Ik heb de heren verder niet echt op een hoog voetstuk staan, maar deze uitgave kwam voor een zeer schappelijk prijsje langs, dus vooruit maar. Bij de eerste drie nummers bekruipt me dan ook vooral het gevoel van onverschilligheid (om niet te zeggen: verveling) dat ik bij deze band wel vaker heb.

Daarna wordt het wel beter, met een bloedmooie versie van Led Zeppelins meest uitgekauwde nummer als opmerkelijk hoogtepunt. Ook op No Quarter, Dazed and Confused and Kashmir komt de band goed voor de dag. De laatste twee nummers zijn dan weer minder.

Ik zie dat ik verder nog niet echt iets inhoudelijks geschreven heb... nu is Led Zeppelin voor mij niet echt de grootheid die ze voor een zichzelf respecterende classic rockliefhebber wel schijnen te moeten zijn, maar dit album gaat er toch goed in, al zijn lang niet alle songs even geslaagd.

Ik hoor hier vooral dat deze 'oer heavy metal band' een mooie variatie aan stijlen aan de dag legt. Blues, folk en standaard hardrock (die toen nog helemaal niet zo standaard was) worden in een stevig jasje gehangen.

Dat ik in de eerste alinea schrijf dat ik niet alle songs even geslaagd vind en in de tweede alinea dat er nogal een variatie aan stijlen langskomt, is natuurlijk niet per se zonder oorzakelijk verband. Om even concreet te worden: Black Dog en Rock and Roll doen me beide niet al te veel. Te 'standaard'? Is het het kennelijk briljante musiceren van de vier heren waar ik eigenlijk niks van hoor. Misty Mountain Hop (te dissonant?) en Going to California (geen vaart, geen spanning) werken ook niet echt. Dat wordt allemaal meer dan goedgemaakt met The Battle of Evermore en Four Sticks (hoewel ook hier niet door het opvallende individuele musiceren, maar veeleer door het totaalplaatje), Stairway to Heaven (uitgekauwd, maar toch...) en vooral het tenhemelschreiend mooie When the Levee Breaks.

Ik wauwel gezellig mee. Mijn grootste irritatie zit in het moment tussen The distance to here en de akoestische bonus-cd bij dat album: het moment (They stood op for love) dat Ed Kowalczyk ineens meende een octaafje omhoog te moeten gaan. Het klonk nergens naar.

Jammer dat dat octaafje omhoog op dit album gemeengoed is. Zonder dat aspect had dit album nog vrij dicht tegen het origineel van The distance to here aangezeten. Het lijkt wel of in het licht van Eds gepiep ook de rest van de vernieuwingsdrang steeds koddiger aandoet. Jammer, want dat leidt af van een aantal intrinsiek nog best aardige songs (Simple creed, Like a soldier, Hero of love, om er eens een paar te noemen). 2*