Bijna vijf jaar na dato ga ik weer terug naar de maximumscore (en ik zie dat ik daarmee vandaag het aantal 5,0*-stemmers van 5 naar 6 verhoog).

Het hoge inleidendeschermutselingengehalte van deze plaat en de murmelzang van de vier heren die hier de taken nog vrij evenwichtig verdelen zijn al voldoende benoemd. Stiekem is de Camelsound hier gewoon al helemaal aanwezig: die typische balans der instrumenten en die swingende virtuositeit zonder krachtpatserij.

Slow Yourself Down is meteen een schoolvoorbeeld van zo'n op het eerste gehoor wat klungelig liedje. Klungelig of niet, na drie zinnen van Andy Latimer ben ik verkocht. En dan moet met het sprookjesachtige Mystic Queen het mooiste nog komen. De gitaarsolo die Separation uitluidt is een ander hoogtepunt en Never Let Go is een terechte concertklassieker vanaf het begin.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat naar het eind toe het soms opduikende gebrek aan coherentie zich wel een beetje tegen de liedjes gaat keren. Maar een kniesoor die daarop let - dit is een Progklassieker met een grote P. Punt.

Zeker meesterlijk dit. Zoals vaker bij Camel een afwisseling tussen een paar meer catchy songs (Aristillus, Another Night) en meer uitgesponnen symfonische pracht met een wat jazzy inslag.

Song Within a Song, Chord Change, Air Born en Lunar Sea luisteren allemaal wel makkelijk weg, maar zijn op het eerste gehoor wel lastig onderling onderscheidbaar en glijden daardoor in eerste instantie toch makkelijk weer weg. In die zin is het dan toch weer een klassieke groeiplaat.

Net niet mijn favoriete Camelalbum (dat is het debuut), maar voor geïnteresseerden in Camels oude werk waarschijnlijk wel het beste startpunt.

Een van mijn eerste cd's, destijds voor de volle mep gekocht, omdat de eurodance van Cappella zo leuk was, leuker dan zijn soortgenoten nog. Maar dat was even slikken: die eerste nummers klonken toch wel heel anders - eigenlijk was er geen doorkomen aan. Binnen niet al te lange tijd heb ik de cd dan ook weer bij de plaatselijke Plaatboef ingeleverd voor een luttele vijf gulden.

Later had ik daar dan weer spijt van, want een van je eerste cd's, die doe je niet weg. Sindsdien heb ik dan ook nooit meer een cd weggedaan (tenzij er een vervangingsexemplaar was), al bevat de collectie inmiddels ruim voldoende items waar ik geen band mee heb en waar ik die ook niet meer verwacht te krijgen.

Anderhalve week geleden kwam ik hem op een platenbeurs voor twee hele euro's tegen en heb ik hem maar weer meegenomen. De inflatie op die vijf gulden meegenomen heb ik daar dan in elk geval winst op gemaakt.

Mijn muzieksmaak blijkt in die pakweg achttien jaar toch ook niet geheel stilgestaan te hebben. Juist de eerste nummers vond ik nu eigenlijk wel leuk. Vanaf U Got 2 Know is het inderdaad zuiver jeugdsentiment, maar wel heel plat en eigenlijk nauwelijks nog beluisterbaar jeugdsentiment.

Toch ben ik blij dat ik hem weer heb. 2,0* kwam uit de herinnering. Halfje erbij dan maar.

Ik word er bij herbeluistering toch ook wel milder over. Nee, dit is niks nieuws onder de zon, dat was het in 2019 ook niet en dat zou het in 1999 ook niet geweest zijn. Gewoon degelijke neoprog, lekker stevig in When the Bells Started Ringing en met een typisch Clepsydra oorwurm-melodielijn in The Story Teller. Qua productie is de band wel vooruitgegaan sinds de dagen van Hologram / More Grains of Sand en voor de rest, ach, beter goed nostalgisch dan mislukt vernieuwend.

Ik heb hem, in het kader van chevy93's feestje, van het weekend ook op gehad. Van Clocks heb ik het een hit zijn erg bewust meegemaakt, dus die kon ik indertijd écht niet meer horen. De kapotdraaierij daarvan heeft jaren doorgewerkt, maar nu was dat kennelijk klaar en kon ik er in de albumcontext weer gewoon van genieten. Hij neemt zelfs een blauw sterretje over van Green Eyes.

Verder schittert dit album wel met name in de eerste helft. Het openingsnummer is echt monumentaal en de vier singles die er direct op volgen variëren van in orde tot zeer genietbaar. Daarna gaat het wel een beetje als een nachtkaars uit. Datzelfde zou in grote lijnen voor X&Y ook gelden.

Zonder meer een neoprogklassieker en misschien überhaupt wel een beetje een progklassieker, al is ook voor mij de galmsound van het album, in elk geval voor 68 minuten, wel wat veel van het goede. Verder komt het allemaal wat traag op gang. Dat is echter allemaal vergeten en vergeven als The Blues, Wings in the Night en het magistrale titelnummer langskomen.

Gisteren na lange tijd weer eens beluisterd. Brad Roberts' stem is op zichzelf geweldig en na een nummer of drie had ik de indruk een verloren parel ontdekt te hebben. Helaas maakte de rest van de cd ook weer duidelijk waarom ik hem *na lange tijd* weer beluisterde: na een nummer of vier heb je het wel gehoord. Bij Here I stand before me krijg ik de indruk naar een gerecyclede versie van Afternoons & coffeespoons te luisteren en de gehele tweede helft maakt het niet heel veel beter.

De eerste vier nummers zijn evenwel genoeg voor 3*. Opvolger A worm's life is inderdaad minder...

Teneinde het goede voorbeeld te geven...

Volgens mij was dit (inmiddels bijna tien jaar geleden) mijn derde recensie voor Progwereld.