Toch een vrij laag stemgemiddelde voor de derde plaat van deze legendarische Duitse popgroep. (gedateerd? nah und...?)

De band verliest op deze plaat wat van haar onschuld: andere producer, een meer volwassen geluid. Gebleven zijn de ietwat naïeve teksten, maar ook daar is de wonderlijke chemie tussen venijn en onbevangenheid van het eerste uur niet meer helemaal wat hij geweest is. Met dat al is de plaat net wat onevenwichtiger en daarmee ook over de gehele linie iets minder sterk dan de eerste twee platen.

Aan de positieve kant van de onevenwichtigheid staat echter een flink aantal zeer genietbare songs, waarbij in het bijzonder Haus der Drei Sonnen en Irgendwie Irgendwo Irgendwann moeiteloos het oudere werk evenaren (of zelfs overtreffen).

Nou mensen, we halen er wel oude jaartallen bij om de tijdloze kwaliteit van deze plaat vast te leggen.

Ik ben werkelijk verbaasd over het lage gemiddelde en kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat er hier en daar wat anti-Duitse dogma's opspelen of dat er een paar mensen wat al te vaak in de retrodisco geweest zijn waar het bekende nummer ietwat kapotgedraaid werd.

Deze band, en dan in het bijzonder dit album, is een van de vlaggenschepen van de Duitse 'new wave', de Neue Deutsche Welle (NDW). Jawel, de muziek is catchy, maar verkijk je niet op het groeipotentieel. Ogenschijnlijk eenvoudige melodieën, vaak zelfs heel dansbaar (vaak ook meer dan 99 L.). De teksten zijn een verhaal apart. Van dat ene nummer zullen we de strekking onderhand allemaal wel kennen, maar ook liedjes als Tanz Auf Dem Vulkan en Satellitenstadt leggen een dubbele bodem in een ogenschijnlijk kinderlijk danwel folky liedje.

In zekere zin groeide de band met het volgende album, "?" nog wat verder, maar dat ging dan weer ten koste van enige spontaniteit. Uiteindelijk een evenwichtige ruil. De meestentijds zeer sterke songs maken beide platen voor mij 4* waard.

In mijn herinnering een wat minder spectaculair New Model Army-album uit de klassieke periode, maar ik had hem al een tijd niet meer gehoord. Vandaag heb ik hem weer eens opgezet.

De herinnering bleek voor mij nog wel vrij accuraat. 51st State is klassiek en tekstueel spot-on, maar muzikaal heb ik ze memorabeler gehoord. En dat geldt eigenlijk voor het hele album; Master Race is nog wel een typerende afsluiter. Met elk een paar forse uitschieters liggen voorganger No Rest for the Wicked en opvolger Thunder and Consolation mij meer.

Was bij eerste beluistering vrij enthousiast en heb de cd toen ook vrij snel gekocht. Kon mooi naast de Gazpacho-collectie. Op een of andere manier ben ik het album daarna iets te veel met het eerste nummer gaan vereenzelvigen: de trage opening en dan die zeurstem "In the Mist of Morning...". Een weinig gelukkige aandachtstrekker.

De laatste tijd ben ik de plaat weer wat aan het herontdekken: na die wat knullige openingen komen toch diverse mooie nummers langs met een hoop dynamiek. Met Make Me Believe wordt het mooiste tot het (bijna) laatst bewaard.

O ja en die link met Gazpacho? Nou ja, ze komen allebei uit Noorwegen, maar verder...