F.Y.A. staat dus voor For Your Attention, maar na het beluisteren van deze cd zullen ze mijn Attention nooit meer hebben. Een baggerplaat pur sang. Flinterdunne stemmetjes van dames die sexy doen om het sexy doen. Tsjonge, wat een verschrikking!

Bijzonder matig album van Fabolous. Zijn rapstijl is steeds veel te sloom en ongeïnspireerd. De gastoptredens voegen ook echt helemaal niks toe. Best jammer an sich, omdat hij toch wel wat leuke nummers heeft op vorige cd's.

1 ster.

Staan een paar sterke nummers op deze cd. 'Breathe' is bijvoorbeeld een erg energieke track. Dat de producties voor de rest het album een beetje redden ben ik wel met Social_Mask eens. Fabolous is soms te slomig. Verder als 2,5 ster kom ik dan ook niet.

Verrassend leuk cd'tje. Goede producties en een paar bangers. Het enige wat me af en toe wel erg stoort is de slome (idd Mase-achtige) rapstijl van Fabolous. Dit krijgt gaandeweg wel de overhand en daardoor kom ik niet verder als 3,5 ster.

De combinatie Faith Evans en Notorious B.I.G. is bekend. Dit is een te makkelijke manier om bestaande connecties weer te laten herleven. Het heeft allemaal weinig “echts” voor handen en voelt heel kunstmatig aan. Je zou toch hopen dat ze een legendarische rapper als hij beter willen eren.

Een stuk rustiger als je gewend bent van Faithless, maar daarom niet minder goed. Wederom een geslaagd album die lekker goed wegluistert.

3,5 ster.

Leuk zeg! Zoals dit album begint met het groovy en funky Slippin'. Dat doet je meteen naar meer willen luisteren. Jammer dan dat Notice Me teveel modern gedoe bevat. Gelukkig wordt het wat beter gemaakt door het stoere Lay Up en is de traditioneel r&b van Icarus ook best te versmaden. If Ever is sfeervol en het funky gitaartje op Ends doet zijn ding. Snakes X Elephants is dan opeens weer opvallend matig en Desert Flower wil op de meer intieme tour gaan maar raakt het niet helemaal. Death on the Vine is dan ook weer net wat te standaard net als de synths op Yellow.

Wil je graag eens terug naar de blues en gospel van weleer dan is dit album zeker aan te raden. Daarbij zo’n beetje ook het enige wat deze record je biedt. In het begin is het allemaal erg interessant en verrassend, maar gaandeweg wordt het allemaal toch teveel een herhaling van zetten. Hoe sympathiek en vocaal sterk Fannie Lou Hamer ook is, het kan mij niet de volledige speelduur boeien.

Erg matig plaatje van deze winnares van volgens mij de Amerikaanse Idols. Te standaard en te weinig muzikaal. Ze heeft echt een stopstem maar wordt teveel in een dwangbuis geduwd door de producers.

Deze Nieuw-Zeelandse groep timmert al een tijdje aan de weg en heeft daarin zeker enige furore gemaakt. Dit zetten ze ook prima door op deze nieuwe plaat. Echt veel nieuws onder de zon is er niet voor de mensen die bekend zijn met Fat Freddy’s Drop, maar dat maakt natuurlijk ook weinig uit als de kwaliteit wel hoog is. En dat moet gezegd worden, het zijn alle negen stuk voor stuk uitstekende nummers.

Wat Fat Joe doet op deze cd stelt dus echt heel weinig voor. Uitermate tegenvallend album met slechte producties en gastartiesten. Ik denk dat het bij dit album van Fat Joe gaat blijven voor mij.

1 ster.

Album nummer 2 na het redelijk tegenvallende Yellow Memories uit 2014. Dit nieuwe album valt me dan nog meer tegen. Er gebeurd wel erg weinig in de songs, zowel vocaal als productioneel. Weinig songs die aan die malaise kunnen ontsnappen. Misschien dan alleen het licht groovy So Rite.

We zien het wel vaker, fijne soul uit Scandinavië. Elk jaar komen daar wel interessante artiesten vandaan. We noemen een Daniël Lemma of een Nicole Willis. Tijd voor een jong talent dit keer. Het is Fatima uit Zweden. Een zangeres met een moderne look en haar eerste album in de vorm van Yellow Memories. Niet eens voorgegaan door een grote hitsingle, dus we moeten haar maar volledig waarderen op basis van deze plaat.

En die basis lijkt prima. Opener Do Better is namelijk een leuk liedje. Moderne sound, wat ook correspondeert met haar uiterlijk. Jammer is dan ook dat dit veelbelovende begin wordt opgevolgd door het wat saaie Technology en het ook al niet zo boeiende Circle. Ik mis hierin vooral wat overtuiging, positieve energie en kracht. De muzikale intermezzo’s die deze plaat vullen voegen daar niet iets extra’s aan toe. Hier horen we Fatima namelijk puur vocaal en jammer genoeg overtuigt zij daar niet mee. En is er dan productioneel veel aanwezig, dan wordt het al snel een overdaad zoals op Ridin’Round (Sky High).
Ik klink hier, op de opener na, natuurlijk wel erg negatief over de plaat. En dat kan zo zijn, want echt verrassen doet het me niet. Blij wordt ik dan ook als ik het vrolijke Family hoor. Een echte feel good track. Of anders wel van het stuiterend jazzy La Neta. Wat te denken van het lieflijke Biggest Joke of All. Ook een voortkabbelende liedje als Underwater kan me wel bekoren met z’n vrolijke fluitje. Nee, niet alleen maar negativiteit dus. Deze dame heeft zeker wel wat in haar mars. Helaas laat ze dat niet al te veel zien en vooral horen, want vocaal blijft het dunnetjes. Schrijnend is het dan ook dat ze vals zingend afsluit met Gave Me My Name. Ondanks de prima sfeer van dit nummer is dat toch wel een afknapper.

(bron: Opus de Soul )

Ik heb deze CD beluisterd naar aanleiding van het "Cd's die aandacht verdienen"-topic.

Jammer maar helaas. Ik ga mezelf, als R&B liefhebber, ook afvragen wat er gebeurd met de hedendaagse R&B. R&B is een populair genre op dit moment, maar wordt teveel verbasterd door cd's als dit.
Het is een erg standaard R&B-groepje. Je hoort niets nieuws, niets anders, niets origineels. Jammer. Deze CD krijgt van mij 2 sterren.

Voor mij volledig nieuw dit, maar blijkbaar als sinds 2015 actief in deze vorm. Het is aardige muziek dat de ene keer dik aangezet is, dan weer wat swingt, de ene keer meer blazers heeft, of anderzijds juist meer poppy klinkt. Ze proberen tussendoor ook wat duisterder te klinken, of juist overdramatisch. Afwisseling genoeg al gaat dat niet altijd hand in hand met een constant hoge kwaliteit.

Ik was deze cd aan het luisteren en bedacht mezelf: "Hoe krijg ik het voor elkaar om op Musicmeter hierover een berichtje te plaatsen zonder het album met al te schunnige woorden negatief te benaderen."

Deze plaat vind ik niet al te appetijtelijk

Noorse soul/R&B, je ziet het niet vaak. Maar misschien stiekem wel vaker dan je denkt. Ik kan wel alvast verklappen dat dit een bijzonder zomers en vrolijk album is geworden. Het begint al met de lichtvoetige opener en dat gaat prima door naar het funky Fast Food, het relaxte Telephone Girl en het meer jazzy Rosalie (doet met denken aan Benny Sings).
Grendehus Funkadelic valt op door het meer psychedelische karakter. Daarna rustig door en het blijft leuk. Het serene Anger Management is dan weer erg mooi om met de laatste twee songs heel prettig af te sluiten. Een hele fijne plaat, dit van Fieh.

Sterk en aantrekkelijk album van Field Mob. Ze komen bij mij erg vrij over, sommige producties zijn erg verrassend. En diegene die niet verrassend zijn zijn gewoon sterk. Ook erg toffe MC's.

3,5 ster.

Eerst was er het boek en die heb ik niet gelezen. De kans dat het er ooit van komt is minimaal. Nu is er dus ook de film en die heb ik niet gezien. Een bioscoop zal ik er niet voor gaan bezoeken en of het thuis ooit op komt te staan is een kans van 0,01%. Maar gelukkig voor mij is er ook muziek en daar ben ik dus wel geïnteresseerd in. Mede door de berichten van een Bo Saris die in de film te horen is met She’s on Fire en die single van The Weeknd die me goed beviel. Die eerste horen we niet terug op deze soundtrack, die tweede wel en nog wat meer. Welke woest aantrekkelijk slaapkamermuziek staat er op de original soundtrack van Fifty Shades of Grey?

Er staan in ieder geval artiesten op van naam. Waarvan de prachtige stem van Annie Lennox opent. Zij zingt haar versie van Screaming Jay Hawkins’ I Put a Spell on You. Wellicht kennen de meesten deze beter van Nina Simone. Lennox brengt het er met haar versie prima vanaf. Dat komt vooral op de conto van haar vocale prestatie. Van Laura Welsh moet haar debuutalbum dit jaar nog uitkomen. Met Undiscovered neemt ze in ieder geval een leuk popnummer op haar schouders. Nog niet de echt de sfeer die ik van de soundtrack had verwacht, maar prima songs.
In de periode die nu volgt werd ik een stuk blijer. Earned It van the Weeknd is ijzersterk en bijzonder sfeervol en Jessie Ware brengt het speelse Meet in the Middle. Erg jammer is daarna de interruptie van Ellie Goulding. Deze is erg populair tegenwoordig, maar heeft mij persoonlijk nooit kunnen boeien. Ook hier niet. Datzelfde valt te zeggen over Beyoncé, maar ze verrast me hier positief met het broeierige Haunted.
Hierna doet Sia met in slaap vallen, brengt AWOLNATION een matige versie van I’m of Fire en is die nieuwe versie van Beyoncé’s Crazy in Love niet mijn pakkie an. Waarom zo’n catchy nummer tot zoiets saais remixen? Ik begrijp het niet.
De toevoeging van Sinatra is wel raak, want om zijn stem kan je niet heen. Ook de Vaults brengen een aardig nummer, mede door de mooie violen. En waar The Weeknd eerder overtuigde doen ze dat een stuk minder met het saaie Where You Belong. Wat we dan nog krijgen is een aardig popliedje van Skylar Grey (leuk zo’n achternaam met zo’n film) en twee echte filmmuziek stukken van Danny Elfman.

Een vrij wisselend succes dus, deze plaat. The Weeknd en Beyoncé overtuigen één keer wel en één keer niet, Jessie Ware is weer prima en Annie Lennox heeft een prachtige stem. Het boek en de film laat ik links liggen. De muziek leg ik ook niet volledig rechts, op een paar songs na dus.

(bron: Opus de Soul)

Dit was volgens mij de alleerste cd die ik kocht. Iedereen was vroeger voor de Backstreet Boys of de Spice Girls, ik hield het bij Five. Veel sterke hits natuurlijk en verder wat vullers.
En nu het aanhoren niet meer waard (op Everybody Get Up na dan)

Een stuk minder sterk als het debuut. Five was toendertijd helemaal mijn ding. De singles (nrs. 1 en 2) waren wel aardig, de rest niet zo sterk.
Al jaren niet meer gehoord.

Zou FKA Twigs ook zo van Caprisonne houden? (grapje natuurlijk) LP1 vond ik erg sterk, Magdalene nog steeds prettig en ook dit album bevat weer meer dan genoeg interessante nummers. Het red het dan niet bij LP1 kan ik alvast zeggen, maar songs als het aanstekelijke sexy Ride the Dragon, het interessante Meta Angel, het fijne Tears in the Club, het lichtvoetige Careless en het boeiende Minds of Men zijn toch wel zeker de moeite waard. Minder heb ik met de muziek als het meer richting de reggaeton gaat of wanneer ze meer op een rappende manier haar teksten voordraagt. Productioneel is het soms ook wat rommelig. Dus een album met wisselend succes.

Sex en muziek, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vooral de soulartiesten waren daar heel goed in. Neem een Al Green en natuurlijk de meester in sex op muziek zetten: Marvin Gaye. Let’s Get it On is misschien wel het meest sexy nummer ooit gemaakt. Anno 2014 komen we er dan wel bekaaid vanaf met platvloerse R&B of half-naakte zangeressen in de raarste poses. Of is er dan toch hoop aan de horizon? Dat leek in 2013 als een beetje te ontplooien. Vanuit het Verenigd Koninkrijk kwam daar namelijk het sexy FKA Twigs. Sex met een knipoog, sex die in combinatie vooral klopte. Na EP1 en EP2 is daar dan eindelijk LP1. Hoe sexy is die plaat eigenlijk?

Nou, heel sexy kan ik vast verklappen. FKA Twigs doet mij persoonlijk altijd wat denken aan een nieuwe versie van Aaliyah. Deze prachtige zangeres heeft ons helaas te vroeg verlaten en kan tekstueel ook nog weleens suggestief uit de hoek komen. FKA Twigs is daar ook heel goed in, zij het met een andere muzikale basis. Die basis ligt meer in het electronische. Veel details in de producties, veel gekreun en gekroel. Een sfeer waarvan je meteen rode oortjes krijgt, of dan tenminste je wangetjes. Deze plaat beschouw ik dan ook als één groot sex op muziek experiment. Daarin is Surface het voorspel. Ze doet nog rustig aan, maar laat in Lights On merken dat ze ondeugend genoeg is om de lichten aan te laten. Om het niet allemaal te makkelijk te maken speelt ze hard-to-get in Two Weeks. Dit nummer is mijn persoonlijke favoriet. Uithoudingsvermogen is ook erg makkelijk en dat ze daarover beschikt horen we in Hours om dan in Pendulum toch weer even af te houden. Nee, dit is geen dame om met blote handjes aan te pakken. Ze geeft in ieder geval aan het niet zo privé te willen houden Video Girls, waar ze zich eenzaam, verslagen en verloren voelt op Numbers. Deze dame laat je toch echt niet meer lopen? Vooral als ze zo warm, liefdevol en romantisch is als op het kuise Closer. Liefde en sex kent ook pijn, ook bij FKA Twigs, blijkt uit Give Up. Om het hele spel dan af te ronden met Kicks.

Ik kan je vertellen, bij het beluisteren van deze plaat wordt volledig in de aanhoudende sexy sfeer gezogen. Je wil meer horen, je wil meer beleven en dat doe je. Tien nummers lang. Sex is sinds tijden, in al zijn facetten, niet zo goed op plaat gezet.

(bron: Opus de Soul)

FKA Twigs maakte in 2014 indruk met haar debuutalbum. Verrassend genoeg bracht ze kortgeleden een EP uit. Vijf nieuwe nummers van FKA Twigs, wie wil dat nou niet? Ik persoonlijk deze vijf niet echt eerlijk gezegd. Figure 8 gaat van melodieuze zanglijnen naar onbeduidende producties. Een redelijk vaag nummer. Net zo vaag als het onduidelijke I’m Your Doll. Dit nummer doet me weinig. In Time doet het dan beter met zijn energie en het feit dat er meer spel is met de melodieën. Bij Glass & Patron is de dikke bass eigenlijk het enige opvallende. Gelukkig komt het uiteindelijk toch nog goed met afsluiter Mother Creep. Mooi zanglijnen en eens een productie die niet zo rommelig is.

(bron: Opus de Soul)

Na een succesvol debuut is het altijd interessant om te zien welke volgende stappen er gezet worden. Dit album heeft iets sacraals over zich voor mij. Dat is in ieder geval de sfeer die het meebrengt. Niet alles is duidelijk zo raak als op het debuut. Zo vind ik Holy Terrain rommelig, is Mirrored Heart het niet helemaal en Fallen Alien vind ik echt afschuwelijk. De rest is erg mooi of intrigerend. Best een geslaagd vervolg.

Dit is niet mijn pakkie an, vooral dat nummer met TATU is erg slecht. Flipsyde zal mij waarschijnlijk niet meer overhalen om meer van hen te luisteren.

1,5 ster.

Nu-Soul en Spoken Words worden op een fantastisch sfeervolle manier samengebracht door deze twee dames. Vind deze cd beter als 'Floetic'. Tekstueel zit het ook wederom goed in elkaar.

Het album kwam al in 2011 uit, in oktober om precies te zijn. Maar omdat ze ons landje nu pas echt bereikt ook nu pas een recensie van FM Laeti. We hadden deze dame al eens besproken met het hitje Ris in the Sun, dat ons wel beviel. En als we titel van deze plaat moeten geloven dan komt ook voor deze dame alles op zijn voetjes terecht. We zullen het jullie laten weten.

De stijl van FM Laeti lijkt misschien wel het meest op die van Corinne Bailey Rae. Daarnaast horen we ook wat Ayo, maar met minder intense zang. Het album is een luchtig, lente album geworden. Eigenlijk ligt het helemaal in de lijn van de eerder besproken single.
FM Laeti heeft de vocalen om die sfeer te dragen. Mooi, gevooisde stem met genoeg spanning, variatie en zuiverheid om een heel album te kunnen boeien. Maar om het echt boeiend te houden moet een plaat ook goede songs hebben. Rise of the Sun was er daar één van en is tevens de opener van het album. Maar er staan meer dan genoeg andere fijne nummers op deze plaat. Out of My Hands past perfect in de luchtige, lentesfeer van deze cd, net als Gimme Love and Truth en Show Me the Way. Er is genoeg variatie, we horen jazz op I Got the Boogie, traditionelere invloeden op afluister Ivaca en op topper Coco. Op Coco horen we ook Fatoumata Diawara, een Malinese artiest. Ook mooi is de spannende, wat duistere Boy en de Caribische titeltrack. Met dit soort pracht zijn de twee a drie vullers snel vergeten.

Wat later als de release toch aandacht voor FM Laeti, maar dat is dan ook meer dan terecht. Haar muziek zal een groot publiek kunnen raken en vooral in de maanden dat de zon schijnt en de temperatuur omhoog gaat is dit erg fijn.

2 stemmen maar! Na mijne 3, maar dan nog. Is Fontella dan zo'n vergeten ster op deze site? Fantastische stem heeft deze dame namelijk zeker. Al is het muzikaal niet altijd even sterk, toch zeker wel een goede voldoende.

Als er een groep was die een crossover wilde maken tussen de soul en de pop dan was het wel de Four Tops. Gestoelt bij Motown brachten ze makkelijk in het gehoor liggende nummers met als goede voorbeeld natuurlijk Reach Out I’ll Be There, maar ook Walk Away Renee, een cover van the Left Banke’s mag er wezen.

Reach Out, I’ll Be There – knalt er meteen lekker in met deze wereldhit als opener. Ongekend sterk nog steeds
Walk Away Renee – en meteen nog een wereldhit er achteraan. Dan zitten we wel meteen lekker in een goede vibe.
7-Rooms of Gloom – die harmonieën zijn prachtig, al is het muzikaal wellicht wat simpel.
If I Were a Carpenter – nummer heeft een aanstekelijk ritme, mooie strijkers en een mooie sfeer.
Last Train to Clarksville – de voetjes gaan even lekker van de vloer met dit nummer
I’ll Turn to Stone – een typische Four Tops song qua ritme, zanglijnen en akkoorden.
I’m a Believer – één van de vele versies en deze swingt heel aardig
Standing in the Shadows of Love – swingend nummer in de Motown-stijl
Bernadette – nog zo’n wereldhit, die hebben deze mannen er genoeg van op hun naam.
Cherish – zoet liedje in al zijn facetten
Wonderful Baby – dit nummer hangt vooral op aan de zang. En die is prima
What Else is There to Do – met een redelijke swing toch nog het album afsluiten