Voor mij hét omslagalbum van The Kinks. Alleen niet in positieve zin... Hierbij veranderde de groep in mijn ogen voorgoed van Engelands beste singles-leveranciers achter The Beatles naar een groep die de pretentieuze kant à la Pink Floyd opging.

Conceptalbums kunnen geslaagd zijn maar van de gebroeders Davies wil ik tijdloze melodieën en humoristische songteksten horen. Act. 1 luister ik vele malen liever, daar is hun oude geluid nog enigszins aanwezig. Natuurlijk evalueert een groep zijn sound maar The Kinks zijn daar in mijn ogen niet in geslaagd. Het klinkt alsof hun ziel niet is mee verhuist.

De groep zal de jaren hierna nog regelmatig goede nummers afleveren maar qua albums is er niets meer dat ook maar in de buurt komt bij het prachtige materiaal van 1964-1973.

Nee hoor...hier zijn ze toch echt de verkeerde weg ingeslagen... Dit klinkt als de Kinks die de Kinks willen nadoen. En dat mislukt wat mij betreft grandioos. Waar het oude werk zich niks aantrekt van de ontwikkelingen binnen de muziekwereld verlaten ze hier hun eigen sound voor een oppervlakkig, commercieel geluid. de glamrock/disco etc. periodes hebben blijkbaar geen goede invloed op de heren gehad. Kan ik nu stoppen of is er na "Schoolboys...." nog een degelijk album verschenen?

Beetje vreemde verzamelaar. Naar mijn bescheiden mening ontbreken de nodige krakers. Bovendien bevat de eerste schijf veel meer rockers. Hierdoor zakt mijn aandacht wat af in tegenstelling tot hun beste studioalbums. Toch 4* voor deze veel te onbekende band.

Waar hun vorige album al gladder klinkt is hun typische sound hier wederom bijgeschaafd. Het maakt het album wat voorspelbaarder en minder fris dan hun meesterwerken. Toch 3,5* omdat het natuurlijk geen slechte rock is.

Perfecte verzamelaar. Stuk voor stuk prachtige, opwindende songs die iedereen gehoord moet hebben. Een uur lang The Replacements op hun best. Zelf prefereer ik toch liever Let It Be of Tim maar dat doet niks af van de degelijke samenstelling hiervan. 4,5*

Ik ben even té enthousiast te geweest in mijn beoordeling. Er staan goede nummers op als Within Your Reach, You Loose en het titelnummer. De sound is wederom totaal niet als het gros van de '80 en dat bevalt me wel. Toch wordt er nog gezocht naar wat meer melodieuze nummers die de groep zal vinden op "Let It Be" 3,5*

Vraag me niet waarom ik na Let It Be en Tim bij dit album ben aanbeland. Wellicht omdat mijn verwachtingen voor Please to Meet Me te hoog gespannen zijn, en ik het beluisteren ervan nog even wil uitstellen. Aan de titel van het album te zien moeten de bandleden nog aardig jong zijn geweest.

Maar wederom een spetterend album. Snauwerige zang en nog weinig geraffineerde songs. Is dit stiekem niet heel sterk beïnvloed door Sex Pistols? Ik geef dit keer 4* want het is nog niet van het niveau van de albums die ik opnoemde.

Het blijft geen feest....ook The Replacements hebben gewoon doorsnee rock gemaakt. Wederom veel punk invloeden en ook het Rolling Stones bluesgeluid komt nog even langs in White and Lazy. Ach ja, het is maar een EPtje. 3* en maar weer op weg naar het volgende album.

Ik blijf het een gemakzuchtig album vinden. Nergens knalt het echt in tegenstelling tot Get Yer Ya Ya's Out, trouwens verreweg hun beste live-registratie. Op de één of andere manier houdt de band niet vast aan de ritmes op het album en Jagger lijkt ook niet met volledige toewijding te zingen. Vergelijk dit eens met de podiumprestaties van The Who en The World's Greatest Rock 'n Roll Band lijkt hun reputatie toch niet helemaal te verdienen... Toch 3,5* voor een paar sterke uitvoeringen.

Toch wel erg lekker dit.
Het klinkt ongepolijst en rauw, iets wat bij moderne Amerikaanse bands nogal eens ontbreekt.

De covers zijn vaak erg sterk, met name Money vindt ik erg strak gespeeld. Strychnine is denk ik mijn favoriet.

Overall vindt ik dit trouwens minder interessant dan bijvoorbeeld het debuut van The Who, al spat de energie er wel vanaf. 4*

Typisch een album dat volledig is ondergesneeuwd door zijn voorganger. Een plaat die ik overigens veel te weinig heb geluisterd. Deze is serieus minder maar nog altijd stukken beter dan zo ongeveer de volledige Top 40 anno 2011. Zeker "Love Spreads" kan op mijn goedkeuring rekenen. De zanger zal nooit mijn favoriet worden maar zonder twijfel 3,5*

Mooi om te zien dat dit album keer op keer opnieuw besproken en geanalyseerd wordt. Zelf heb ik 'm al een jaar of acht in huis en later heb ik de deluxe editie gekocht. Qua ouderwetse draaibeurten zou ik het debuut van VU dus grijsgedraaid hebben.

Ik lees veel vergelijkingen met Sgt. Peppers maar eigenlijk vind ik die niet zo relevant. De verschillen tussen de albums zijn misschien nog wel groter dan de overeenkomsten. Natuurlijk zijn het twee iconische '67 albums maar deze lag al een jaar klaar waardoor het eigenlijk een werkje uit 1966 is. OP beide klassiekers is er een warme sound en horen we meerdere zangers, in dit geval zelfs een zangeres. Ook zijn de albums (in mijn ogen dan) een stuk gewaagder dan wat bijvoorbeeld Dylan en de Stones in '67 uitspookten.

Waar The Beatles dé ultieme "Summer of Love" plaat uitbrachten (de reden dat enkelen het hier als gedateerd omschrijven?) komt VU met teksten over heroïne en drugsdealers. Een groter contrast is haast niet denkbaar. Het moet ook ongetwijfeld de reden zijn dat platendealers de groep niet zagen staan.

Het geluid is rammelig, piepend en krakend. De basklanken dreunen bij tijd en wijle mijn hele kamer door. Toch stoor ik mij hier zelden aan. Je kunt het gedateerd noemen maar het weet mijn luisterbeurt niet te bederven. Dat doet wel de afsluitende song. Het begint nog alleraardigst maar het nummer is te lang en gaat na een tijdje irriteren.

Hoe belangrijk is dit album? Als je bedenkt dat het destijds aan alles en iedereen voorbij ging kun je zeggen: niet echt invloedrijk. Toch schijnt hier de basis te liggen van de punk, garage rock en avant-garde. Dat laatste hoor je, in een matige poging, in het laatste nummer terug. Met "There She Goes Again", "I'll Be Your Miror" , "Venus in Furs" en "Sunday Morning" bewijst de groep gelukkig dat het ook sterke melodieën kan bedenken.

Maar juist op dat gebied kan er in mijn ogen niemand aan The Beatles tippen. Voor 1967 niet en na 1967 niet. Tel daar de superieure productie van Sgt. Peppers bij op en ik hoef niet lang na te denken over het beste album van dat jaar. Soms denk ik dat hedendaagse kenners het album de hemel in prijzen, omdat het ten tijde van de introductie maar mondjesmaat de weg naar de huiskamers wist te vinden. En wellicht is die 'correctie op de geschiedenis' enigszins overdreven.

Voor mij blijft het gewoon een zeer interessante plaat die ik nog steeds regelmatig beluister. Het is wellicht niet zo geraffineerd en tijdloos als het werk van The Fab Four maar wél authentiek en gedurfd. Over de status laat ik mij verder niet langer uit: ik heb gesproken.

5*

Waarschijnlijk omdat er nooit een promotiecampagne heeft plaatsgevonden op MuMe? Aan de kwaliteit zal het niet liggen. "De Stijl" vind ik een ijzersterk album dat voor mij niet veel onderdoet voor "Elephant".

De nummers klinken lekker losjes en worden gewoon afgebroken als de lol er volgens Jack White vanaf is. Hierdoor blijft er voldoende tempo in het album zitten. Waarom zullen pop/rock nummers altijd drieënhalve minuut moeten duren? Truth Doesn't Make a Noise is mijn favoriet op dit album. Prachtig sfeervol en melodieus nummer.

The White Stripes zijn eigenlijk altijd langs mij heen gegaan. Totdat ik Elephant origineel kocht en het een aantal luisterbeurten gaf. Nou, sinds die tijd ben ik toch wel een kleine fan van deze groep.

De songs zijn lekker clean geproduceerd en duren nooit te lang. Dit album is van een minder hoog niveau maar het zijn wel steeds pakkende, typische Stripes songs. Er wordt duidelijk inspiratie uit de '60 en '70 geput en gezien mijn smaak juich ik dat alleen maar toe.

4*

Afgelopen maanden zitten er veelvuldig Who CD's in mijn stereo. Na de aanschaf van de box set ontbraken er nog de nodige nummers in mijn collectie. Odds & Sods bevatten rarities over de periode 1964-1974 en is zowel in de VS als Engeland vrij goed verkocht.

Hoewel veel nummers tegenwoordig op de aangevulde reguliere albums te vinden zijn heb ik een hele goede aankoop gedaan. Er staan tal van sterke tracks op waarover je verbaasd dat ze op de plank zijn blijven liggen. Ik noem Pure and Easy, Too Much of Anything, Long Live Rock en Little Billy. Water kan mij als één van de weinige 'probeersels' weinig bekoren. 4*

Mooi stukje musician.

Samen met The Village Green van The Kinks het meest ondergesneeuwde album uit het fantastische muziekjaar 1967. Laat ik mijn opwinding hierover maar voor mezelf houden.

Zelf draai ik deze regelmatig en elke keer lijkt hij weer beter te worden. Anders dan bij de Stones maakten The Who geen Sgt. Pepper kloon maar sloegen hun eigen weg in. Hun ruigere kant komt tot uiting in het openingsnummer en I Can See For Miles. Melodieuze hoogtepunten zijn Mary Anne with the Shaky Hand en I Can't Reach You.

De jingles voegen daadwerkelijk iets toe en passen bij de losse, doch foutloze productie van dit kleine meesterwerkje. Zit bij mij tegen 5* aan te hikken, misschien komt het zo ver als ik de Deluxe editie in huis ga halen.

Het kost veel tijd om dit album te kunnen waarderen. The xx maken allesbehalve makkelijk in het gehoor liggende popsongs. Ook het tempo ligt vaak vrij laag. Toch is het een album met een origineel geluid dat zich goed van de massa weet te onderscheiden.

Echt knallen doet het niet maar blijkbaar is dit tegenwoordig de weg die vernieuwers inslaan. Hetzelfde geldt voor TV on the Radio. Uitstekende band die je niet na 10 minuten luisteren kunt beoordelen. Geen meezingers (in de goede zin van het woord) maar ingetogen, sfeervolle songs. Uiteindelijk weet het toch wel een snaar te raken en kom ik op 4*

Als ik 3* stem staat dat synoniem voor een weinig onderscheidend album dat niet vaak de weg naar de cd-speler zal terugvinden. Misschien vreemd om Todd Rundgren hierbij te scharen omdat er eigenlijk weinig aan te merken is aan A Wizard, a True Star.

Het album begint apart al weet het wel te boeien. Maar als snel irriteer ik mij aan de gladde sound en de overijverige productie. Nergens worden noten verkeerd aangeslagen maar dat maakt het werkje behoorlijk 'belegen'. Ik mis een bepaalde spontaniteit.

Tegen het einde worden de liedjes ook wat minder origineel en begint het soms zelfs een herhalingsoefening te worden. Een wat rauwere zang en cleaner geluid had wonderen gedaan. Na een half uur raak ik de aandacht kwijt en die wordt niet meer hervonden. Er komen teveel geluiden op mij af die mijn hersenen niet naar interessante songs weten te vertalen.

Jammer maar helaas. Misschien een idee om het debuut eens te gaan beluisteren? 3*