze southern rockers, maar met uitzondering van de debuutplaat draai ik nog heel erg weinig van de groep. Zelfs hun passage op Graspop heb ik aan me laten voorbij gaan en dan vooral omdat je door de vele personeelswissels meer het gevoel hebt dat je naar een coverband zit te kijken dan naar het origineel. Anno 2003 was de oorspronkelijke kern nog net iets meer intact, maar het vliegtuigongeluk (en andere zaken) heeft de bezetting indertijd serieus door elkaar gegooid. In ieder geval was de groep aan een tweede leven begonnen en in 1991 werd het eerste album (met als summiere titel "1991") sinds Street Survivors uitgebracht.

Dat bracht toen de teller op 6 stuks en 12 jaar later werd dat aantal verdubbeld nadat Vicious Cycle werd uitgebracht. We schrijven dan 2003 en de naam Lynyrd Skynyrd bestaat 30 jaar (want Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd kwam in 1973 uit), dus dat was de perfecte gelegenheid om een grootschalige tournee te doen die hen ook tot in Europa bracht. Het is van die tour dat Lynyrd Skynyrd Lyve: The Vicious Cycle Tour een uitgave is. Geen concert dus in de originele bezetting zoals bijvoorbeeld One More from the Road dat wel is, maar gelukkig nog wel met Gary Rossington en Billy Powell van de originele line-up. Leon Wilkeson speelde nog wel mee op het Vicious Cycle album, maar overleed voordat de tour van start kon gaan. Het zorgt in ieder geval wel voor een mooi momentje wanneer ze hier Simple Man aan hem opdragen, maar eerlijk gezegd? Ik vind het niet als Skynyrd klinken en dat ligt toch vooral aan de zang van Johnny Van Zant. Ik zei het blijkbaar in 2008 ook al en ik sta nog altijd achter die mening.

Het vreemde is echter dat het concert an sich wel energiek oogt en je duidelijk een band hoort die er wel zin in heeft. Het is echter de mengeling van echte Skynyrd klassiekers met nummers die minderwaardig zijn (het volstrekt over the top Red, White & Blue is bar slecht) die ervoor zorgen dat ik de ene moment kan genieten terwijl een nummer later mijn tenen gaan krullen. Gelukkig overheerst de pre-crash periode de setlist (meer dan de helft van het debuutalbum wordt gespeeld), maar echt gelukkig word ik er toch niet van. Net zoals het continu roepen van in welke stad we zijn (Van Zant heeft hier heuse Bruce Dickinson van Iron Maiden allures) en ik had eerlijk gezegd ook een langer concert verwacht. Misschien ben ik verwend door de Grateful Dead, maar als je als band roept dat dit het langste concert gaat worden dat je ooit gespeeld hebt... Dan mag je toch wel boven de 2 uur afklokken als je het mij vraagt.

Leuk om nog eens een keer terug te horen en ik merk dat de groep de laatste jaren wel terug populairder is aan het worden qua live-releases, maar dan ben ik blij dat het om concerten van voor 1977 gaat. In die groep zit toch de echte charme van Skynyrd en daar wil ik er nog wel eens eentje van proberen. Al ga ik me eerst nog eens terug wat verdiepen in de eerste studioalbums. Pronounced kreeg een tijd geleden al een review, maar de overige heb ik werkelijk in geen jaren nog gedraaid. Hopelijk een heropflakkering van een oude liefde.

Veel bands hebben problemen met het releasen van een tweede album, zeker wanneer het eerste een gigantisch succes is. Lynyrd Skynyrd is er daar geen van. Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd is vandaag de dag het meest bekend doordat Free Bird op dat album is te vinden, maar met Second Helping leverden de Skynyrd mannen misschien nog wel een grotere oorwurm af: Sweet Home Alabama. Een song met een flinke sneer naar Neil Young (als antwoord op diens Alabama en Southern Man en het nummer zorgde zelfs ervoor dat de heren terug door één deur konden) en het album wordt me misschien net iets te makkelijk vereenzelvigd met de openingstrack. Of ik heb het nummer in de loop der jaren gewoon te vaak gehoord, dat kan ook. In ieder geval is er maar één nummer op Second Helping dat me tegensteekt en dat is Swamp Music met zijn vervelende refrein. Is dat erg? Goh, eigenlijk niet als je ziet wat voor fijn materiaal die 7 andere songs zijn. Het verhalende Curtis Loew, de aanklacht tegen drugs met The Needle and the Spoon, het wondermooie I Need You, ... Er valt genoeg te beleven en zelfs een nummer van JJ Cale (Call me the Breeze) weten ze perfect naar hun hand te zetten. Naar mijn gevoel is er met opvolger Nuthin' Fancy eventjes een dipje, maar ik heb alvast zin om die ook nog eens wat draaibeurten te geven. Wel grappig trouwens dat één van de bonustracks een single versie is van Don't Ask Me No Questions. Dat is een net iets langere versie (het scheelt maar een paar seconden), maar ik dacht altijd dat single versies korter waren dan het origineel zodat ze netjes in het stramien om op de radio te draaien pasten. Blijkbaar niet dus.