Ik zit verder niet zo in de live-uitvoeringen van Yes, maar herbeluistering van deze cd vandaag, plaatste mij toch voor een aanzienlijk deel in het kamp van grumpy old M.Nieuweboer. Jawel, Awaken krijgt een prachtige vertolking en Siberian Khatru mag er ook best wezen, maar verder is het toch niet allemaal even opbeurend. De uitvoering van het toch al niet zo sterke Roundabout is ronduit lachwekkend, voor The Reveiling Science etc. geldt het oudhollandsche spreekwoord van het dubbeltje en het kwartje en van America hadden de heren 25 jaar terug al af moeten blijven... en dan doen ze het hier godbetert nog eens dunnetjes over. Brrr...

De twee nieuwe nummers, en dan in het bijzonder Be The One, zijn vrij sterk. Een lichtpuntje in het verder niet bijzonder verheffende nieuwe Yes-werk van de laatste... uhm... 30 jaar.

Hm dit is op zich, wat mij betreft, wel een van de betere recente Yesplaten, maar dat zegt helaas meer over die andere recente Yesplaten. Dat orkest doet het zo slecht nog niet en zelf zijn het natuurlijk ook goede musici, maar ik krijg toch regelmatig het gevoel naar een gospelvoorstelling te luisteren. Zonder dat gezweef van Jon A. had ik het waarschijnlijk beter getrokken.

Los daarvan weten de composities me toch ook niet zo te imponeren. Jaren '70 Yes was regelmatig chaotisch of echt vernieuwend en dat wilde de soms wat flauwe liedjes nog wel eens wat verbloemen. Hier lukt dat niet meer.