Vaya is een mooie tussenstap tussen het ongepolijste In Casino Out en de strakke post-hardcore van Relationship of Command. In amper 24 minuten tijd slaagt At the Drive-In er weer in om je vol adrenaline te pompen met energieke riffs en dynamische muziek. De ruwe maar wat futloze productie sluit dicht aan bij die van In Casino Out, en is toch wel een minpuntje. Het songmateriaal is wel erg goed, op de misser 300 Mhz na. Vooral de afsluiter 198d springt eruit, een erg intiem nummer voor hun doen. Alles bij elkaar een leuke EP, met enkele geniale momenten, maar met ook wat zwakkere punten.

Hier kan ik me wel in vinden. Waar veel post-rock zich bezondigt aan voorspelbare "epische climaxen", is er hier een algeheel gebrek aan progressie in de nummers. Waar een band als Slint (waarnaar Ativin trouwens duidelijk veel geluisterd heeft) rustig opbouwt en met spanningsbogen speelt, kabbelt dit album in zijn totaliteit voorbij. Nergens storend, nergens echt boeiend. Qua sound doet het aan als een mengeling van de kalme nummers op Tweez en de eerste minuten van een Godspeed nummer. Dat zijn goede referenties, maar helaas wordt er niet veel mee gedaan.

Audio Recording Club is een andere band van John Galm van Snowing, die meer standaard punkrock brengt. Uitzondering is het fenomenale titelnummer, dat post-rock en emo combineert op een wijze die serieus aan Moving Mountains doet denken. Voor de rest niets echt bijzonders.

Brutale metalcore die aan qua techniciteit aan het absurde grenst. Ziedaar in een notendop de muziek van de christelijke metalband August Burns Red. Met Constellations onderscheiden ze zich merkbaar van de overvloed aan middelmatige metalcore bandjes, door muzikale hoogstandjes vlot te combineren met lekkere nummers. En hoewel het geen album zonder fout is, is het wel een absolute topper binnen het genre. Voor diegenen die niet weten wat ze moeten verwachten: denk Meshuggah die Dillinger Escape Plan coveren, ... of omgekeerd.

Het is niet eenvoudig een album met zulk een overvloed aan muziek te bespreken. De riffs en ritmewijzigingen volgen elkaar in genadeloos hoog tempo op, en door het gebruik van zowel brutale chugga chugga breakdowns als bluesy tussenstukjes zit er veel spanning in de muziek. Zowel de gitaren, drums als zang zijn met mathematische precisie uitgevoerd, wat voor een genre als metalcore zeker geen sinecure is. De gitaren klinken goed, en brengen zowel catchy riffs als memorabele soli. Ze combineren een erg zware, donkere sound wonderwel met melodie op bijvoorbeeld Meddler. De drums zijn van een belachelijk hoog technisch niveau, maar klinken helaas iets te gladjes, al kan het bij deze snelheden misschien wel een noodzaak zijn om met triggers te werken. Metalcore staat of valt echter met de zang, wat daar knelt het schoentje maar al te vaak. Gelukkig is Jake Luhrs begenadigd met een ferm keelgat, en het hele album door, zonder noemenswaardige pauze, schreeuwt 'ie de boel bij mekaar met diepe, machtige uithalen. Op de zeldzame momenten dat er cleane achtergrondzang bij komt (bijvoorbeeld het schitterende Indonesia) wordt duidelijk dat ze dit ook beheersen, en zelf ben ik benieuwd of ze dit pad ooit verder zullen uitdiepen.

Het niveau is wel niet zo heel constant over het album. Enkele nummers springen er duidelijk uit (Marianas Trench, Crusade en Meridian), terwijl enkele nummers wat blijven hangen in genreclichés (The Escape Artist, Rationalist ) met overbodige break-downs die het tempo helemaal uit het nummer halen. Vooralsnog niet de hoogste score, maar dit is zeker een ontdekking geweest.

Lekker vette screamo, zang beetje naar achter gemixt, de heerlijk scheurende gitaren goed naar voor. Opvallend is de dynamiek in de nummers, er is heel wat rustig/hard. Helaas blijft de zang bijnaconstant op hetzelfde toontje schreeuwen, wat wat vermoeiend werkt - een steeds terugkerend punt van kritiek bij het genre voor mij. Maar muzikaal is dit toch van het betere screamo-werk dat ik ken, wat aanleunend tegen de post-hardcore (At the Drive-In?). Iets minder geschreeuw (of: beter geschreeuw) en dit zou een echte topper zijn geweest. Nu blijft het bij een veelbelovende EP. Het andere werk van deze band ga ik zekers eens opzoeken. 3,5*