Toen Paying the Price of Love in de top-40 stond, was dat voor mij als twaalfjarige de kennismaking met de Bee Gees. Ook For Whom the Bell Tolls en Kiss of Life hadden nog hitparadesucces. Het album heb ik lang op een bandje gehad, later is het nog eens op cd in huis geweest en met de vorige liefde meegegaan en vorige week heb ik het album for old times' sake maar eens opnieuw besteld en vandaag plofte hij op de spreekwoordelijke deurmat. Om de prijs op Amazon hoefde ik het niet te laten.

Zonder nostalgische gevoelens is deze plaat waarschijnlijk niet al te waardevol. Pakweg de helft van het album bestaat uit uptempo powerpop met de kenmerkende harmoniezang. Die nummers luisteren lekker weg. De ballads hebben naar mijn smaak een iets te hoog r&b-gehalte, met de übersmartlap For Whom the Bell Tolls als gunstige uitzondering. En Barry Gibbs poging tot rappen in Paying the Price of Love is meer dan twee decennia na dato nog steeds hilarisch.

Ik vermoed dat deze plaat nu voor jaren de cd-kast in gaat en er niet meer uitkomt. Maar 't is toch fijn om hem te hebben.

Big Country wordt nog wel eens genoemd als schoolvoorbeeld van een band met een nooit meer overtroffen debuut. Niet geheel ten onrechte: The Crossing bevatte stevige rock, met dat eigene van de e-bow en Mark Brzezicki's drumwerk. Toen kwam Steeltown: nog steeds stevig, maar net wat minder speciaal. En nu op The Seer laat de band wat van zijn kracht varen, maar komt er weer wat mystiek voor terug.

Het woord 'commercieel' is nogal eens gevallen op deze pagina. Goed, even door de zure appel heenbijten: I Walk the Hill en One Great Thing zijn nogal platte stampers. Dan houden we toch acht prima nummers over, waaronder dat schitterende titelstuk, wellicht Big Country's mooiste nummer ooit. Afsluiter The Sailor kreeg mijn andere gele, tegenwoordig blauwe, sterretje, mooie folkrock met tempoversnelling. Dan nog de fijne huppelhit Look Away... dan nog The Teacher, Eiledon, Remembrance Day, etc. etc.

Prima album dus. Hierna was de koek wel een beetje op.

Een officiële uitgave, maar de aanduiding "bootleg" blijkt alsnog een waarschuwing voor de geluidskwaliteit. Op het eerste schijfje is een en ander nog op het randje, maar het wordt er met het vorderen van de box niet beter op. Een overdaad aan akoestische optredens (wederom vooral met het vorderen van de box) maakt het er allemaal niet beter op. Dan kan de kwaliteit van het basismateriaal wel in orde zijn en dan kunnen er wel wat ongebruikelijke livenummers (en covers) tussen zitten; onder de streep is het geen aanrader.

Een bruikbare chronologische verzamelaar van de eerste negen albums van Blue Öyster Cult. Hij komt kennelijk uit 2000 en slaat daarmee drie albums (plus logischerwijs het nog te verschijnen The Curse of the Hidden Mirror) over, maar daar wordt dan weer niet zo veel aan gemist. Natuurlijk missen er ook diverse essentiële nummers van de negen wel gedekte albums (Veteran of the Psychic Wars werd al even genoemd, en wat te denken van Transmaniacon MC of Career of Evil?), maar geluk bij een ongeluk is dan weer dat de meeste reguliere albums ook voor weinig te krijgen zijn.

Op dit album en op opvolger The Revölution by Night laten de heren van Blue Öyster Cult een geslaagde integratie van de jaren '80 in hun klassieke geluid horen. Groots en meeslepend is hier Veteran of the Psychic Wars (op TRbN is dat Shooting Shark). De rest van de plaat doet er weinig voor onder, enkel Heavy Metal is wat dommig. Nadien zou de band een stuk minder relevant worden, maar deze pakken ze ons niet meer af.

Boudewijns eerste comeback.
Na een tijd in een commune doen Boudewijn en Lennaert weer wat ze moeten doen. Het resultaat is een van Boudewijns meest consistente platen, voor mij alleen overtroffen door Picknick (vanwege de meer avontuurlijke songs hierop). Niettemin ijzersterke rock-/luisterliedjes van eigen bodem. Terug van weggeweest is een zeer sterke opener. De rest van de oude A-kant is wat ingetogener. Jimmy en Hé kleine schoorsteenveger zijn prettig bijtend. Ik zal je iets vertellen misschien wel zijn mooiste ballade. Kleine minpuntjes zijn het hitje Tante Julia en afsluiter De reiziger. Toch 4½*

Hmm ik had me hierboven al eens van mijn beste kant laten zien, maar dat was misschien nog wat beknopt.

Afijn, ik ben ook niet de beroerdste niet en zal derhalve beginnen met te erkennen dat op dit album enkele songs staan die niet tot 's mans beste behoren (Vreemde geluiden, Nachtschade, Code). Hmm, twee van die drie zijn ook de laatste twee, dat helpt natuurlijk niet echt bij het achterlaten van een goede indruk.

De troubadour Boudewijn komt echter ook hier met een aantal fraaie luisterliedjes (Vlucht in de werkelijkheid, Een slag zo zwaar verloren en... ja, toch ook Keerzijden) die al vanaf het begin van zijn carrière een van zijn duidelijke handelsmerken zijn. Blijkbaar enigszins tegen de draad in vind ik dat handelsmerk op latere albums Een nieuwe herfst eigenlijk wat overbelicht en op Het eiland in de verte zelfs compleet de mist in gaan ten koste van al te hoogdravend theater.

De laatste vrouw laat horen dat Boudewijn ook zijn muzikaal-psychedelische kant nog niet helemaal kwijt is. Nooit meer terug heb ik altijd een prima albumopener gevonden. Het ademt de thematiek van het hele album... en dat met al te gedateerde synthesizers? Ik vind het nogal meevallen eigenlijk. Draden is het onbetwiste hoogtepunt, zou hoog scoren als ik een Boudewijn-toptien zou maken. Dat moest ik in een ander topic hoognodig maar eens gaan doen trouwens...

Met dat al vind ik dit nog steeds Boudewijns beste post-klassieke album (waarbij de klassieke periode eindigt na de Eenzame fietser). 4* schreef ik hierboven; die laat ik nog even staan.

Bryan Adams had al een betrekkelijk goede verzamelaar uit 1993, So far so good, waar alle hits tot dan toe op stonden (waaronder ook Heaven). Deze focust vooral op de periode erna (maar ook weer niet helemaal, zie nummers 2, 4, 8, 10 en 13) en daarmee vooral op de periode dat veel fans van het eerste uur de man wat uit het oog zijn geraakt (of gewoon volwassen zijn geworden ).

Persoonlijk heb ik die latere nummers ook nooit zo heel boeiend gevonden. Een paar aardige ballads had de man vroeger wel, maar de man is geen voldoende interessante troubadour om een geheel album in softe modus op te nemen (On a day like today: gaap). Vandaar dat ik deze op 1* heb staan: een keurig gemiddelde van alle songs zou wellicht een halve of hele ster hoger uitkomen, maar de toegevoegde waarde van deze verzamelaar bestaat voor mij vooral uit ergernis.

Van het weekend had ik hem weer eens in de discman, maar wat een ellende inderdaad. Ooit mijn favoriete BA-album, wat een lekkere nummers allemaal! Ja, toegegeven, het leek wel wat op elkaar allemaal, maar het waren toch lekkere nummers?

Ahum... een paar nummers bij elkaar kunnen er best mee door, maar het album heeft een véél te grote bak nummers die allemaal op diezelfde al te gelikte gitaarmuur, datzelfde Ooh Yeah!! en diezelfde onbenullige tienerteksten van een laat-dertiger eindigen. Hey Honey I'm Packin' You In!, Not guilty, Vanishing, House arrest, There will never be another tonight, All I want is you, Depend on me, If you wanna leave me (can I come too), Touch the hand... kun jij ze nog uit elkaar houden?

Verder was Everything I do natuurlijk wel een kaskraker... en natuurlijk kwam daar de inspiratie om in latere jaren nog veel meer (en steeds zoutelozer) ballads te gaan maken en natuurlijk: als je in die tijd al veel radio luisterde, kun je hem waarschijnlijk nooit meer horen, maar tussen de middelmaat van de rest is het stiekem nog wel een van de betere nummers. Ik verlaag dit album nu van 3* naar 2* (nog verder zakken in één keer is ook wat overdreven), maar ik durf bijna te verdedigen dat zelfs 18 til I die minder slecht is... nodeloos op te merken dat Reckless en Into the fire sowieso een stuk meer te bieden hebben.