Voor het eerst sinds jaren (zo'n kleine 15 jaar als ik me niet vergis) de film nog eens gekeken en dan valt toch op hoe goed die soundtrack eigenlijk wel is. Ik twijfel er niet aan dat de film indertijd een aantal zaadjes heeft gepland van bands die ik eens moest checken maar de officiële soundtrack valt me dan wel weer een tikkeltje tegen. Zo op het eerste zicht zijn de meeste nummers die ik me nog voor de geest kan halen wel aanwezig maar als je ziet dat sommige playlists (zoals The School of Rock (2003) Soundtrack - Complete List of Songs | WhatSong - what-song.com) 50 nummers telt.. Dan mis je hier toch wel een aantal belangrijke dingen. Sowieso vreemd dat een aantal van de Jack Black nummers - waaronder In the End of Time met de tekst 'No you're not hardcore, unless you live...' - niet op dit album staan, dat zijn toch zaken die je hier zeker zou verwachten. Ach, maakt verder weinig uit want dit is voor de rest wel een fijne doorsnede van een aantal klassiekers. De lage gemiddelde score verbaast me dan ook een beetje, want qua groepen is dit een perfecte instapplaat. Zijn er betere albums die je daar voor kan gebruiken? Waarschijnlijk maar met onder andere The Who, The Doors, Cream, The Ramones en Led Zeppelin kom je toch al een heel eind.

Ik ben altijd gecharmeerd geweest door Selah Sue. Een Vlaamse zangeres die rond dezelfde leeftijd als mezelf zit en met haar eerste twee albums toch wel flink wat verschillende genres leek te beheersen. Ik verloor ze na het album Reason echter uit het oog maar anno 2020 was er opeens een EP die de simpele naam "Bedroom" kreeg. Simpel in de zin van dat het gewoon de locatie is waar de EP werd opgenomen en dat intieme voel je praktisch in elk nummer. Selah Sue leek de muziek vaarwel te hebben gezegd om zich te focussen op haar twee kinderen maar de goesting bleek toch te groot te zijn. Niet alles werkt weliswaar even goed - het nog geen 2 minuten durende You're My Heart is me toch net iets te zweverig - maar het is fijn hoe ze erin geslaagd is om hier toch een volwaardig geheel van te maken. Het vloeit allemaal mooi in elkaar over qua stijl maar mijn persoonlijke favoriet is het toch meer radiovriendelijke You. Het zijn nummers waar de liefde voor haar kinderen afspat en die in de eerste plaats erg intiem aanvoelen. De zangeres is aan een nieuw hoofdstuk van haar leven begonnen en het speelse van bijvoorbeeld Crazy Sufferin Style is verdwenen maar je krijgt er wel iets moois voor in de plaats. Ik ben benieuwd wat de toekomst nog gaat brengen. Gaat het terug grootser worden of opnieuw wat kleinschaliger? Hopelijk alleen niet wachten tot 2025.. PS: prachtige hoes trouwens qua kleuren, zou ik zo op vinylformaat wel aan de muur willen hangen.

Mijn vader had welgeteld één plaat van Simon and Garfunkel in zijn collectie en dat was het mysterieus getitelde Grandes Exitos. Dat bleek uiteindelijk gewoon het Spaans voor "Greatest Hits" te zijn, maar het is altijd wel een duo geweest dat me intrigeerde. Ik bleef de heren maar tegenkomen in mijn andere interesses (hun soundtrack voor The Graduate, de rol van Art Garfunkel in Carnal Knowledge, ...) en op een dag vond ik de LP van deze liverelease in de Kringloopwinkel in uitmuntende staat en zelfs nog inclusief het souvenirboekje. De eerste draaibeurten vielen wat tegen, maar op een bepaald moment is het kwartje opeens gevallen. Geen idee waarom trouwens, maar ik merk dat het album bij mij het beste binnenkomt wanneer ik me 's morgens aan het voorbereiden ben om aan het werk te gaan. De samenzang is harmonieus en klinkt gewoon erg lekker, maar het zijn vooral de wat meer uptempo nummers die het bij mij erg goed doen. Me and Julio Down by the Schoolyard en Kodachrome bijvoorbeeld zijn twee hoogtepunten, maar dan moeten de echte klassiekers nog komen natuurlijk. In de loop der jaren ben ik Sound of Silence wat beu geraakt, maar hier pakt het me. Is het misschien omdat het het slotstuk is van een concert waar je voelt dat beide heren er erg veel plezier in hebben? De tongue in cheek momentjes zijn leuk (die speech van Paul Simon waarin hij iedereen - inclusief iedereen die joints verkoopt - bedankt blijft zelfs na meerdere luisterbeurten de moeite waard) en qua setlist is dit natuurlijk een mooie dwarsdoorsnede van hun werk als duo maar ook solomateriaal. Ik ga die Grandes Exitos maar eens opzoeken, eens kijken of de studioversies me ook zo kunnen bekoren. Wel jammer trouwens dat er alsnog twee nummers (The Late Great Johnny Ace en een reprise van Late in the Evening) ontbreken, altijd jammer als dit soort releases niet volledig zijn.

Ik heb soms het gevoel dat we in Vlaanderen simpelweg te veel van die verschillende muziekwedstrijden hebben, maar als je dan kijkt wat voor groepen daar soms uit voort komen? De namen van de winnaars (en niet-winnaars) van Humo's Rock Rally spreken boekdelen en in 2013 had Studio Brussel het idee om ook een eigen wedstrijd te organiseren. De winnaars van de eerste editie van De Nieuwe Lichting luisterden naar de naam Soldier's Heart en het was vooral African Fire dat hoge ogen gooide. De band rond Sylvie Kreusch bestaat vandaag de dag niet meer, maar gelukkig kun je het werk van Soldier's Heart nog altijd wel makkelijk terugvinden op Spotify. Hun eerste wapenfeit na de winst was deze titelloze EP waarvan African Fire toch opnieuw het indrukwekkendste nummer is. Betekent dat dan dat de drie andere nummers niet van een goede kwaliteit zijn? Dat nu ook weer niet. Grappig genoeg ligt dit gevoelsmatig best nog in het verlengde van Montbray, de soloplaat die Kreusch een tijdje geleden op ons heeft losgelaten. Zeker Ears & Eyes met zijn aanstekelijke typische Kreusch refrein had daar absoluut niet op misstaan. Echo Woods doet me denken aan de richting die Intergalactic Lovers nu wat zijn aan het uitgaan, maar weet me uiteindelijk het minst te bekoren. Over African Fire heb ik ondertussen al wel genoeg gezegd en dan rest enkel Honey nog. Een nummer dat weer perfect in het verlengde ligt van wat ik net zo tof vind aan Kreusch. Toch ook wel weer een toffe hoes trouwens, zou mooi zijn als ik dit toch nog eens ergens fysiek op de kop zou kunnen tikken.

Status Quo was zo'n band waar mijn vader erg zot van was, maar die ik eigenlijk zelf amper kende. Natuurlijk kon ik een aantal van de hits wel opnoemen, maar ik wilde wel eens voor mezelf horen wat ze verder in hun oeuvre hadden zitten en dan is een livealbum altijd een goede zet. De keuze viel op Live Alive Quo (vooral omdat mijn vader die in bezit had) en ik ben uitermate gecharmeerd! Ik hoor, in tegenstelling tot de (weinige) commentaren hier, een band die met veel plezier in een hoog tempo de ene na de andere topsong uit hun mouw schudt en dat klinkt geweldig goed. Wel wat verschil trouwens tussen de vinyl en de CD qua tracklist. Op vinyl is Caroline naar kant A verplaatst om zo de volledige Roadhouse Medley op kant B te kunnen plaatsen. Op CD is dat echter - zoals het ook in het echt gespeeld werd op 30 augustus 1992 ter ere van de BBC - de encore van het concert. De laatste drie tracks (Don't Drive My Car, Hold You Back en Little Lady) zijn van een ander concert (Wembley ergens in 1990) en staan dan ook niet op de LP. Kant A vind ik in ieder geval één van de beste liveshows die ik in het algemeen al heb gehoord. De energie spat van de plaat af, het publiek is aanwezig maar niet op een vervelende manier en zo'n Whatever You Want en In the Army Now klinken toch indrukwekkend goed. Ik ben benieuwd of de studioalbums ook zo goed zijn, ik heb alvast On the Level ook aangeslagen uit de platencollectie van mijn vader.

Een tijdje geleden kwam ik een lijst tegen met muziek die allemaal beïnvloed was door Bob Dylan en deze Steely Dan stond ertussen. Ik kon het niet meteen plaatsen, maar Can't Buy a Thrill is natuurlijk een onderdeel van de eerste strofe uit It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry. Verder hoor ik weinig Dylan invloeden, maar Steely Dan heeft dat ook niet nodig: ze staan perfect op eigen benen. De twee prijsbeesten zijn de twee meest bekende nummers van de plaat (Do It Again en het niet kapot te krijgen Reelin' in the Years), maar ook in de rest van het album is nog veel moois te ontdekken met Dirty Work als hoogtepunt. Al merk ik wel dat na Reelin' in the Years mijn aandacht een beetje verslapt. Brooklyn (Owes the Charmer Under Me) is nog de moeite en Turn That Heartbeat over Again is een fijne afsluiter, maar zo'n nummer als Fire in the Hole? Neen, dat is wel een echte opvuller. Verder is dit een album dat qua algemene vibe niet zo als een geheel aanvoelt, maar geen idee waar dat net aan ligt. Naar het schijnt zouden de opvolgers in stijgende lijn zitten, toch tot aan de pauze in 1980, dus ik ben benieuwd wat die gaan geven. De titels op Countdown to Ecstasy doen momenteel weinig belletjes rinkelen, maar misschien wel als ik het hoor. Dat is echter voor binnenkort! Wat wel al meteen opvalt bij deze plaat en bij de opvolger, is dat het artwork echt spuuglelijk is. Instrumentaal zit het allemaal erg sterk ineen, maar visueel laten ze blijkbaar wel wat steken vallen. Gelukkig is het dan ook de muziek die het belangrijkste is, al vind ik zo'n totaalpakket toch altijd net wat toffer.

Het viel me een tijdje geleden op dat hoewel ik grote fan ben van Fleetwood Mac in de Buckingham/Nicks periode, ik eigenlijk amper iets van hun solomateriaal ken. Wat jammer is, want bijvoorbeeld zo'n Edge of Seventeen dat een tijdje terug een heropleving kreeg is echt een dijk van een plaat. Vandaar dus eens gestart met de debuutplaat van Stevie Nicks en ik had er eerlijk gezegd iets meer van verwacht. De beste songs zitten sowieso vooraan. De titeltrack is Nicks op haar mooiste en Stop Draggin' My Heart Around doet mijn Tom Petty hart weer wat harder kloppen. Ik had totaal geen idee dat Petty en zijn hartebrekers hier aan mee gewerkt hadden, maar die typische gitaarsound haal je er zo meteen uit. Een geweldige combinatie waarvan ik op papier niet meteen zou zeggen dat ze effectief werkt. Edge of Seventeen kende ik dus al en blijft ook na meerdere luisterbeurten overeind staan. Vanaf dan begint het echter wel serieus in te zakken. Misschien had ik hier ook wel gewoon wat te veel van verwacht? Sowieso valt het op dat de songs niet de kwaliteit van Fleetwood Mac in hun glorieperiode weet te bereiken, maar het is natuurlijk ook gewoon krankzinnig hoeveel fantastische nummers die samen hebben gemaakt. Er zat toch iets in die dynamiek die hier ontbreekt en ik vraag me af hoe goed dit me zou bevallen indien ik niet wist wat Nicks verder in huis heeft. Er zijn best wel wat uitschieters te noemen (ik denk dat ik ze hierboven wel allemaal genoemd heb), maar zo'n Leather and Lace met Don Henley... De tweede helft van het album is me toch allemaal wat te suf en te inwisselbaar. Misschien dat opvolger The Wild Heart me beter gaat bevallen? Ik zie dat er sowieso al een duet met Tom Petty and the Heartbreakers opstaat, dus die gaat sowieso ook wat draaibeurten krijgen.

Het was toch even een dingetje in de Vlaamse muziekwereld: de breuk tussen Sylvie Kreusch en Maarten Devoldere. De frontman van Balthazar had namelijk met Kreusch de groep Warhaus opgericht en aan die samenwerking kwam abrupt een einde. Devoldere ging voor met Warhaus (en bracht in 2022 nog het degelijke Ha Ha Heartbreak uit), maar het was Kreusch die de breuk het best wist te kanaliseren in deze Montbray. Haar debuutplaat werd genoemd naar de plaats waar ze de nummers schreef en de songs druipen van twijfels, van hartzeer en tegelijkertijd ook van een frisse blik naar de toekomst en genieten van de kleine dingen des levens. Walk Walk werd een anthem om met je hond te gaan wandelen, maar zelf geniet ik het meest van Let It All Burn. Misschien omdat het het eerste nummer was waar ik Kreusch echt mee leerde kennen? Geen idee, maar het blijft gewoon een heerlijke fuck you naar alles en iedereen. Bijkomend, ik blijf het geweldig vinden dat Devoldere alsnog zoiets had van "aan de videoclip wil ik gerust wel meewerken, hoewel het overduidelijk is dat de song over mij gaat en ik er niet zo heel goed uit kom". Verder nog genoeg hoogtepunten met onder andere Shangri-La met het aanstekelijke refrein en natuurlijk Girls met dat kleine stukje spoken word ertussen. Interlude blijft wat een vreemde eend in de bijt, maar past op de een of andere manier toch weer goed. Als ik dit nu weer allemaal hoor, dan baal ik er helemaal van dat ik indertijd niet snel genoeg aan tickets ben geraakt voor haar concert in Trix.