Toen The Offspring een aantal jaar geleden naar De Lokerse Feesten kwamen, had ik voor old times sake nog eens wat van hun nummers gedraaid maar heb ik eigenlijk nooit een volledig album herbeluisterd. Het concert was ook niet het van het om eerlijk te zijn, maar op 8 april is het exact 27 jaar geleden dat Smash uitkwam en dat verdient toch een nieuwe luisterbeurt. Samen met Conspiracy of One was dit indertijd één van mijn favoriete albums tout court maar daar schiet vandaag de dag niet meer zo heel veel van over. Het begint allemaal nog leuk met die spoken intro (die ik verbazingwekkend genoeg nog woord voor woord kon meedoen) maar het vervalt op den duur teveel in hetzelfde. Self-Esteem, Gotta Get Away en What Happened to You blijven leuke meebrullers maar zo'n Killboy Powerhead bijvoorbeeld is een te slap aftreksel van andere nummers op deze plaat en van zo'n lange stilte als in Smash word ik ook altijd wat ambetant. Het nut ontgaat me echt op een nummer van +10 minuten te brengen maar dan zo'n 5 minuten complete stilte in te verwerken om op het einde terug te keren met een simpel gitaarriedeltje... Ik hoorde een tijd geleden dat ze zowaar met een nieuw album gaan afkomen. Het succes van deze zullen ze waarschijnlijk niet kunnen evenaren en ik vraag me eerlijk gezegd ook af of hier effectief nog mensen op zitten te wachten.

Een aantal jaren geleden heb ik I Am Ozzy gelezen, een biografie van en over Ozzy die de Prince of Darkness samen met Chris Ayres schreef. Een boek waarbij ik soms echt in een deuk van het lachen bij heb gelegen, maar wat me ook nog altijd helder bij staat, is het hoofdstuk waarin hij de dood van Randy Rhoads beschrijft. Je voelt echt aan alles dat Ozzy na al die jaren er nog niet goed van is en het is dan ook niet verwonderlijk dat hij in 1987, 5 jaar na het overlijden van Rhoads, een live-album uitbracht om zijn overleden gitarist te eren. En eren doet hij! Het is jammer dat dit een beetje een mengelmoes van verschillende shows met het nodige knip-en-plakwerk (bijvoorbeeld de solo, en enkel de solo, uit Suicide Solution is uit een ander optreden dan de rest van de song) is, ik heb nu eenmaal liever een echt volledig optreden zonder al te veel gepruts, maar het loopt wel allemaal naadloos in elkaar over. Een setlist bestaande uit een handvol Black Sabbath songs, maar die voornamelijk put uit de twee eerste soloplaten van Ozzy. Hoewel ik meer een liefhebber ben van Black Sabbath, zijn net die nummers net het minste aan dit optreden. Crazy Train, No Bone Movies, Flying High Again en Goodbye to Romance... Het zijn een aantal van de vele hoogtepunten in dit album. Moet ik dan toch een kleine smet noemen? Wel, dan is dat die studio outtakes van Dee. Vind het een vrij nutteloze toevoeging die (losstaand van de kwaliteit) niet bij het album past. Geweldige albumhoes trouwens, het plezier spat ervan af!