Ook bij mij viel Tempo Doeloe lange tijd wat weg tussen de grotere albums België en Mooi en Onverslijtbaar. Van het kwartet uit de jaren '80 was het de laatste aanschaf en er ontbreken een paar hits zoals op die beide andere albums wel aanwezig zijn. Langzaamaan is-ie alsnog redelijk langszij gekomen. Eenvoud is een vlotte opener, maar daarna stokt het wat - vooral Tolerantie vind ik een wat moeizaam nummer.

Vanaf Geboren voor het Geluk komt echter de ene klapper na de ander. Ik citeer met instemmingHet zou zomaar de beste tekst van Henk en Henk kunnen zijn.

Elk volgend nummer is echter ook raak, zowel muzikaal als tekstueel. Het titelnummer is een slowburner die zijn geheimen wat langzamer prijsgeeft; Blij Dat Ik Je Weer Zie en Babies zijn prettig energiek. Het slotnummer met de fraaie titel is tenslotte briljant in zijn krampachtige smalltalk om te pogen het nog even gezellig te houden. Het was ook het jaar van VOF de Kunsts Suzanne - nou ja, dat is weer een ander feestje.

Vrij generieke instrumentale rock... die elke paar minuten onderbroken moet worden omdat er een of ander lullig verhaaltje verteld moet worden - iets met een kerel die hogere 'levels' bereikt, zakelijk en privé wat door elkaar mengt, kekke boodschappen van het antwoordapparaat, geheugenverlies, inkeer, onafwendbaarheid...

Snel vergeten maar weer.