Een tijdje geleden was mijn moeder jarig en als verjaardagscadeau had ik ze een aantal albums van Raymond van het Groenewoud cadeau gegeven. Wat livemateriaal, wat studiomateriaal en een paar dagen geleden vertelde ze hoe ze helemaal wild is van deze Kamiel in België. Ze zag van het Groenewoud namelijk zelf live in deze periode (ergens in Nederland) en werd toen instant fan geworden. Ik heb zijn oeuvre met de paplepel ingekregen, maar ik kende enkel maar een meer gematigde (want heel wat jaartjes ouder geworden) Raymond van het Groenewoud op het podium. Kamiel in België is echter een ander verhaal. Een chaotische plaat - in de goede zin van het woord - waar het spelplezier vanaf spat. De bindteksten zijn erg leuk met onder andere een steek naar de foutieve puntentelling van het Eurovisiesongfestival, maar het is vooral die energieke versies van onder andere Vlaanderen Boven die er met kop en schouders tussenuit steken. Naar aloude gewoonte wordt de tekst hier en daar aangepast (de Koekelbergbasiliek wordt "ik moet kakken, want ik ben ziek) en het is dan ook bijzonder jammer dat dit uiteindelijk maar zo'n dik halfuur duurt. Ik vermoed dat het reële concert wel iets langer duurde? Dat, en het wel erg povere Kamiel 1 & 4. Dat wordt echter makkelijk met de mantel der liefde bedekt als je merkt hoeveel plezier band en publiek beleven aan dit concert. Een enthousiasme dat anno 2021 nog altijd erg aanstekelijk is. Check vooral ook die heerlijke solo in 'K Heb Je Graag!

Ik ben opgegroeid met Raymond van het Groenewoud doordat het de favoriete artiest van mijn moeder is en als verjaardagscadeau voor haar had ik dan ook deze opname van het concert van 17 april 2012 in de AB gekocht. Mijn oog viel bij de credits op de hoes op de band die van het Groenewoud rond zich heeft verzameld en dat is toch wel een indrukwekkend allegaartje. Uiteraard zoonlief Leander, maar Frank Vander Linden op (elektrische en akoestische) gitaar, Isolde Lasoen op percussie en onder andere Filip Kowlier als achtergrondzang... Jah, dan heb je wel een aantal van mijn favoriete muzikanten op één podium. Zoals van het Groenewoud al aangeeft in de introductie, ligt de focus op de (toenmalige) laatste plaat: De Laatste Rit. Die wordt integraal - hetzij in een andere volgorde - gespeeld en wordt aangevuld met onder andere een indrukwekkende 9 minuten durende versie van Brussels by Night waar iedereen compleet losgaat en de Cha Cha Cha. Jouw Liefde wordt naar het einde toe nog even terug opgepikt en dan krijgen we weer die typische van het Groenewoud-humor wanneer hij het nummer onderbreekt om even stil te staan bij borsten wanneer hij aan de strofe "Ik ben devoot van tieten" komt. Ik ben niet zo gekend met De Laatste Rit, maar dit klinkt wel erg goed. Al krijg ik toch het gevoel dat iedereen pas na Moedertaal echt op gang komt.

Een tijd geleden nog eens een plaat uit mijn geërfde collectie gehaald en op goed geluk voor A Night on the Town gegaan. Het had evengoed Body Wishes, Blondes Have More Fun, Foot Loose & Fancy Free, Every Picture Tells a Story of Foolish Behaviour kunnen zijn, maar ik ben blij dat het deze is geworden. Onderverdeeld tussen een slow side en een fast side is A Night on the Town een bij vlagen enorm indrukwekkend album. Tonight's the Night en The First Cut Is the Deepest zijn de twee meest bekende nummers, maar er is nog veel moois te ontdekken. The Killing of Georgie zou niet misstaan hebben in het oeuvre van Bob Dylan en kent een prachtige tekst. Ik moet zeggen dat het even duurde vooraleer het Part II gedeelte me echt volledig kon bekoren - en Stewart is wel heel hard gaan spieken bij Don't Let Me Down van The Beatles qua vibe - maar het zou zomaar wel één van mijn favoriete nummers van de plaat kunnen worden. De nummers op de fast side zijn iets meer hap-slik-weg, maar bijvoorbeeld zo'n Pretty Flamingo blijft op den duur wel plakken. Afsluiter Trade Winds vind ik wel het minste nummer en het voelt ook wat misplaatst aan. Zou je toch eerder bij de soft side plaatsen in plaats van de fast side, maar bon: benieuwd wat de rest van zijn oeuvre me nog gaat brengen. Toffe hoes trouwens! Een soort kopie van Bal du moulin de la Galette van Renoir maar dan met Stewart centraal ertussen verwerkt.