Enige zelfherhaling was Thijs van Leer en co al niet vreemd en als een recent album dan ook nog de ondertitel New Skin heeft, is wel duidelijk hoe laat het is. European Rap(Sody), het nummer waar dit tot in het absurde getrokken wordt door de titels van oude Focusnummers tot een 'verhaal' te rijgen, is wat mij betreft het hoogtepunt van het album, wellicht doordat hier de hook niet uit eigen werk lijkt te komen, maar uit dat van Supersister. Hoe dan ook, dat nummer is goed voor het gros van de 3 sterren; de zeer langdradige rest doet goed zijn best de score te drukken.

Ik had deze op een gegeven moment wat afgeschreven, onder meer ten faveure van het debuut (maar hem nog altijd wel verkozen boven alles wat hierna nog kwam). Dit was Foreigners grootste commerciële succes tot dan toe met drie grote hits. Waiting for a girl like you is jammergenoeg te grijsgedraaid.

Nou heb ik hem vandaag weer eens opgezet en ik was toch wel positief verrast. Jazeker, het is een duidelijk geval een AOR-kaskraker en tekstueel heeft het allemaal weinig om het lijf. Toch gebeurt hier in muzikaal opzicht wel een aantal knappe dingen, waardoor de plaat nog met behoorlijk gemak boven de grijze massa uitsteekt.

Buiten de al gememoreerde grijsgedraaide ballade is Juke box hero wél een briljante hit die nog steeds staat als een huis. In iets mindere mate geldt hetzelfde voor Urgent met de prominente saxsolo. Woman in black bevat een van Mick Jones' beste gitaarsolo's (vergelijkbaar qua niveau met I need you (van het debuut)) en Girl on the moon is een fraaie ballad die wat in de schaduw staat van zijn veel bekendere collega. Jammer dat het liedje wat flauw uitdooft.

Niet alle nummers zijn briljant (met name Luanne is wat flauw), maar het aandeel opvulling is toch minimaal vergeleken bij veel andere platen van deze ooit grote band.

Ik had hem op 3* staan, daar komt nu een halfje bij op.

Kelly Hansen klinkt alsof hij al minstens tien jaar in een Foreigner-coverband gespeeld heeft en zich in al die jaren alle maniertjes van Lou Gramm eigen gemaakt heeft. De nieuwe nummers klinken als de outtakes van Mr Moonlight. En daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Zeker een goede plaat. Ik moet bekennen dat tot nu toe deze plaat bij mij een beetje het ondergeschoven kindje van Foreigners eerste vier was, maar hij doet eigenlijk weinig onder voor de rest. Derhalve een punt erbij.

Vergeleken bij het debuut is het wat minder rock en wat meer roll. Tijdloos is de muziek nooit geweest en tekstueel heeft het ook nooit erg diep gespit, maar los daarvan is dit een goed, ambachtelijk album, met iets minder vuurwerk dan op het debuut, maar wel een aantal fraaie liedjes met veel akoestische passages. Hoogtepunt is evenwel het atypische instrumentaaltje Tramontane.

Bij deze dan ook een warm pleidooi voor een herwaardering van wat misschien wel de puurste AOR-band is.

Niet alleen is het debuut het beste album van Foreigner én een blauwdruk voor hun volgende platen, het is feitelijk ook hét ultieme AOR-album. Met een nette afwisseling tussen ballads en up-tempo nummers, maar nog niet omdat het zo hoort of omdat het effect dan maximaal is, maar gewoon omdat dit toevallig is wat de band toen te 'melden' had. Daarom klinkt het nog spontaan in plaats van berekend. Feels like the first time en Cold as ice waren grote hits (en zijn nu allebei te grijs gedraaid). De andere albumtracks zijn bijna zonder uitzondering sterk. Mijn geselecteerde favorieten zijn evenwel Starrider en Long long way from home.

Van de vier eerste Foreigner-albums zijn er drie alleszins behoorlijk te noemen (alleen voorganger Double Vision blijft wat achter).

Dit is de laatste plaat voordat het sextet gereduceerd wordt tot een kwartet. Die reductie zou leiden tot een gestroomlijnd en gefocust geluid, wat min of meer suggereert dat deze plaat het tegenovergestelde doet. En dat klopt ook min of meer, maar achteraf bezien toch in positieve zin: de plaat kent een voor Foreignerbegrippen rijke variatie in stijlen, waarbij naast de snel cliché wordende AOR wat meer ruimte is voor new wave/new romantic achtige klanken. Dat wil niet zeggen dat de band ineens als Duran Duran klinkt, maar het resultaat is anno 2007 wel de Foreignerplaat die nog het meest 'fris' klinkt (al komt-ie dan uit 1979).

Het caleidoscopische karakter kwam op de beide voorgaande albums ook wat terug, maar het is het (indertijd) moderne geluid dat deze plaat zijn eigen charme geeft. Dit komt met name terug in songs als Love On The Telephone, Women, I'll Get Even With You en The Modern Day. Dirty White Boy, Rev On The Red Line en het titelnummer werden hits. De ballad Blinded By Science laat het gevoel na dat er meer in gezeten had. Over-all niettemin een goede plaat, waar 3½* zeker op zijn plaats is.

Ik ben erg gesteld op de sound van deze plaat die dit jaar zijn twintigste verjaardag viert. AOR zoals AOR zou moeten klinken (en zoals het toch echt niet zo vaak klinkt). Anders dan op beruchte voorganger Agent Provocateur is hier exact de juiste balans tussen gitaar en toetsen gevonden. De plaat is enerzijds zo gedateerd als wat en anderzijds klinkt hij anno nu nog immer als een klok.

Alleen... jammer dat er zoveel flauwe liedjes op staan. Heart Turns To Stone is eigenlijk het enige nummer dat zich echt zó met de klassiekers van deze band meten kan. De A-kant wordt verder ontsierd door I Don't Want To Live Without You, een ballade die in bloedeloosheid Chris DeBurgh nog naar de kroon steekt. Say You Will is een fletse hitsingle en de andere twee nummers zijn niet veel beter.

De B-kant is wat beter (niet in de laatste plaats door het titelnummer) en zorgt ervoor dat ik deze plaat toch maar van 2½* naar 3* verhoog. Maar de sterren gaan meer over de vorm dan over de inhoud.

Zouteloze comeback van Lou Gramm bij Foreigner. Het hangt werkelijk aan elkaar van de clichés. Bij het van A tot Z beluisteren van de plaat komen we verderop nog een paar aardige nummers tegen (Until the end of time, Real world, I keep hoping). Die zijn niet aardig omdat die toevallig wel clichédoorbrekend zijn (dat zijn ze namelijk niet) maar 't zijn nog wel relatief mooie liedjes, waar de landerigheid niet zo van afdruipt als van een aantal andere nummers (Rain voorop). Big dog is nog een aardig instrumentaaltje, al was het aardiger geweest als hij *helemaal* instrumentaal geweest was... 2*

(mijn versie heeft een andere trackvolgorde overigens)

Tja, wat je bij Mr Moonlight schrijft, gold hier ook al: het momentum voor deze muziek was wel weg in 1991. Dan moet een plaat zich wel extra goed van zijn soortgenoten onderscheiden om nog op te vallen en dat doet deze plaat beslist niet, wat mij betreft. Het is een degelijke (vooral dát) plaat, met een (redelijk) goede zanger. Iets meer terug naar de roots dan op de nogal synthetische voorganger Inside information. Geen echte gedrochten zoals er op Agent provocateur diverse staan. Iets minder zouteloos dan opvolger Mr Moonlight.

Maar in het land der blinden koning zijn, maakt een plaat nog niet werkelijk de moeite waard. 2½*

Twee mannen die samen in een Pink Floyd coverband zaten, maken, zonder er andere musici bij te betrekken, een plaat met eigen werk. Driemaal raden aan welke klassieke progband het materieel van Freedom to Glide wel een beetje doet denken.

Maar wel aan de meer gezapige Pink Floyd dan: alsof er na A Momentary Lapse of Reason en The Division Bell nog een poging gedaan moest worden om de klanken van Wish You Were Here te recyclen. Op het gevaar af dat ik het ambitieuze verhaal over de twee Wereldoorlogen uit de 20e eeuw wat al te makkelijk wegzet - dit klinkt toch wel erg als een band met last van het Airbagsyndroom: een duidelijke referentie, veel pretentie, weinig oorspronkelijke ideeën en nog minder eigen smoel.

Ik denk niet dat ik deze nog vaak ga draaien...

Kaap'ren Varen is natuurlijk meer dan alleen een hit van Fungus, het is bovenal een evergreen waarvan ze gewoon een erg geslaagde vertolking maakten. Dat geldt overigens voor de gehele elpee, met zijn Hollandse A-kant en zijn Brits/Ierse B-kant. Hier en daar is de meligheid wat hoog te noemen (Garrenkwak), maar wat overheerst zijn de sterke uitvoeringen (naast Kaap'ren Varen zijn daar De Ruiter, Irish Girl en Farewell To Whiskey).

Latere albums zouden meer eigen werk bevatten. Deze is evengoed ook een mooie 3½* waard.