Four Tops – Second Album(1965)
Nog een Motown groepje. Was hun debuut al goed, dan is dit album nog beter.
1. I Can’t Help Myself – vrolijk, aanstekelijk en uiterst dansbare superhit
2. Love Feels Like Fire – het sfeertje is al net zo vrolijk. Fijne samenzang
3. Is There Anything That I Can Do – hier is het ook vooral de harmonieën die het doen
4. Something About You – fijn, licht swingend nummer
5. It’s the Same Old Song – het is vooral de aanstekelijkheid die van de hits de grote hits maakt bij the Four Tops
6. Helpless – swingend en hopelijk minder hopeloos dansen
7. Just As Long As You Need Me – wat rustiger en romantischer
8. Darling I Hum Our Song – gaat rustig verder op de romantische tour, en het onvermijdelijke ge-hum natuurlijk
9. I Like Everything About You – swingt een beetje, maar komt niet helemaal. Wil ook te graag de romantiek vast houden
10. Since You’ve Been Gone – klaagzang op een vrolijke toon
11. Stay In My Lonely Arms – past er prima bij, maar valt niet heel erg op
12. I’m Grateful – valt hetzelfde voor de zeggen. Wel een passend nummer weer.

(bron: Opus de Soul)

Frank McComb kennen meer mensen dan ze weten. Want wie kent immers niet de wereldhit Another Day van Buckshot Lefonque? En die zanger die je daar hoort? Ja inderdaad, dat is Frank McComb. De beste man heeft best een grote fanschare in Nederlands, bewijst het feit dat hij hier vaak op treedt. Zelf mocht ik hem ook eens live aanschouwen en ik kan je zeggen dat het zeker geen straf is. De man is erg muzikaal en buiten goed bij stem ook goed achter zijn keyboard. Een nieuwe plaat is daarmee altijd een kijkje waard.

We tellen maar liefst zeventien nummers en een speelduur van één uur en tien minuten. Frank heeft er duidelijk geen idee bij gehad om te schipperen, nee hij plaatst graag een vol album voor onze neuzen. Een album waarop de tracklist al direct een aantal covers beloofd. Maar het start allemaal met Mustard Seed. Hiervan zijn drie parts terug te vinden op het album. De eerste laat horen dat McComb, zoals bekend, schatplichtig is aan soulheld Stevie Wonder. Het start daarop eigenlijk pas echt met This Love is Ours. Een nummer met leuke blazers en de stem van Frank is herkenbaar ontspannen, maar zoals altijd met voldoende kracht. Waar we hem ook van kennen is de romantiek en dat etaleert hij bij Feeling Some LInda Way. De speelse fluit valt ook op in dit nummer. Daarna zijn nummers als Soulmate, She Needs True Love Too en These Are No Words (let op het leuke koortje) volledig Frank McComb.
Part twee van de Mustard Seed zoekt meer de jazz op, om daarna snel weer terug te keren naar het bekende concept. Dat recept houdt hij daaropvolgend voor zes nummers vast. Dan weet je gewoon dat je naar deze man aan het luisteren bent. Na die zes nummers kom je uit bij een Stevie Wonder-cover (Superstition). En dan ga je natuurlijk vergelijken met die beste man en dan moet McComb het toch echt afleggen. Ik heb alleen wel zo’n idee dat hij dat zelf niet erg zal vinden, aangezien hij uitgesproken liefhebber is van de muziek van Stevie.
Hierna horen we nog drie nummers. Één daarvan is volledig muzikal, de tweede is part 3 van Mustard Seed en de derde en afsluiter Sunny Saturday brengt het album naar een romantisch einde.

Een meer dan heerlijk album van McComb. Fantastisch toetsenspel en een ook nog een fantastische vocalist. Hij weet deze twee talenten perfecte te combineren in een plaat die nooit verveelt.

Waarschijnlijk het beste album dat McComb tot nog toe gemaakt heeft. Swingend, groovend, funky en af en toe heel erg relaxed. McComb is van alle markten thuis en laat zijn onwaarschijnlijke toetsten- en vocalistische talenten de vrije loop. Prachtig!

De Nederlandse hiphopscene kent nog vele onbekende artiesten die best wat meer bekendheid willen genereren. Zo ook Frank Nitty & the Treeclimbers. Een voor mij tot kort geleden een totaal onbekende hiphopformatie.

Frank Nitty & the Treeclimbers zijn een drietal die niet uitgaan van de oorspronkelijke manier van hiphop. Dus zonder al te veel samplegebruik.

Ze brengen op hun debuutalbum een mix van hiphop, pop en R&B. Allemaal gestoken in een aangenaam melodieus en laidback jasje.

De producties zijn bijzonder relaxed en catchy, waar de raps erg pakkend en to the point zijn. Hoogtepunt van het debuutalbum is toch wel de track ‘When She Calls Me’.

Op het album is ook een gastbijdrage te vinden van La Melodia.

Dus zoek je melodieuse en relaxte hiphop met pakkende raps van Nederlandse bodem, dan moet je bij Frank Nitty and the Treeclimbers zijn! Pakkend, laidback en van Nederlandse bodem. Frank Nitty and the Treeclimbers is het allemaal.

De hype rond zanger/rapper Frank Ocean was vier jaar geleden niet te volgen. Met Channel Orange bracht hij een soort van moderne klassieker uit en meteen na die release werd er eigenlijk al reikhalzend uitgekeken naar een vervolg. Na wat gedoe met de release is het album nu wel redelijk wijdverspreid te beluisteren. Wat ik wist van de voorganger is dat de muziek van Ocean wat meer luisterbeurten nodig heeft voordat het kan landen, dus die tijd heb ik ook genomen. Kan het nieuwe album van Frank Ocean de hoge verwachtingen waarmaken?

Het album wordt geopend met het favoriete schoenmerk van Frank: Nikes. Een mooie opener waarin vooral productie met de prijzen wegloopt. Vooral in het begin valt het vocaal wat tegen, maar gelukkig horen we zijn “normale” stem uiteindelijk ook terug en dat is een stuk beter. Die stem horen we gelukkig wel meteen vanaf het begin op Ivy. Een nummer met een rondzwevend gitaartje en fijne zang. De spanning en sfeer blijven lang goed behouden. Stiekem bevalt mij dit nog wel wat meer dan de opener en dat komt dan vooral door de meer overtuigende vocalen.
Pink + White heeft als basis meer de basis van vele R&B en Soul-songs. Het is een nummer dat rijp is voor de hitlijsten: toegankelijk, aanstekelijk en met de juiste dosis energie en een vrolijke vibe. Lekker ontspannen nummertje waar de stem van Ocean ook weer lekker wendbaar is. Prima song, maar niet zo prima als de tweede voorgaanden. Daarvoor is het wat te standaard.
Na een korte skit met Be Yourself horen we Solo. Dit nummer moet het toch vooral van de zang hebben. Productioneel is het vrij kaal en dat benadrukt de zang alleen maar des te meer. Mooi ingetogen nummer met de juiste overtuiging gebracht. Zeker een topsong.
Ook op het nummer Skyline To gebeurd er productioneel niet veel en lijkt het vooral de stem te zijn die het moet doen. En de sfeer die er opgeroepen wordt natuurlijk. Maar op dit nummer lijkt het voor mij allemaal niet zo heel goed te werken. Vind het een redelijk saai nummer waar ik mijn aandacht niet echt bij kan houden helaas. De eerste keer dat ik het wat minder vind op deze plaat.
Dat ook Frank Ocean soms niet meer dan alleen een gitaar nodig heeft horen we op Self Control. Dat werkt helemaal goed op dit nummer, kaal als het zijn kan is het wel bijzonder sfeervol namelijk. Voor die sfeersetting wordt nog eens extra gezorgd door de aanzet van de strijkers aan het einde en de echo op de stem. Daarna wordt het album even onderbroken door de korte interlude Good Guy.
Nights pakt het weer op met een meer aanwezig productie, waar de diepe bass goed te horen is. Sowieso een productioneel redelijk vol nummer. Er gebeurde zo te zeggen genoeg. Helaas verzand het op een gegeven moment wat te veel in standaard-R&B. Jammer, daar verliest het ook meteen wat energie en urgentie mee. Één van de mindere nummers van dit album. Daar kan, na een reprise van Solo, het nummer Pretty Sweet bij aansluiten. Wat Ocean met dit nummer van plan was weet ik nog steeds niet, maar het komt mij over als vele probeersel die nooit echt samen zijn gekomen. Een erg rommelig nummer waar ik geen draad aan vast kan knopen.
Ook Facebook Story en Close to You zijn korte snippets, of noem het intermezzo’s. In ieder geval geen voltallige nummers te noemen. Dat in tegenstelling tot White Ferrari. Ook dit nummer gaat weer voor de kale opbouw en het neerzetten van de juiste sfeer. Hier wordt weer aardig gebruik van gemaakt. Misschien omdat het veel voorkomt op het album dat het niet helemaal meer vol binnen komt, maar dit is wel gewoon een mooi nummer. En dat is Seigfried zeker ook. Het concept blijft hetzelfde, maar dit nummer is vooral beter omdat het vocaal een stuk meer binnenkomt. De bliepjes, het gitaartje en de invallende vocals zorgen daar dan verder ook nog voor. Daarnaast is de boodschap ook heel duidelijk.
Op het nummer Godspeed valt mij de vocale bijdrage van Kim Burrell op. Met haar mooie zang maakt ze het nummer mooi af, daar waar Ocean er al mooi mee begonnen was. Het album komt daarna tot zijn einde met het lange Futura Free. Een dampende track waarin heel moois gebeurd. Een waardige afsluiter van deze plaat.

Ook ik ga er niet aan ontkomen om Blonde te vergelijken met Channel Orange. En als ik die vergelijking dan maak dan moet ik niet anders concluderen dan dat dit album lang niet zo van consistent hoge kwaliteit is als dat debuut. Daarnaast wist Channel Orange mij ook meer te verrassen dan dit nieuwe album doet. Wat je over houdt is nog steeds een meer dan prima R&B/Soul plaat die opvalt tussen de grauwe middelmaat, die kan boeien en waarin Frank Ocean weer een aantal nieuwe concepten in uit kon proberen. Dit zijn vooral melancholische concepten.

(bron: Opus de Soul)

In de gedachte van dit topic deze plaat beluisterd.

De term jazz in de genre-aanduiding gaf mij van te voren wel een goed gevoel, maar eerlijk gezegd kon ik helemaal niks met deze muziek. Na één keer luisteren was ik er wel klaar mee en had ik geen enkele behoefte het nogmaals op te zetten. Het is een soort gekke blend aan rariteiten waarin alles teveel doorgedreven wordt. Denk ik een leuke sax te horen op The Gumbo Variations wordt die volledig overstuurd gebruikt. Zitten er zowaar wat vocalen in (zoals op Willie the Pimp), stelt het weinig voor. Misschien zijn dan alleen die steeds funky drums als pluspunt te noemen voor dit album, maar verder zal ik er weg van blijven. Het was natuurlijk te verwachten dat dit soort persoonlijke misperen de revue zouden passeren in dit projectje.

Bijzonder hoog gemiddeld voor deze nietszeggende zanger. Alles is vlakjes aan deze plaat: stem, productie, tekst, muzikaliteit.. Onderscheidt zich totaal niet van al die andere 13 in een dozijn R&B zangers en zangeresjes.

Na het erg teleurstellende 'The One' maar eens een Spaanstalige cd van deze man onder gehore gelegd. Hetzelfde euvel merkte ik al snel: niet onderscheidend. En bar weinig aan.

Gospel blijft een bijzonder muziekgenre. Tekstueel interesseert het me eigenlijk niet zo, maar vocaal des te meer. Één van de bekendste hedendaagse gospel-sterren is Fred Hammond die met een erg volle stem het lied van God bezingt. Vocaal zit het uitstekend in elkaar, tekstueel wordt het vaak wat te standaard.

Een album vol met gastartiesten, wat natuurlijk ook wel te verwachten was bij de muzikanten van de Free Nationals. Er zit een zekere diversiteit in deze gastartiesten en daarmee gaat het album ook alle kanten op. Zomaar wat termen: spacy, smooth, saai, vlak, zomers, disco, mwa en niet zo best. Mijn favorieten zijn de nummers met Shafiq Husayn, Benny Sings en Anderson.paak.

De grote artiesten van Chess zijn wereldberoemd, maar Fugi is dat niet. Stond ook onder contract van het label, maar is gaandeweg helaas vergeten. In een soort tussenweg tussen Mayfield en Funkadelic beweegt Fugi zich in het soulgenre en produceerde hiermee een vergeten diamant in de soulmuziek.
1. Revelations – lekkere opener. Funky, redelijk bluesy en ook wat psycho. Maar vooral ook erg ontspannen nummer.
2. Mary, Don’t Take Me On No Bad Trip – superlekkere groove in dit nummer. Verder zeer kundig gemaakt. Sterke song.
3. I’d Rather Be a Blind Man – bluesy soul tot en met. Ontspannen nummer, maar ook erg mooie en warm gezongen.
4. Can’t You Hear Me Call You, Woman – gaat qua idee en feeling verder waar we bij de vorige gebleven waar. Blijft erg te genieten
5. Save a Little – wederom een lekker nummer die veelal in het verlengde blijft van het voorgaande. Voor vocaal valt deze song op.
6. Jo-Jo – breng duidelijk de groove weer terug op dit album
7. Red Moon – volledig muzikaal en bluesy.
8. Sweet Sweet Lady – swingende, en vrolijke afsluiter

(bron: Opus de Soul)

De cover van dit album belooft iets zomers. In praktijk is het vooral een wirwar van stijlen. Van lekker swingend (Deney Terriso), naar hiphop (Sittin’ Pretty). Of van Chic-achtig (Nile Rodgers) naar smoothness (Lift Off). En dat dan in meerdere nummers steeds weer terugkomend.

Elk jaar komen er zo ongelooflijk veel albums uit dat het moeilijk is om ze allemaal te kennen. Zo af en toe kom je wat albums tegen van artiesten die jou nog totaal onbekend zijn en daarom extra aandrang vinden om beluisterd te worden. Zo was het eigenlijk ook met het Nieuw-Zeelandse Funkommunity.
De soulproducer Isaac Aesili en zangeres Rachel Fraser vormen Funkommunity. Op deze plaat worden ze ook nog bijgestaan door Daniel Ryland en Myele Manzanza. Op hun eigen website beloven ze ons een blend te brengen van funky drumritmes, soulvolle synthesizers en topvocalen in een klassiek jasje. Of dit lang genoeg in de blender heeft gezeten is aan ons om te beoordelen.

Het album opent met Pass Is On een flauw, Amy Winehouse achtig nummer waarin de zangeres de noten vaak te zeikerig lang doortrekt. Je kan maar één keer een eerste indruk maken en dat heeft Funkommunity niet goed aan gedaan. Een stuk beter wordt het gelukkig wel met What You Give. Deze song heeft een relaxte vibe en een originele inslag. Het had alleen wel wat meer energie mogen geven. The Light is dan weer erg matig en Dandillion brengt wat meer originaliteit, maar mist passie. Neder Fading ging zonder op te vallen door in Sorceress. Dit nummer is een stuk beter. De nadrukkelijkere productie houdt je aandacht in ieder geval vast en de vibe en energie is goed in deze song. Behoort tot de beste van deze plaat.
Het kakt wel weer in met Yeah om weer bergopwaarts te gaan met Liquefaction. Muzikaal een bijzonder aardig nummer met een positieve vibe. Samen met Sorceress de twee beste songs van deze plaat. Northwest and 4th is gepingel in de ruimte, Make it That Way is simpelweg en de twee de laatste nummers Start Again en Hold on to Me kunnen hun hoofden ook niet boven het maaiveld krijgen.
De conclusie is dus vrij snel duidelijk. Niet alles wat nieuw is en uitprobeert is ook goed. Zonder energie en inspiratie kan je plaat niet overtuigen en dat is iets waar Funkommunity sterk in moet gaan verbeteren om de aandacht te krijgen en houden.