Voor wie niet bekend zou zijn met Daisy Jones & The Six: het is een fictieve rockgroep uit de jaren 70 die anno 2023 furore hebben gemaakt met een documentaire waarin hun rise & fall uit de doeken wordt gedaan. Men is flink gaan kijken bij Fleetwood Mac en Rumours (en alle andere perikelen die de band in die periode heeft meegemaakt) en wat overblijft, is een vermakelijke serie die vooral dankzij een uitmuntende cast en een aantal opzwepende livebeelden tot de verbeelding spreekt. Vandaar dat ik dacht dat ik het album ook wel ging waarderen, want de muziek in de serie (soms flarden, soms hele nummers) steekt goed in elkaar. Geen idee wat er juist misloopt bij deze Aurora, maar het studioalbum klinkt erg dof en mist werkelijk elke punch die je bij de beelden wel hebt. The River – wat in de serie vaak toch een erg leuk moment oplevert – blijft nog redelijk goed overeind staan, maar de rest? Please is volstrekt inwisselbaar en het duurde even vooraleer ik doorhad dat Look At Us Now ook alweer gestart was. Je voelt dat ze op een aantal vlakken een soort van “Fleetwood Mac plaat die Fleetwood Mac nooit heeft gemaakt” hebben willen maken, maar het is en blijft fictief natuurlijk. Je kunt er moeilijk je vinger op leggen, maar muzieksgewijs mis je ergens die vibe, die kleine dingetjes, die onbewuste accenten die van Rumours (en sommige andere Fleetwood Mac platen) zo’n enorm geweldige plaat maken. Misschien leuk voor de die-hard Daisy Jones & The Six fan, maar ik ga deze aan mij voorbij laten gaan. Er was ooit sprake van een liveplaat, maar die werd uitgesteld door de pandemie. Ik hoop dat die er ooit nog gaat komen, misschien dat die me beter gaat liggen.

ChangesOneBowie was één van mijn eerste kennismakingen met David Bowie en is voor een stuk verantwoordelijk dat ik de artiest verder ben beginnen te ontdekken. Het was echter een album dat ik zelf niet in bezit had, mijn vader had ooit het vinyl tijdens zijn legerdienst gekocht, maar sinds een tijd staat (diezelfde) vinyl in mijn platenkast te pronken. Een verzamelaar dus en eentje die uitkwam tijdens een zeer succesvolle periode van Bowie met onder andere Diamond Dogs, Ziggy Stardust en Hunky Dory in het nabije verleden. Het is dan ook voornamelijk van die albums dat er songs werden geselecteerd (The Man Who Sold the World wordt vreemd genoeg gewoon genegeerd en ook van het titelloze debuut en Pin-Ups is geen spoor te bekennen), maar ik had persoonlijk toch andere keuzes gemaakt. Zo zou ik bijvoorbeeld voor Moonage Daydream of Five Years zijn gegaan in plaats van Suffragette City, maar dat betekent niet dat dit een slechte dwarsdoorsnede is van het oeuvre van Bowie is. Voor zij die in het bezit zijn van één van de 1000 originele UK pressings, die hebben een saxofoon versie van John, I'm Only Dancing die opgenomen werd tijdens de Aladdin Sane sessies in 1973. De latere re-releases van ChangesOneBowie hebben de normale versie uit 1972. Grappig is wel dat Bowie in 1974 dan weer een Disco versie van het nummer maakte - John, I'm Only Dancing (Again) tijdens de Young Americans opnames - maar dat die versie op de opvolger van deze ChangesOneBowie terecht kwam, namelijk ChangesTwoBowie.

Het vroege oeuvre van David Bowie is altijd wel een toffe ontdekkingstocht als je het mij vraagt. Hij wist ongeveer wel welke richting hij uit wou gaan, maar het is een soms wat chaotische bedoening met twee titelloze albums (eentje in 1967 en eentje in 1969) waarvan die tweede na het succes van Ziggy Stardust een reissue kreeg onder de naam "Space Oddity". Een niet zo vreemde keuze aangezien die monsterhit van Bowie het album opent, maar daardoor zou je nog vergeten dat er nog wel meer uitstekende nummers op het album staan. Hier en daar vraag je je af wat hem heeft bezield (An Occasional Dream is redelijk slaapverwekkend en Wild Eyed Boy from Freecloud zou je eerder op een Fabeltjeskrant album verwachten, plus ik heb echt een hekel aan die so the village dreadful yawns strofe), maar nummers als Janine en vooral Unwashed and Somewhat Slightly Dazed zijn de Bowie nummers die ik zo graag hoor. Rockend, swingend, heerlijke teksten en dat herhalende einde van Memory of a Free Festival (The sun machine is coming down, and we're gonna have a party) sluit het album heerlijk af. Hier en daar misschien nog net iets teveel opvulling zoals Don't Sit Down (welke je eigenlijk zelfs geen nummer kan noemen) en die bijna 10 minuten van Cygnet Committee kan ik me achteraf nooit meer herinneren. Het lijkt wel alsof ik dan eventjes hersendood ben om opeens terug wakker te worden bij Janine. PS: de albumhoes van de 1972 reissue is nu ook niet bepaald één van de mooiste uit het oeuvre van Bowie, maar de originele hoes is wel erg lachwekkend slecht. Ik krijg altijd zin om van die bubbeltjesplastic te poppen als ik de CD uit de kast haal.

In theorie zou dit één van mijn favoriete live-albums kunnen zijn. Ik ben namelijk grote fan van de Ziggy Stardust & Diamond Dogs periode van David Bowie. Sinds ik David Live echter in 2016 kocht (handig als je je kassaticket in de hoes laat steken), staat de CD nagenoeg ongespeeld tussen zijn andere werk. Bij een reorganisatie van mijn collectie besloot ik dit nog eens te draaien en wat blijkt? Ik snap niet wat ik hier vroeger zo tegenvallend vond. Is het misschien doordat ik toen nog volledig idolaat was van Ziggy Stardust en die nummers hier een beetje tegenvallen? Het zou zomaar kunnen, want die muzikale uppercut die Moonage Daydream normaal gezien is, is hier een slag in de ijle lucht. Er is echter veel meer te beleven in deze registratie die uit de concerten van 10 tot en met 13 juli 1974 put. De Diamond Dogs nummers zijn heerlijk (Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing! Big Brother/Chant of the Ever-Circling Skeletal Family!) en er zijn voldoende nummers die ervoor zorgen dat David Live het aanschaffen waard is. Zo'n cover van Knock on Wood is leuk en wat ben ik blij dat Bowie deze keer niet besloten heeft om zelf de ruimtegeluidjes in Space Oddity te doen. Dat werkte toch redelijk hard op mijn lachspieren bij de Santa Monica '72 release. Dat blijft nog altijd één van mijn favoriete live-platen van Bowie (en in het algemeen tout court), maar deze David Live is echt wel een stuk beter dan ik in mijn herinnering heb zitten. Al is het maar om de vele Diamond Dogs nummers die hier op uitstekende wijze gebracht worden.

Diamond Dogs, het 8e studio album van David Bowie, moet zonder twijfel één van mijn favoriete albums van The Thin White Duke zijn. Een conceptalbum (gebaseerd op George Orwell's bekende boek 1984) waar eigenlijk geen enkel slecht nummer is op te vinden. Minst favoriete is We Are the Dead en wat overblijft zijn 6 (ik tel de in elkaar overgaande nummers zoals Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing Reprise voor de makkelijkheid even samen) heerlijk stuwende nummers. Al vanaf de eerste keer dat je het album hebt gehoord blijven ze in je hoofd spoken en wil je ze meebrullen, zelfs al ken je nog niet de helft van de teksten. Bowie op zijn best, al had de loop op het einde van Chant of the Ever Circling Skeletal Family weggelaten mogen worden. Ik schrik me altijd een ongeluk wanneer het nummer lijkt te haperen... Het coverdesign is trouwens van de Belg Guy Peellaert die ook nog werk van The Rolling Stones alsook filmposters (Taxi Driver onder andere) op zijn naam heeft staan.

Het was me nog niet eerder opgevallen, maar praktisch alles wat ik aan livemateriaal van David Bowie in huis heb, situeert zich in de jaren 70. Dan denk ik aan zo'n David Bowie at the Tower Philadelphia of Santa Monica '72 en hoewel dat allebei fantastische liveregistraties zijn, is het natuurlijk fout om de carrière van Bowie enkel tot die periode te reduceren. Vandaar maar eens aan dit Glastonbury concert begonnen en daaruit blijkt toch maar weer eens dat ik het feit dat ik Bowie nooit live ga kunnen zien misschien wel het grootste muzikale gemis is in mijn leven. Deze registratie uit 2000 bevat dan ook een uitmuntende setlist die lekker afwisselt tussen het begin van zijn carrière (met onder andere Changes), een paar bezoekjes brengt aan mijn favoriete periode (met Rebel Rebel en Ziggy Stardust), een aantal van die onverwoestbare klassiekers brengt (Heroes, Ashes to Ashes, China Girl) en me zelfs introduceert tot nieuwe nummers zoals de afsluiter I'm Afraid of Americans. Bowie is bovendien in een opperste bui en heeft met een aantal grapjes meteen ook het publiek op zijn hand. Het verrast me ook dat hij zo goed bij stem is, want hij geeft zelf tijdens Life on Mars al aan dat hij week geleden laryngitis heeft gehad. Hij klinkt echter loepzuiver en Life on Mars is zelfs één van de hoogtepunten in het concert. Sowieso eigenlijk weinig echt op aan te merken. De band waarmee Bowie zich omringt, speelt de pannen van het dak, maar ook de backing vocals klinken erg sterk. We kennen Under Pressure allemaal in de versie met Freddie Mercury, maar Gail Ann Dorsey moet daar absoluut niet voor onder doen.

David Bowie live ten tijde van zijn Ziggy Stardust periode, daar kan op zich eigenlijk weinig met verkeerd lopen. Een setlist om U tegen te zeggen en er hangt een vibe die je spijt doet hebben dat je er indertijd niet bij bent geweest. Wat in mijn geval sowieso nogal lastig had geweest aangezien het nog zo'n kleine 20 jaar zou duren eer ik het licht zou zien. Soit, hier en daar loopt Bowie tegen wat schoonheidsfoutjes (de ruimte geluidjes uit Space Oddity voelen wel erg low budget aan) en de backing vocal bij het refrein op Five Years klinkt verschrikkelijk, maar over het algemeen is dit een erg sterke plaat met misschien wel de mooiste uitvoering van My Death. Hoewel het origineel van Jacques Brel is en het volgens mij ook nooit door Bowie op een album uitgebracht is het het hoogtepunt van het optreden. Het is me al zelfs een paar keer gebeurd dat ik het nummer gewoon opnieuw start wanneer het afgelopen is. Bowie voor mij op zijn best en dan ook nog eens met een geweldige band rond hem. Naar die stuwende gitaar van Mick Ronson in Moonage Daydream kan ik blijven luisteren.

Ik hoorde een tijd geleden die fenomenale gitaar uit Moonage Daydream nog eens voorbij komen in mijn playlist en na eventjes het betere luchtgitaarwerk boven te hebben gehaald - al zeg ik het zelf - dan ook maar ineens besloten om het album nog eens wat draaibeurten te geven. De eer van mijn favoriete Bowie album te zijn is weggelegd voor Diamond Dogs maar lange tijd is dat The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars geweest en nondedju, ik begin te twijfelen of ik niet nog eens moet wisselen. Ongelooflijk dat Velvet Goldmine niet op de originele versie staat (veruit één van mijn favoriete nummers van Bowie aller tijden, vooral die hmmm hmmm hmmm naar het einde toe is zo heerlijk om mee te doen) maar het is onvoorstelbaar wat voor een kwaliteitsvol album dit is. De openingsstrofe in Five Years brengt me altijd in de goede mood en nummers als It Ain't Easy en Moonage Daydream blijven keer op keer heerlijk om naar te luisteren. Erg fijn concept ook met heel dat idee van een rock opera waarin een alien naar de aarde wordt gestuurd verlosser voor de aankomende apocalyps. Het maakt van het album één geheel en dan krijgen zelfs nummers die losstaand iets minder ogen - en dan heb ik het vooral over Star - een extra stimulans. Ik wist eigenlijk niet dat Hunky Dory rond dezelfde tijd werd geschreven, hoog tijd om daar ook nog eens naar te gaan luisteren want daar kan ik me nog bitter weinig van herinneren.

Op Linkerwoofer de afgelopen zomer was het eindelijk dan zover: ik zou De Kreuners live zien. Geen idee waarom dat als zo'n gemis in mijn concertoeuvre aanvoelde, maar het is zo'n band die iedereen wel gezien heeft en mij waren ze nog altijd ontglipt. Een concert waarbij het publiek overduidelijk veel zin had (met uitzondering van een paar idioten die na elk nummer Ik Wil Je begonnen te zingen) en waar ze de ene na de andere knaller achter elkaar speelden. Het verbaasde me hoeveel nummers ik eigenlijk nagenoeg woord voor woord kon meezingen en af en toe zelfs een "juist, dat is ook nog van hen"-momentje. Ik realiseerde me nadien dat ik nog een verzamelaar van de Belgische rockers in huis had en besloot die maar eens wat meer draaibeurten te geven. Het is wel een andere editie dan deze, het gaat om een kranteneditie, maar wel exact dezelfde tracklist. Een tracklist waar ik niet zo heel tevreden mee ben. Nummers als Verliefd op Chris Lomme ontbreken en de laatste 3 nummers zijn wel volledig inwisselbaar in vergelijking met al hetgeen eraan voorafgaat. Wat Komen Moet Dat Komt, We Kleuren de Nacht en Ik Wil Leven zijn dan ook recente(re) nummers. Ergens een fijn idee om toch ook die platen niet te vergeten, want ik heb ook graag dat een verzamelaar een volledig beeld brengt, maar hier ontbreken er toch wel een aantal essentiële nummers. Wat dus best ironisch is voor een album dat zich The Essential noemt. Ik zag dat ze op hun YouTube kanaal een aantal van hun (oude) studioalbums hebben gezet, ik vermoed dat die me beter gaan liggen dan dit.

Het jaar 2022 staat in het teken van 30 jaar De Mens en om die heugelijke verjaardag te vieren heeft de groep een nieuw album èn een concertreeks gepland. Gisteren was het zover in de Lotto Arena en ik heb meteen maar eens van de gelegenheid gebruik gemaakt om Broers (en ineens ook gesigneerd!) aan te schaffen. Vooral omdat de nummers die tijdens het concert werden gespeeld me wel lagen en wat blijkt: dit is gewoon weer een erg lekkere plaat van Vander Linden en co. De twee vooruitgeschoven singles (Waar is de Liefde? & Broer) zijn al van die typische oorwurmen die De Mens wel vaker schrijft, maar er is genoeg ander moois te beleven op deze Broers. Zoals het me wel vaker overkomt bij een plaat van De Mens vind ik niet altijd alles even geslaagd - Tijd is een Raket lijkt me qua cadans in de strofes een goedkope kopie van een ander nummer te zijn, maar het lukt me maar niet om het te plaatsen - maar een nummer als Onder de Zon getuigt toch weer van een grote klasse. Het zijn misschien geen nummers zoals Dit Is Mijn Huis, Maandag, En In Gent, Irene of Ergens Onderweg waar het publiek compleet total loss op ging, maar zo'n Waar is de Liefde? zie ik over 10 jaar nog altijd wel in de setlist staan. Op naar 40 jaar De Mens dus en als het kan, dan ben ik er ongetwijfeld bij! Het album moet misschien nog wat groeien, maar het is in ieder geval al een goed teken dat Broers hier thuis een hele voormiddag op repeat staat te draaien. Toch fijn dat dit uit de hand gelopen hobbyproject nog altijd still going strong is.

Aangezien De Mens dit jaar 30 jaar bestaat en - uiteraard onder voorbehoud - een aantal shows speelt om dat heuglijke cijfer te vieren, is het hoog tijd om me eens wat verder te verdiepen in hun oeuvre. Beginnen doe ik met het titelloze debuut en hoewel ik de ontstaansgeschiedenis in grote lijnen wel ken (hoe Frank Vander Linden als rockjournalist voor Humo besloot om samen met oude schoolgenoot Michel De Coster een groepje te starten, maar dat vooral Frank schrik had dat ze neergesabeld gingen worden doordat hij als recensent soms hetzelfde had gedaan), is het toch vooral de kwaliteit van de nummers waar over gesproken moet worden. De opener (en ik dacht ook eerste single) Dit Is Mijn Huis kan je als profetische woorden beschouwen aangezien dat nummer voor mij alles bevat waarom De Mens zo goed is. Een groep die er overduidelijk veel plezier in heeft, maar het is vooral die keuze om het in het Nederlands te doen dat me echt ligt. Voor een groot stuk omdat Vander Linden de gave heeft om zo onverwachts uit de hoek te komen en het toch laat werken. De bekendste nummers van deze plaat (de opener, Irene en Jeroen Brouwers) blijven het hoogtepunt, maar dat neemt niet weg dat er in de andere songs ook nog pareltjes te ontdekken zijn. Niet alles werkt weliswaar even goed - dat continue herhalen van de zin Vrijheid die niet eenzaam is in het gelijknamige nummer kwam me op den duur wat de keel uit en ook die sonarradar in Een Kwestie van Techniek vind ik afbreuk doen aan het voor de rest uitstekende nummer - maar algemeen gezien hoor je een band die er vanaf de eerste noot staat en dat 30 jaar later nog altijd zou doen.

Ik vermoed dat het concept van De Strangers de meesten wel bekend is. Populaire nummers (vaak Songfestival nummers, maar gewoon ook hedendaagse hits) krijgen een Antwerpse tekst en that's it in een notendop. Belangrijk detail is wel dat het geen rechtstreekse vertalingen zijn - mijn geheugen moet me serieus in de steek laten als Born to be Alive van Patrick Hernandez effectief over diëten gaat - maar gewoon teksten met een kwinkslag met af en toe zelfs eigen composities. Soms met een maatschappelijke insteek (Kerngezond: over de opkomst van kernenergie), soms gewoon onroerend (Moeder: een ode aan ieders moeder) en al even vaak gewoon humoristisch. Het zijn die nummers die het bij mij het beste doen. Bij de Rijkswacht is het bekendste nummer van de plaat (en is sowieso denk ik wel één van de meest gekende nummers van dit Antwerps collectief), maar nummers zoals Oeweddetgat (over de standaard vraag wanneer je terug van vakantie komt: hoe is het geweest?) en Rije in e Karreke (over Gerarreke die de gevolgen ondervind van de stijgende benzineprijzen) moeten hier niet voor onderdoen. Er wordt afgesloten met Danke Menselief waarin iedereen wel de tonen van Thank You for the Music van ABBA zal herkennen. Een groep die wel vaker voor inspiratie bracht bij De Strangers, maar het is vooral leuk hoe ze de song hun eigen maken. De essentie blijft hier ongeveer hetzelfde, De Strangers danken hun publiek voor de afgelopen jaren, waardoor je zou denken dat dit een nakend afscheid was. Niets was minder waar, want ze brachten nog tot 1991 elk jaar een plaat uit.

Eerlijk gezegd, van alle Deep Purple albums ken ik enkel maar Made in Japan echt ten goede. Best wel grote fan van dat album eigenlijk en het verraste me dat ik verder niets van de heren in huis heb. Het is natuurlijk een groep met (heel) veel verschillende gezichten en vandaar dus maar eens begonnen bij wat misschien wel hun bekendste (?) plaat is: Machine Head! Een album dat voor mij vooral gekend is vanwege Smoke on the Water en dat is nu toevallig wel een nummer dat ik simpelweg te vaak heb gehoord in mijn reeds 32-jarig bestaan op deze aardbodem. Het helpt ook niet dat mijn broer dagenlang dat nummer op gitaar heeft zitten te oefenen en niet verder geraakte dan die kenmerkende intro. Verder een aantal nummers die ik reeds ken vanuit Made in Japan en die in de studioversie ook gewoon erg lekker klinken. Dan denk ik aan zo'n Space Truckin' en al zeker aan het fenomenale Highway Star. Je kan je geen betere opener voorstellen, maar wat misschien nog het meest opvallende is: het beste nummer van Machine Head staat origineel zelfs niet op de plaat? Welke idioot heeft ooit besloten dat het ingetogen en tegelijkertijd door merg en been gaande When a Blind Man Cries een simpele B-kant moest zijn die zelfs geen plaats kreeg op het album? Neen, dan had Never Before (de A-kant van de single) gerust gewisseld mogen worden voor When a Blind Man Cries. Ik ben dus licht enthousiast, maar punt is wel dat nummers als Maybe I'm a Leo, Pictures of Home en Never Before toch wat minder goed binnenkomen in vergelijking met de rest van het album. Zo'n Maybe I'm a Leo (met zijn stuwende solo in het midden) klinkt goed, maar het blijft allemaal net wat minder hangen als ik eerlijk ben. Als volgende album ga ik In Rock maar eens proberen, qua legendarische albumhoezen heeft die alvast een streepje voor.

We schrijven de zomer van 2008 en op de affiche van Graspop van dat jaar staat niemand minder dan Def Leppard. De toen 17-jarige Metalfist is danig onder de indruk van de drummer van de groep, want die kerel heeft maar één arm? Fast forward naar 2023 en ik kom in House of Bones (een geweldige Vlaamse webshop voor alternatieve kledij) een cool Hysteria tour T-shirt van datzelfde Def Leppard tegen. Ik word meteen terug gekatapulteerd naar die zomer van zoveel jaren geleden en eerlijk gezegd? Ik kan me niet meer herinneren of ik effectief het volledige concert heb uitgekeken. Judas Priest was die dag namelijk hoofdact en die wou de rest van het gezelschap met wie ik daar was heel graag zien en het zou kunnen dat we sneller zijn doorgegaan. Ik heb echter altijd wel een zwak gehad voor Rick Allen en beter laat dan nooit: ik ga me eens onderdompelen in het oeuvre van de band. Waar beter te beginnen dan bij het album waar ik net een T-shirt van heb gekocht en meteen valt op dat ik meer van de nummers ken dan ik in eerste instantie dacht. Zo'n Animal, Pour Some Sugar on Me en natuurlijk Hysteria zelf zijn een aantal geweldige nummers die instant blijven plakken. Het album Hysteria is echter meer dan enkel die drie nummers en ik weet van mezelf dat ik vaak niet zo'n fan ben van albums die tegen het uur of langer aanschuren. Ik heb dan altijd het gevoel dat er wat "afval" (om het even denigrerend te benoemen) tussen zit, maar dat valt hier wonderwel goed mee. Nummers als Women, Rocket (met zijn vele toffe verwijzingen naar groepen en nummers), Love Bites en Armageddon It zijn ook gewoon erg tof. Als ik er dan toch zou moeten schrappen, dan zou de keuze op hekkensluiters Excitable en Love and Affection vallen, maar algemeen gezien een erg fijne ontdekking.

Noem het sadomasochisme maar ik ben best wel fan van break-up platen. Niets zo heerlijk om eens lekker mee te kwelen met de miserie van iemand anders en samen met Blood on the Tracks van Bob Dylan is dit voor mij toch wel het ultieme break-up album. Layla is natuurlijk het bekendste nummer van de plaat en deze albumvariant blijft voor mij ook de ultieme versie. De manier waarop het nummer ineens overgaat in een compleet andere stijl, het is voor mij de perfecte belichaming van hoe een wilde verliefdheid opeens over kan zijn en ik vind het altijd jammer als ze dat stuk wegknippen. Er zijn echter nog genoeg andere pareltjes te ontdekken zoals Bell Bottom Blues en het magnifiek gecoverde Little Wing. Zijn er dan geen minpunten? Toch wel, ik blijft moeite hebben met het veel te lange Key to the Highway en het album loopt misschien net iets te lang door. Al zou ik langs de andere kant dan ook weer niet weten welk nummer ik (naast Key to the Highway) zou laten vallen.. Het concert van Clapton waar ik tickets voor heb is alweer verzet maar ik hoop toch dat hij ook wat Derek and the Dominos nummers zal spelen eenmaal het zover is.

Ik vind het altijd wel fijn als je in een debuutplaat ontdekt dat de groep in kwestie zijn/haar muzikale stijl bijna volledig heeft te pakken. Oké, het geluid en de stijl van dit titelloos album is op zich anders dan hetgeen Dire Straits later met bijvoorbeeld Love over Gold zou brengen (het is meer intiem ten opzichte van de latere nummers waarbij toch wel rekening werd gehouden met de stadionoptredens), maar dit voelt wel onmiskenbaar aan als een plaat van Knopfler en co. De gitaar is heerlijk aanwezig, de algemene sfeer klinkt erg lekker en hier staan sowieso een aantal nummers op die je met recht en rede als klassiekers in hun oeuvre kunt bestempelen. Wel tof ook om een soort van embryonale versie van Sultans of Swing te horen. Een nummer dat vooral in liveoptredens meer en meer aandacht zou opeisen (die versie op Alchemy is fenomenaal en valt eigenlijk bijna niet te vergelijken met de studioversie) maar eigenlijk is bijna elk nummer er wel boenk op. Soutbound Again vind ik het zwakste nummer in heel de reeks, maar dat is dan ook eerder omdat de rest zo goed is. Knopfler weet zoals altijd met erg weinig woorden een beeld te schetsen waar iemand anders een hele song voor nodig zou hebben en dat komt misschien nog het beste tot zijn recht in de opener Down to the Waterline. Zo'n simpele zin als "She can still hear him whisper let's go down to the waterline" en je weet meteen wat er speelt tussen de personages.

Toen ik net interesse begon te hebben in Dire Straits, besloot ik om de plaatselijke bibliotheek eens leeg te plunderen en alle Dire Straits releases mee naar huis te nemen. On the Night was er daar eentje van en het was me toen niet meteen opgevallen dat er nog een tweede schijfje in de hoes zat. Het bleek om een soort van speciale editie te gaan waar nog eens 4 nieuwe nummers werden toegevoegd. Hoewel, 4 nieuwe nummers? Neen, dat klopt nu ook weer niet. Your Latest Trick was namelijk al in deze versie te vinden op On the Night, maar gelukkig zijn The Bug, Solid Rock en Local Hero (Wild Theme) wel goede toevoegingen. Toch blijf ik dit een erg vreemde release vinden, zeker omdat er nog altijd een aantal nummers uit de On Every Street tour (waar On the Night een registratie van is) ontbreken. Zo werd Telegraph Road en Tunnel of Love wel gespeeld, maar is daar op de officiële releases geen spoor van te vinden. Betekent dit dat deze Encores een wegwerp-release is? Dat nu ook weer niet, maar ik ben niet veel later gewoon voor de DVD van On the Night gegaan waar The Bug, Solid Rock en Local Hero (en Your Latest Trick uiteraard ook) gewoon netjes mee in de setlist verwerkt zijn. Er wordt wat geschuifeld met de volgorde weliswaar - wat logisch is met een registratie die uit 2 verschillende concerten put - maar dat is toch een leukere zit dan zo'n apart schijfje met slechts 4 nummers op. Al moet ik wel zeggen dat ik de albumcover van Encores net iets leuker vind qua kleuren dan die van On the Night. Heeft zo'n soort van omgekeerd effect maar dat terzijde.

Zo rond 2009 was ik compleet idolaat van Dire Straits en ik weet nog dat ik dolblij was met de vondst van deze EP in één of andere - ondertussen ter ziele gegane - platenzaak in Antwerpen. Ik was toen al geïnteresseerd in zaken die wat lastiger te vinden waren (hoewel mijn fascinatie voor bootlegs nog moest beginnen) en ExtendeDancEPlay sloot daar perfect bij aan. Gemaakt na het uitbrengen van Love over Gold is dit een Dire Straits release die op zijn minst merkwaardig is te noemen. Een complete stijlbreuk ten opzichte van de voorganger die vooral erg steunde op sfeer en toch, het voelt nog altijd wel als Dire Straits. Twisting by the Pool kende ik toen al van de Money for Nothing verzamelaar (hoewel daar zogezegd de "remix" versie op zou staan maar ik hoor eerlijk gezegd geen verschil) en ik snap niet waarom If I Had You nooit voor een gewoon album is gebruikt. Heerlijk nummer. De live versie van Two Young Lovers op Alchemy blijft onnavolgbaar maar de gewone versie klinkt hier ook nog wel goed. Dan heb je eigenlijk alle nummers gehad, ware het niet dat de US release nog een extra track heeft: Badges, Posters, Stickers, T-shirts. Een nummer dat tijdens de Love Over Gold sessies werd opgenomen (en als B-kant voor de Private Investigations single werd gebruikt) maar dat om erg duidelijke redenen - het is namelijk een vreselijk nummer - niet op dat album is terecht gekomen.

Een live album uit de tijd dat Dire Straits enkel nog maar het gelijknamige album op de markt hadden gebracht. Ironisch genoeg werd dit pas uitgebracht in 1995, het jaar waarin de band ermee ophield, en enkel en alleen maar omdat Phonogram Records (nu Mercury Records) nog een album te goed had. Gelukkig neemt dat niet weg dat dit nog steeds een erg interessant tijdsdocument is. De eerste 7 nummers stammen uit de Live in Concert 1978 reeks van de BBC en Tunnel of Love werd 3 jaar later opgenomen tijdens de Old Grey Whistle Test. Je hoort een band die overduidelijk plezier heeft in het spelen en er hangt een wel erg lekker en relaxt sfeertje. Er zit dan ook geen enkel slecht nummer tussen, al is de toevoeging van Tunnel of Love wat misplaatst. Nog niet de ultieme versie van Sultans of Swing, ik vind die van Alchemy nog net iets beter, maar de live versies van nummers die ze later niet meer zo frequent zouden spelen maken erg veel goed.

Ik weet nog dat ik vroeger in de winkel stond met de CD van Love over Gold en bij mezelf dacht "Wat, maar 5 tracks? En dat voor een volledige CD?!" Wist ik toen veel dat opener Telegraph Road al bijna een kwartier duurt en dat je met Private Investigations en It Never Rains ook al twee nummers van 7 minuten of meer hebt. Less is more en in het geval van Love over Gold is dat een waarheid als een koe. Een album waarbij je ook goed merkt dat Knopfler en co goed nadachten over de opbouw van het album (het heerlijk swingende Industrial Disease zit perfect tussen de andere zwaargewichten en ik applaudisseer voor elk nummer dat het woord disease kan laten rijmen met de knieën van Bette Davis) maar bovenal is dit toch ook een album met een aantal nummers van ongekende schoonheid op. Bij de openingszinnen van Telegraph Road zie je meteen een man met een knapzak op zijn rug door één of ander stoffig westernstadje kuieren en ik heb altijd een enorm zwak gehad voor nummers met regen in de tekst. Er is toch ook gewoon iets enorm poëtisch aan een zin als Oh and it never rains around here / It just comes pouring down. Een flard tekst die altijd in mijn hoofd schiet wanneer het pijpenstelen regent. Ooh ja, voor ik het vergeet: die opbouw in Private Investigations is trouwens toch ook echt geniaal. Het klinkt eenvoudig, geen idee of het effectief zo is, maar het klinkt o zo goed.

Hoe goed Dire Straits hun muziek is, zo lelijk zijn hun platenhoezen. Er zijn wel wat uitzonderingen (ik heb altijd een zwak gehad voor die hoes van de Money for Nothing verzamelaar) maar dit is gewoon een rode vlek met een blauwe band.. Gelukkig is de muziek die hierop staat wel geweldig. Een album waar in de achtergrond wel wat problemen waren - onder andere het vertrek van David Knopfler omdat er ruzie was tussen de Knopfler broertjes - maar daar valt weinig van te merken is. Making Movies benadert nagenoeg de perfectie en het is alleen die verdomde Les Boys die jammer genoeg wel wat afbreuk doet. Het is een catchy nummer, ik zit nog altijd een paar uur met het refrein in mijn hoofd wanneer ik het album heb gedraaid, maar het past zo verschrikkelijk slecht bij de geweldige songs waar we de voorafgaande 35 minuten op getrakteerd werden. Ze hebben indertijd nog een aantal nummers opgenomen die niet op Making Movies zijn terecht gekomen (Making Movies, Suicide Towers, Twisting by the Pool en Sucker for Punishment) en voor mijn part had Les Boys verwisseld mogen worden voor één van die nummers. Ik ben daar weliswaar niet 100% zeker van, want van de meeste nummers (Twisting by the Pool werd uiteindelijk gereleased op ExtendeDancEPlay en past in die versie hier ook niet echt) is enkel maar een ruwe demoversie terug te vinden. In ieder geval: het hoogtepunt zit hem aan het begin met Tunnel of Love en Romeo and Juliet maar tot aan nummer 7 zijn het allemaal pareltjes.

Zelf ben ik altijd meer het type persoon geweest die voor een livealbum gaat in plaats van een verzamelaar indien hij kennis wil maken met een groep of artiest, maar mijn vader volgde die logica niet. Hij had veel verzamelaars in huis en deze Money for Nothing was er daar één van. Ondertussen heb ik zelf alle studioalbums in huis (en zelfs die ExtendeDancEPlay EP), maar toch grijp ik hier best vaak naar terug. Is het omdat die hoes - een still uit de Money for Nothing videoclip - me als kind zo enorm fascineerde, is het omdat het mijn eerste kennismaking met de band was of is er nog een andere reden? Ik weet het niet, maar op zich is dit ook wel een goed opgezette verzamelaar die een mooie dwarsdoorsnede van de band brengt. Je krijgt namelijk van elk studioalbum wel minstens 1 nummer voorgeschoteld en verder zitten hier nog een paar speciale gevallen tussen: Twisting by the Pool (een nummer dat enkel op de ExtendeDancEPlay is terug te vinden) en Portobello Belle (een live versie uit één van de twee Alchemy concerten dat om een onbegrijpelijke reden niet op de officiële release is te vinden). Het is wel jammer dat Brothers in Arms wordt ingekort - het nummer moet altijd in zijn volledigheid worden gehoord - maar ik vind het ergens dan ook wel tof dat hier weer de single versie van Money for Nothing op staat. Vandaag de dag is deze verzamelaar misschien wat voorbijgestreefd door de Sultans of Swing verzamelaar die 10 jaar later uitkwam (vooral ook omdat die ook nog nummers van On Every Street bevat, dat was bij Money for Nothing niet mogelijk), maar ik heb hier stiekem toch nog altijd een erg groot zwak voor. Zelfs al mis ik nummers als Lady Writer, maar dan zet ik wel eens een studioalbum op als ik die wil horen.

Liveplaten van Dire Straits, het is altijd wel iets om naar uit te kijken. De band is ondertussen al ettelijke jaren uit elkaar en - in tegenstelling tot andere bands - komen er geen nieuwe releases aan. Wat zonde is, want bijvoorbeeld zo'n Alchemy is en blijft toch een geweldig concert en een goed bewijs dat Dire Straits live altijd wel wisten te rocken. On the Night is van een latere periode in hun carrière en dat merk je vooral aan de setlist. Er wordt namelijk lustig uit de nummers van On Every Street geput (wat ook logisch is als je weet dat dit een registratie is van de gelijknamige tour) en in dat opzicht is dit gewoon een erg fijne release. Betekent dit dat er een aantal favoriete nummers van mij gesneuveld zijn omdat ze ruimte nodig hadden voor nummers hun meest recente (en tegelijkertijd ook laatste) studioplaat? Ja, eigenlijk wel. Het gemis weegt echter niet op tegen deze mooie versie van bijvoorbeeld You and Your Friend en laat ons eerlijk zijn: voor Once Upon a Time in the West zet ik Alchemy dan wel weer op. Verder is dit een leuk samenraapsel van de concerten in Frankrijk en in Nederland en vind ik vooral de versie van Romeo and Juliet met dat lang middenstuk een erg mooie uitvoering. Alleen jammer dat ze besloten hebben om alweer geen volledige release van het concert uit te brengen. Nummers zoals Telegraph Road werden ook gespeeld tijdens deze tour, maar zijn in geen velden te bekennen op officiële releases. Zelfs niet op dat vreemde Encores ding.

Ik heb een tijd geleden een Duke Ellington box in huis gehaald (A Giant Among The Giants: The Best LPs from 1950 to 1961 voor de geïnteresseerden, de boxset bevat 15 albums gespreid over 10 CDs) en was al langer van plan om eens gestructureerd naar de albums te luisteren. Beginnen doe ik bij het begin en dat is deze Great Times! Een album dat pas die titel bij zijn re-release in 1984 kreeg en voorheen altijd te vinden was onder de naam Piano Duets. Een samenwerking tussen Duke Ellington en zijn arrangeur Billy Strayhorn en eerlijk gezegd? Het is een koude douche. Het is alles wat ik net niet leuk vind in jazz en dan heb ik het vooral over het enerverende pianogepingel. Opener Cotton Tail zet al meteen de toon en de rest van het album is simpelweg meer van hetzelfde. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er bij de derde luisterbeurt al wel net iets meer aan begon te wennen maar dit zegt me toch weinig. Interessant nog om te weten is dat Piano Duets oorspronkelijk enkel en alleen maar tracks 1 tot en met 8 bevatte. Tracks 9 tot en met 12 zijn namelijk te vinden op de Great Times! re-release en zijn tracks uit een sessie met Oscar Pettiford maar zonder Billy Strayhorn.. Beetje vreemde toevoeging als je het mij vraagt aan een album dat zich focust op een samenwerking tussen Ellington en Strayhorn. Die nummers liggen me al wel iets meer trouwens, maar ik ben er nog niet volledig uit of ik ze nu wel of niet meeneem in de beoordeling.