Zo van tijd tot wijlen snuister ik eens tussen de platencollectie die ik heb overgenomen van mijn vader en hoewel ik zijn muzieksmaak goed ken, verbaast het me toch af en toe dat er iets tussen zit dat ik helemaal niet verwacht. In die categorie hoort deze Cliff Richard met I'm No Hero en nieuwsgierig als ik ben heb ik deze de afgelopen dagen toch maar eens een aantal keer gedraaid. Ik moet zeggen: ik ben aangenaam verrast. Ik ken verder absoluut niets van het oeuvre van Richard (met uitzondering van een verzamel-CD van The Shadows) maar dit zijn een handvol erg leuke poppy nummers. Het probleem is echter dat het allemaal snel op elkaar begint te lijken en dat je een uur nadat het album gedaan is, je eigenlijk nog met moeite een aantal nummers voor de geest kunt halen. Het merendeel zijn alleszins leuke meezingers en qua productie klinkt dit ook erg vlot, al voel je wel dat dit een echte jaren '80 plaat is, waardoor het best lekker luistert. Het hoogtepunt zit aan het begin met Take Another Look en Anything I Can Do (vooral dat tweede heeft een erg leuke vibe) en met Here (So Doggone Blue) heb je dan ook meteen het dieptepunt van de plaat achter de rug. In 2001 verscheen nog een remaster met 2 bonustracks: Keep On Looking is de A-kant van de Give A Little Bit More single maar geen idee vanwaar Dynamite komt.

Het is best confronterend om bij mijn review van april 2021 bij Live in Europe het volgende te zien staan: Het concert van John Fogerty in het Sportpaleis is ondertussen al voor de 2e keer uitgesteld, om een reden die u allen wel bekend zal zijn, maar het geeft me wel de gelegenheid om nog eens wat meer in zijn oeuvre te grasduinen. We zijn ondertussen alweer meer dan twee jaar verder, maar eindelijk is het morgen zover! John Fogerty in het Sportpaleis en om dat te vieren besloot ik eens één van die andere liveplaten te luisteren. Ik twijfelde nog tussen de Woodstock release of deze At the Royal Albert Hall, maar ik heb eerlijk gezegd wel een zwak voor dit soort teruggevonden platen. Live in Europe was trouwens niet echt mijn ding, maar deze At the Royal Albert Hall is dat wel! De stem van Fogerty heeft zelden beter geklonken, de band speelt erg strak en qua setlist is dit wel een erg fijne avond. Beetje kort wel en ik mis zo'n nummer als Hey Tonight - wat bij Live in Europe zowat mijn favoriete nummer is - maar met onverwoestbare klassiekers zoals Proud Mary, Fortunate Son en Bad Moon Rising kun je an sich weinig verkeerd doen. Ik ben alleszins benieuwd of Fogerty morgen ook afsluit met Keep on Chooglin'. Het is niet meteen mijn favoriete nummer van deze plaat, maar het is voor mij ondertussen onlosmakelijk verbonden met het einde van een Creedence concert. Er kwam trouwens ook nog een deluxe versie uit met daarop allemaal nummers uit de tijd van The Blue Velvets en The Golliwogs (vroege incarnaties van Creedence Clearwater Revival), maar gevoelsmatig is dat wat een vreemde toevoeging aan dit concert.

Het concert van John Fogerty in het Sportpaleis is ondertussen al voor de 2e keer uitgesteld, om een reden die u allen wel bekend zal zijn, maar het geeft me wel de gelegenheid om nog eens wat meer in zijn oeuvre te grasduinen. Ik kwam een tijd geleden deze vinyl tegen in de platencollectie van mijn vader en ondertussen eens een paar keer gedraaid. Ik word er echter niet helemaal warm en koud van. Het is vooral merkwaardig dat dit is opgenomen tijdens de Mardi Gras tour, een tour waar Tom Fogerty niet meer bij was aangezien die na de nodige heibel met zijn broer de band verlaten had. Voor deze tournee speelden ze dus maar met drie en John Fogerty was er ook absoluut geen voorstander van om dit officieel uit te brengen. Live in Europe heeft dan ook de twijfelachtige eer om het eerste live album van CCR te zijn en naar mijn gevoel is dit een album dat geen goed beeld van wat de band live kon afleveren. Het rammelt langs alle kanten en hoewel ik dat an sich nog wel kan waarderen (ik haat het als bands live gewoon geen greintje risico nemen en het nummer noot per noot naspelen), blijft er met uitzondering van de bekende hits à la Fortunate Son, Bad Moon Rising en Up Around the Bend niets echt plakken. Zeker Keep on Chooglin' kabbelt maar wat voort zonder me bij mijn nekvel te pakken, iets wat het uitstekende Hey Tonight wel doet trouwens. Voor mij is dat dan ook het hoogtepunt van deze Live in Europe.

Normaal gezien ben ik niet echt een CDs kopen op een concert kind of guy, maar het optreden van Crystal and Runnin' wild tijdens Hoppin' Around Vorselaar vorig jaar was daar een uitzondering op. Ze brachten een aantal Johnny Cash covers (Crystal klinkt qua stemgeluid trouwens erg hard als June Carter) en in eerste instantie was ik dan ook teleurgesteld dat van die nummers niets is terug te vinden op deze EP. Een paar luisterbeurten later was ik echter al verkocht. Rock Boppin' Baby is een beetje het zwarte schaap, maar nummers zoals L'homme à la Moto (een heerlijk rockende Edith Piaf cover) en de single Free the Demons liggen wel erg lekker in het gehoor. Sowieso zijn dit stuk voor stuk leuke meezingers die me wel benieuwd maken naar een volledig album. Al hoop ik dan wel op nummers die qua speelduur naar een dikke 3 minuten neigen in plaats van de +/- 2.5 minuten die we nu krijgen, want 6 nummers op een kwartier vind ik toch net iets te kort.