Elbow is bij mij zo'n band die ruim vertegenwoordigd is in de collectie (als in: tot en met hier compleet), maar waar het enthousiasme toch altijd wat onderkoeld is gebleven. Een cd kabbelt aangenaam voorbij op de achtergrond en als het meezit springt er per album 1 of 2 nummers echt uit. De commentaren her en der een beetje doorlezend, ben ik daar niet de enige in.

The Take Off and Landing of Everything springt er over-all gunstig uit. This Blue World is met zijn onderkoelde opbouw meteen concurrentie voor beste Elbownummer ooit (al laat ik die titel nog even bij One Day Like This liggen). Charge en Fly Boy Blue / Lunette kregen hier al (geloof ik) ladderexposure en konden om die reden al wat meer onder de huid kruipen. Het album gaat daarna alsnog wel weer wat de kabbelmodus in, om er bij het titelnummer nog eens groots en meeslepend uit te komen.

Al met al genoeg om hier (op dit moment) voor favoriet Elbowalbum door te gaan.

ELO staat bij mij al een tijdje in hernieuwde belangstelling (net als bijvoorbeeld 10cc, goh, niet geheel toevallig twee bands die qua tijdvak, genre en muzikale benadering wel een beetje uit een vergelijkbaar vaatje tappen). Van beide bands heb ik iets te veel iets te weinig beluisterde cd's in de kast, dus met zulke hernieuwde belangstelling kan een mens even voort.

Gisteravond lag deze Out of the Blue weer eens op. En daar ik recentelijk nog positief verrast was door On the Third Day en Face the Music, moest het met deze kennelijk grootste klassieker toch wel helemaal goedkomen? Eens te meer omdat enkele van mijn favoriete ELO-albumtracks (Across the Border, Night in the City, Summer and Lightning) allemaal hierop staan.

Het hosannagevoel bleef een beetje uit eigenlijk. Ik houd het er tot nader order maar op dat de o zo herkenbare ELO-sound prima een minuut of veertig weet te boeien, maar dat deze (van origine) dubbelaar toch wat veel van het goede was - zo veel opbouw / variatie weet het dan ook weer niet te bieden.

Natuurlijk was er eind jaren '60 en begin jaren '70 muzikaal genoeg te beleven bij bands als Deep Purple, Jethro Tull en Pink Floyd (om eens wat vergelijkingsmateriaal aan te dragen), maar politiek incorrect als ik heel af en toe nog ben, vind ik dit tweede plaatje van Eloy eigenlijk al die drie bands achter zich laten.

"Inside" is bijna veertig minuten (bijna drie kwartier als je de bonustracks meetelt) zwelgen in psychedelische, vroeg-progressieve rock met een jamkarakter van hier tot Tokyo, wat meteen al duidelijk wordt met de eerste noten van Land of No Body: een klassiek epic dat wellicht meer op de vorm scoort dan op de inhoud, maar als het orgel zo gepassioneerd bespeeld wordt en de gitaar zulke onheilszwangere klanken produceert, is dat misschien niet zo'n bezwaar.

De B-kant bevat drie potente nummers die het niveau van de A-kant misschien net niet helemaal halen, maar die toch elk een verrassende eigen identiteit aan de dag leggen. De ondoorgrondelijke speech van Frank Bornemann (ach, what's new) in Up and Down over een uiteindelijk wegstervend toetsenthema vormt een mooie climax.

Kortom: het eerste briljantje van een band die zich nog in diverse disciplines sterk zou betonen.

Heerlijk, zo'n band die eigenlijk alleen maar goede platen gemaakt heeft... waar ook de wat mindere goden nog een genot voor het oor zijn... bladiebla.

Dit is zo'n wat mindere god. Dat ook Eloy zijn jaren '70 symforoots steeds verder achter zich liet zij vergeven (zo niet zelfs te prijzen), maar op deze plaat blijft het aantal memorabele composities gewoon wat achter. In Disguise, Shadow and Light, Surrender, 't is allemaal wel leuk, maar ook een beetje ene oor in, andere weer uit.

Gelukkig staat het pittige Fools er nog op, anders was het plaatje écht een beetje middelmatig geweest.