De (voorlopige?) zwanenzang van a-ha is een album dat wat nadrukkelijker op de jaren '80 teruggrijpt dan zijn recente voorgangers. Het meer organische geluid is deels weer teruggewisseld voor synthesizers met een prettige gedateerdheid.

Compositorisch is dit grotendeels een beetje a-ha "by numbers", maar voor een beetje fan toch een verplichte aanschaf vanwege het fantastische The Bandstand, dat op een plaat als Scoundrel Days niet misstaan had.

Nee, dit is niks. Nou ben ik al niet zo van de unplugged versies, is een registratie daarvan nog weer iets kansarmer dan het zelf meemaken ervan en is a-ha ook niet de eerste band waar het format erg voor de hand ligt, maar je weet maar nooit of er nog een leuke verrassing tussen zit...

Nee, ik geloof dat echt elk nummer hierop achterbleef bij het origineel. De praatjes tussendoor halen het allerlaatste stukje vaart wat er nog in zat eruit.

Ik ben in een milde bui. De ingrediënten bij Airbag zijn overbekend: men neme wat Wish You Were Here en voege er een Animals-climax aan toe, beetje roeren, vriesdrogen, Knorr-Wereldgerechtzakje eromheen en dan lekker bij elk nummer opnieuw toepassen.

Ze doen dit op All Rights Removed met net wat meer pit dan op het debuut. Daardoor vallen met name de eerste vijf nummers me behoorlijk mee. Homesick duurt nog steeds wel langer dan het nummer rechtvaardigt. Soit... Pink Floyd zelf maakt deze muziek niet meer, dus laat ze...

Zelfde hier. Heb ze vorig jaar april live gezien en dat was meteen de eerste kennismaking met het nieuwe materiaal. Vond zowel concert als eerste luisterbeurten van het album nogal teleurstellend.

Toch is dat later wel ten goede gekeerd, uiteindelijk tot een topdrie-notering in de jaarlijst. De band gaat verder waar ze gebleven waren. Bij herbeluistering komt We're Here Because We're Here me nu zelfs wat flets voor. De nieuwe nummers lijken domweg wat beter - met name The Storm Before the Calm is meesterlijk.

Sky Radio, tja... het is nu eenmaal wel zo dat de muziek van Anathema vijftien jaar geleden nog heel nadrukkelijk zijn alternatieve rock en doom metal roots had - en wezenlijk anders was - en dat in de loop der tijd Anathema-achtige muziek toch een behoorlijke mainstream binnen de prog geworden is. Band en muzikaal landschap zijn naar elkaar toe geëvolueerd. Wat dat aangaat wordt het eigenlijk wel tijd dat ze weer eens wat nieuws proberen. Maar afgaand op het succes dat ze met hun recentste albums hebben, is de vraag hoe waarschijnlijk dat is.

Anders hebben we altijd Alternative 4 en Judgement nog...

Mijn eerste post hierboven dateert volgens mij van toen ik de plaat net voor het eerst gehoord had. Ik heb toen ingezet op 3,5*, het werden er later 4 en recent 4,5.

Na de nogal hoekige platen "Vemod" en "Nucleus", komt Anekdoten hier met een meer afgerond, eigener en toegankelijker album. Met zulke voorgangers is dat laatste beslist geen diskwalificatie. De band zou zich met volgende albums nog een klein beetje doorontwikkelen, maar het grote werk is hier verricht.

"Onheilszwanger" lijkt nog altijd een adjectief dat voor deze band uitgevonden is. De dissonanten op Groundbound gaan er hier goed in. Ook het titelnummer gaat er nu beter in dan eerst. De echte prijsnummers zijn echter Kiss of Life, Hole (laat het desnoods de enige duidelijke King Crimson-verwijzing zijn die er nog over was) en The Sun Absolute.

Een van de weinige bands die er werkelijk succesvol in slaagde om ouderwetse prog met moderne rock te mengen en in die zin meer dan slechts nostalgisch bestaansrecht heeft. Een van de beste jaren '90 albums!

Net weer eens gedraaid en met name het vierde deel van de Neighborhood viel me in positieve zin op. Die neemt het ene gele sterretje dan ook maar van het eerste deel over (de andere houd ik nog maar even bij Rebellion).

Enfin, de plaat heeft zeker zijn momenten, maar zakt hier en daar toch ook wel wat in. De versnelling aan het eind van Crown of Love vind ik flauw, dat Wake Up meteen ook een tempoversnelling aan het eind moet hebben, vind ik zelfs erg flauw. Voor dat soort fratsen komt de band instrumentaal toch ook gewoon wat tekort.

De twee afsluitende nummers zijn dan dus wel weer prima. Met het tweede Neighborhood-deel erbij is per saldo dan toch de helft van de plaat heel behoorlijk. In de andere helft zitten dus wat potsierlijkheden en ook mijn beleving van de zang ligt nog steeds wel wat in het verlengde van die van VanDeGriend.

Allereerst mijn welgemeende dank aan reptile71 voor het vinden / bewerken van een geschikte hoes, dat was mij ondanks uitgebreid speurwerk niet gelukt.

Italiaanse symfo is bij mij nog grotendeels onbekend en het cliché dat onbekend onbemind maakt, gaat ook deels op. Als ik er al eens wat van hoor, vind ik de muziek vaak mooi, maar de grootste gemene deler van de stemmen in deze prog-deelverzameling werkt toch vaak wat afschrikwekkend.

Bij deze meer neo-symfonische formatie had ik daar niet zo'n last van, al heeft de überhaupt geringe rol van de zang hier misschien ook iets mee te maken. Hemelse toetsentapijten domineren deze plaat. Niet per se iets nieuws onder de zon, het is gewoon alleen vreselijk goed gedaan. Het titelnummer is het beste in deze, maar het meer laid-back openingsnummer mag er ook wezen.

Het vervolgalbum, Still Searching is van vergelijkbare kwaliteit, maar derde en voorlopig laatste plaat, Normality of Perversion, luidt wat veranderingen in die het resultaat niet direct ten goede komen. Zanger Marco Galletti is dan inmiddels een solocarrière begonnen, die toch ook in de schaduw staat van de oude (cult)successen.

Een typisch geval van: de eerste de beste! 4*

Deze plaat is unieker binnen het Archiverepertoire dan binnen de muziekwereld als geheel. Mijn Hooverphonickennis is erg beperkt, maar er duiken nogal wat onbestemde déjà-entendu's op bij beluistering dezes. You Make Me Feel is wel een terechte concertklassieker; Well Known Sinner kreeg het andere sterretje. Het titelnummer is een aardige reprise van het openingsnummer en instrumentaaltje Love in Summer is ook wel prettig.

Per saldo voor mij toch een van de minste van de band - tot de releases van de laatste paar jaar waarschijnlijk gewoon dé minste.

Hm ik geloof dat ik dit, in vergelijking met Songs from the lion's cage, toch net het betere album vind. Qua structuur is dit album een dusdanige blauwdruk van zijn voorganger dat vergelijking erg voor de hand ligt. Hier is het ene nummer beter, daar het andere. Maar waar Songs het eigenlijk helemaal van de twee lange nummers moest hebben, is dit toch een wat prettiger gevarieerd plaatje, hoewel Welcome to the cage en de laatste twee Crying for helps niet echt mijn ding zijn. Daar staat het erg goede Empire of a thousand days tegenover. Medusa en Fool's gold zijn beter dan hun representanten op Songs en Crying for help VI en vooral V zijn fraai.

Ten slotte laat Sirens Solomon ook wel achter zich. Waar Solomon directer pakkend is, is Sirens toch een werkje met een iets meer natuurlijke flow en een uiteindelijk spannender finale dan die ingevoegde ultralange gitaarsolo op Solomon.

Met dat al blijft het toch wel Arena, d.w.z. ietwat overgeproduceerde neoprog met clichéteksten en een overdaad aan drama.

Eindconclusie: 3*

Halfje erbij. De uptempo nummers zijn hier toch wel vrij unaniem sterk (ja, inclusief het vaak voor banaal versleten Little Rich Boy). De ballads zijn soms op het randje, soms erover, maar The Voice of Reason kan toch op een mooie opbouw bogen. Who Will Stop the Rain behoort tot het beste wat de band gemaakt heeft.

Verder is en blijft het Asia: verzorgde AOR met een vederlichte prog-touch, pompeuze teksten, maar muzikaal toch minder bombastisch dan wat de eerste line-up liet horen. En dat is helemaal niet erg.

Hmm dit is eigenlijk Asia onder de maat. Goede nummers zijn een herhaling of verdere uitbouw van eerdere successen en de mindere nummers zijn ditmaal vrij talrijk (Wishing, Love now till eternity, Suspicion). Hard on me heeft een outro dat echt niet meer kan en Rock and roll dream duurt net iets te lang (hoewel het daarbuiten een erg lekker nummer is). Beste nummers zijn de pakkende single Go en de afsluiter After the war met zijn onorthodoxe galop. 3*

Van Asia's jaren '90 periode is er aan secundere releases geen gebrek.

Deze dubbel-cd is voornamelijk een verzamelaar van de drie studio-albums "Aqua" (Who Will Stop the Rain, Love Under Fire, Heaven on Earth, A Far Cry, Aqua Part Two), "Aria" (Anytime, Desire, Summer, Sad Situation, Feels Like Love, Remembrance Day, Military Man, Aria), "Arena" (Into the Arena, Heaven, The Day Before the War, Words, U Bring Me Down, Tell Me Why, Turn It Around, Bella Nova). Een en ander wordt aangevuld met twee niet-reguliere tracks, namelijk een opnieuw opgenomen The Hunter (bekend van GTR uit 1985, hun enige Downes-compositie; aardige variatie, maar inferieur aan het origineel) en Different Worlds, een aardig popnummer.

Voor wie de onderliggende drie albums niet kent, maar wel geïnteresseerd is in later werk van Asia, is deze verzamelaar wellicht even geschikt (de sterkere nummers zijn in het algemeen vertegenwoordigd). Voor iemand die die albums wel al kent, geen genoeg van deze periode kan krijgen en eens fijn de B-kantjes in wil duiken, zijn deze verzamelaars waardevoller.