"Binnenkort" is een rekbaar begrip, maar van de week had ik hem weer eens in de speler en dat kost inderdaad een halve ster.

Vooropgesteld: de rammeldrums van Wojtek Szadkowski zijn ruim voldoende om van een eigen geluid te kunnen spreken en met name in On the Run en het titelnummer zitten een paar sterke passages. In te veel andere nummers ontbreekt evenwel elke vorm van urgentie. Het gehoopte contrast tussen de lange en de korte nummers blijft uit (dat de nummers vaak in elkaar overlopen helpt niet mee).

Het lag voor de hand hier de doorstart van Collage in te zien, maar productioneel is het al zo'n dag-nachtverschil dat dat verband snel weer vergeten is. En qua niveau van de composities is Moonshine (de beste 3-4 nummers ervan althans) hier toch ook wel ver weg.

Een wat ondergesneeuwd album van de Scorpions, wat niet heel verbazend is, gezien het wat onevenwichtige karakter van de plaat. Niettemin bevat het album in The Zoo een van hun absolute klassiekers. Ook het ietwat epische titelnummer mag er wezen, terwijl Lady Starlight een van hun fraaiste vroege ballads is (voor diegenen die Wind of change nu wel vaak genoeg gehoord hebben). 3*

Scorpions op hun hardst.
De meer psychedelische sound uit de jaren '70 is verdwenen, ballads, keyboards en andere popsentimenten moesten grotendeels nog komen en Blackout misstaat niet tussen de andere heavy metal platen uit het begin van de jaren '80.

Afwisselende songs, met voor mij als hoogtepunten het titelnummer, Arizona en China white. Hoewel al jaren niet meer mijn favoriete band, mag ik de meeste van hun cd's nog graag af en toe horen, deze voorop. 3½*

ik heb hem op 1½* staan... als je net To be no.1 en Obsession gehad hebt, vraag je je vertwijfeld af of ze een pact met Timbaland gesloten hebben, maar daarna duikt er hier en daar nog een nummer op dat ermee door kan, met name Mind like a tree en Priscilla (komische tekst ook)

Verder lijdt het weinig twijfel dat dit het dieptepunt van het Scorpions-repertoire is, al is de, weliswaar niet tenenkrommende, maar wel erg kleurloze opvolger Unbreakable heus amper beter.

Hier vinden de eerste marathonvoorganger en ik elkaar niet echt. De eerste vier nummers zijn in orde, maar ook weer niet heel veel meer dan dat. Big City Nights zou ik zelfs flets noemen. Ik neem die vijf even samen omdat dat, naast de gedoodverfde powerballad, de eerste vijf nummers waren die ik leerde kennen, dankzij de andere versie van deze verzamelaar.

The Same Thrill en As Soon as the Good Times Roll geven voor mij kleur aan het album (naast Still Loving You). Crossfire is muzikaal fraai, maar het refrein is me te dunnetjes. En tekstueel... tja, ik luister sowieso niet naar Scorpions voor de hoogdravende teksten, maar hun pogingen tot wereldverbetering vind ik doorgaans van een dermate knullig niveau, dat ze wat mij betreft wel weer gewoon de dames/fans als een orkaan in beweging mogen brengen. Maar het kan allicht ook zijn dat ik er te weinig in slaag mezelf in 1984 te verplaatsen.

Dat gezegd zijnd: fijne plaat. Beter zou het niet meer worden. Met jeugdsentimentsbonus komt Crazy World nog wel dichtbij.

Scorpions horen tot de eerste bands waar ik fan van was. Dat is onderweg ook wel weer wat bekoeld, maar veel van hun nummers zitten in mijn geheugen gebeiteld. Lovedrive is op het scorebord een album zoals ze er flink wat hebben: niet heel groots, wel gewoon goed. Met Uli Jon Roth zijn de psychedelische invloeden verdwenen. "Klaar voor de jaren tachtig" lees ik hierboven en dat vat het eigenlijk wel goed samen; de plaat is eigenlijk frisser dan een aantal van de albums die ze daadwerkelijk in de jaren tachtig zouden maken. Favorieten hier zijn Loving You Sunday Morning, Coast to Coast, Can't Get Enough, Is There Anybody There en Holiday... inclusief een instrumental, een nummer op reggaeritme en een ballad is het een gevarieerd rijtje en tezamen vormen ze inderdaad meer dan de helft van het album.

Eén dingetje... zoals ik al zei, Scorpions gaan het grootste deel van mijn leven al mee, dus als een Scorpionsnummer op een ouder nummer lijkt, zal mijn natuurlijke neiging te zijn de vraag verkeerdom te stellen. Maar na correctie daarvoor (en omdat verder nog niemand hier er iets van gezegd heeft)... zouden de erven Lynyrd Skynyrd nou nooit een plagiaataanklacht ingediend hebben voor de gelijkenis tussen Always Somewhere en Simple Man...?

Inderdaad veel ballads. Ook weinig andere Scorpionsalbums waar de (gast)keyboards zo'n dominante rol spelen. Met name naar het eind helt het me te veel naar die balladekant over, maar op losse nummer niveau staan hier toch een paar waardevolle momenten op. When you came into my life is een klassieke Scorpions ballad waar Klaus Meine zijn scheur in het refrein opengooit zoals we dat van hem gewend zijn. Een midtempo popdeuntje als Where the river flows weet dan weer veel minder te overtuigen en afsluiter Are you the one is absoluut over-the-top.

2½*

Rond de eeuwwisseling werd het even populair om als metalband met een symfonieorkest op te treden. Het bekendere voorbeeld is natuurlijk S&M van Metallica. Omdat deze albums vaak nogal over-the-top waren, was de hype gelukkig ook weer snel voorbij. In het geval van de Scorpions levert dit enkele aardige momenten op (Hurricane 2000 bijvoorbeeld), maar vaak maakt de symfonische versie het domweg te pompeus. De gastzang van Ray Wilson (hoewel zeker een begenadigd zanger) is hier ook geen onverdeeld genoegen. Ik houd het op 2*

Hier meer postpunk-, daar meer punkrevival. Over de soms schreeuwerige zang zijn hier al meer wenkbrauwen gefronst. Het levert een wat merkwaardig huwelijk met de 21e eeuwse productie op, waar evenwel toch wat noise in schijnt te moeten, omdat dat nu eenmaal zo hoort.

In het begin nog wel beluisterbaar, maar ik was er toch wel ruim voor het eind van de 38 minuten klaar mee. Gebrek aan pakkende liedjes is uiteindelijk toch fnuikend.

En dan al die vergoelijkende commentaren dat rock nu eenmaal toch niet meer vernieuwt en dat het dus wel prima is, tja...

Net weer eens beluisterd, maar ik snap eigenlijk niet echt dat deze plaat tot een hoger (hoewel ook niet echt denderend) gemiddelde komt dan bijvoorbeeld Néapolis. Wellicht was het de opluchting na Neon Lights...

Dit kabbelt toch vooral verder in de traditie van Néapolis en eigenlijk ook al Good News from the Next World en Real Life. Het titelnummer, tevens eerste single, voorspelde eigenlijk meteen al niet veel goeds: een nietszeggend liedje met vreselijk log drumwerk en een productie, tja, zo klonken ze op dit moment nou eenmaal. Hierna kan het eigenlijk enkel beter worden en dat doet het tot op zekere hoogte ook. Toch duiken er iets te veel bijna-r&b-nummers op en dat is nou niet echt de forte van Jim Kerr en co. Eigenlijk is Spaceface het enige echt goede nummer.

Néapolis had nog de suggestie van een zoektocht, van spanning; hier is urgentietechnisch het nulpunt bereikt.

Simple minds heb ik al lang geleden leren kennen via de verzamelaar Glittering prize (was een van m'n eerste cd's). Losse albums kwamen veel later: vanaf Good news from the next world naar achteren.

Overzie ik het nu dan vind ik van dit album de 'hitjes' de flauwste (vooral Glittering prize en Promised you a miracle). SSIS is altijd mooi gebleven en verder houd ik vooral van de atmosferischer stukken (Big sleep, New gold dream, King is white and in the crowd).

't Is een brugplaat tussen hun donkere new wave en hun jaren '80 pop. Soms zijn brugplaten de beste, soms brengen de overbrugde perioden mooiere albums voort. Voor mij geldt ditmaal het laatste. Empires and dance vind ik beter dan deze, terwijl ik uit hun populaire periode Sparkle in the rain de beste vind (en Street fighting years gelijkwaardig met deze, Real life zelfs niet ver erachter... Once upon a time, dát is de mindere...)

Al met al... toch nog 4*

Vroeger vond ik dit een prima plaat, maar naarmate ik de begintijd (meer) leerde kennen, kelderde de waardering voor deze (enkele andere latere albums hebben er minder onder geleden). Ik kan me in deric ravens analyse wel een beetje vinden, al heb ik de plaat indertijd genoeg gedraaid om alle nummers wel 'hangend' te hebben.

De eerste twee nummers maken de productionele belofte waar, voor de rest zijn er wel wat aardige details, maar die zitten dan in net wat te magere nummers ingebed. Het reprise-effect van When Two Worlds Collide werkte vroeger al niet en nu nog steeds niet...

Tot afgelopen weekend had ik alle Simple Minds albums t/m Néapolis behalve deze. Die discontinuïteit is nu opgeheven.

Ik verwachtte een album wat tussen Life in a Day en Empires and Dance in zat. Ten dele bleek dat te kloppen, maar ten dele lijkt deze ook wat experimenteler / avant-gardistischer. Ik lees hierboven al berichten dat dat te maken heeft met het snel de studio in duiken zonder vooraf songmateriaal af te hebben... nou, daar zijn wel eens slechtere resutlaten uit te komen lijkt me. Dat het nummer Premonition een gebruiker hier tot zijn naam inspireerde, kon ik me eigenlijk direct voorstellen.

Kortom: goede plaat!

Een bespreking van een Sinkadus-album is inderdaad niet compleet als niet ten minste eenmaal dat eerdere Zweedse cultgezelschap gememoreerd is... inderdaad: Änglagård.

Zo, dat is gebeurd. Aurum Nostrum biedt vier lange symfonische stukken die weliswaar donker, maar ook vrij gemoedelijk zijn. De band blijft lijkt vrij dicht bij zijn inspiratiebronnen te blijven, evenwel zonder in dertien-in-dozijnerigheid te vervallen. In vergelijking met de beste stukken van Änglagård misschien wat minder avontuurlijk, in vergelijking met hun mindere stukken vooral wat minder een ongeleid projectiel.

Ook voor mij is Ågren het hoogtepunt.

Neoprog die anno 2001 ook al erg naar de jaren '80 geklonken moet worden... denk een beetje aan Jadis. Zanger is wel een sterke troef, of hij nou een beetje een (naar Franse maatstaven niet eens zo sterk) accent heeft of niet...

Hier staat op zich wel mooie muziek op, een beetje tussen de spacerock van de originele Marsbéli Krónikák en de klassieke pretenties van Nostradamus in. Dat neemt niet weg dat zeven kwartier Solaris wel wat veel van het goede is.

Het zevende album van Soul Asylum wordt hierboven enkel vergeleken met het zesde album, waar die ene grote hit op stond. Kennelijk is de rest even onbekend met de eerste tien jaar Soul Asylum als naastgetekende.

Maar dat vorige album heb ik ook al vele jaren in de kast. Op de kracht van het openende drieluik komt het er af en toe uit en, tja, de rest van de plaat is ook best te doen.

Ik weet dus nog niet hoe dit album te rijmen valt met de eerste vijf, maar op deze "Let Your Dim Light Shine" is duidelijk een band aan het woord die de verwachtingen die gewekt zijn met het succes van de voorganger nog eens wil waarmaken. En dat lukt maar moeizaam. Het is overwegend een tandje softer en aan betrokken teksten is geen gebrek, maar net in dat laatste schiet de plaat nogal door. Het doet nogal denken aan de weg die landgenoten Live later af zouden leggen, al hadden die er een minder lange aanloop voor nodig.

Toch staat er met Misery nog één heuse parel op dit album. Die kan zich haast meten met Runaway Train of Black Gold.

Ik vond er eigenlijk ook niets mis mee.

Soit, wie er vanuit een new wave (of zelfs new romantic) verwachting naar beluistert, hoort iets te lichtzinnigs, wie op een rockplaat hoopt, hoort een gladde productie die de tand des tijds niet echt doorstaan heeft... maar ik vond het een alleszins fijne plaat. Naast het titelnummer waren How Many Lies en Fight for Ourselves al bekend maar de (in meerderheid up-tempo) rest luisterde ook lekker weg. Tony Hadley is gewoon een erg fijne zanger en de alomtegenwoordige saxofoon... hoewel ook een jaren '80 cliché maakt Spandau Ballet er wel iets eigens van. Allicht geen Van Der Graaf Generator-achtig venijn, maar toch...

Depeche mode vind ik toch wel heel anders eerlijk gezegd. Pet shop boys en Erasure (rond 1994 ook allebei groot) zijn inderdaad duidelijk.

Tekstueel is dit een ijzersterk album. Muzikaal vind ik het wat wisselend. Melodieus zeer sterke composities (When do I get to sing "My way", Frankly Scarlett I don't give a damn naast toch wat banale dancepop zoals Now that I own the BBC en Let's go surfing. The ghost of Liberace heb ik ook nooit zoveel mee gekund. Toch... voor de goede nummers en de betrekkelijke uniciteit van dit album in mijn collectie 3½*

Bij sommige bands is de zang ook een instrument... afijn, zoveel is bekend.

Sparks tillen dat fenomeen op deze plaat een niveau hoger. Hier zijn niet zozeer de stemmen instrumenten alswel de woorden. Tekstueel is het hilarisch, ofschoon de teksten vaak niet veel meer zijn dan een continu herhaalde oneliner, wat op zichzelf ook weer hilarisch is. Dit wordt op ingenieuze wijze in de muziek gehangen.

Hier een score aan hangen is lastig. Ik had hem op 3* staan, dat is te laag, een halfje erbij dus. Wellicht zit er verdere verhoging in, maar hoe leuk deze plaat is om naar te blíjven luisteren, moet de praktijk nog even uitwijzen. Als luistertrip is dit evenwel een must, met andere woorden:

De Musicmeterende wereld is in tweeën verdeeld: diegenen die Lil' Beethoven al gehoord hebben en diegenen die hem nog moeten horen.

Aardige Spock's Beard achtige-neoprog van eigen bodem. Toch is dit niet zo veel meer dan een verzameling van eerdere EP's en demo's - achter het enige "volwaardige" studioalbum, Dreamers uit 2007 - moet ik nog eens aan.

Hier bewaart de band het beste voor het laatst: de twee laatste nummers zijn heropgenomen versies van wat eerder al op de Reflections EP stond. Vooral de metalflirts in Reflections zijn van een moeilijk grijpbare schoonheid.

Eerste bericht pas bij deze...? Welnu, dit is het beste album van Spock's beard, al komt The kindness of strangers erg dicht in de buurt. Hier maakten ze nog een prettige balans van heavy rock en rustige passages. Thoughts is wat trippy door het veelvuldig gebruik van geluidseffecten. Sleutelnummers zijn natuurlijk The doorway, Walking on the wind en Time has come, maar het is juist de afwisseling met toegankelijke 'liedjes' als Chatauqua en Waste away die het tot zo'n heerlijk geheel maakt. 4½*

Spock's Beard maakt een fijne rockplaat die wat mij betreft behoorlijk wat werk met Neal Morse (waaronder zeker Snow) in de schaduw zet. Nick d'Virgilio komt als zanger heel behoorlijk uit de verf. Zijn stem doet wel wat aan Lenny Kravitz denken en hoewel ik van diens werk weinig hebben moet, matcht het hier wonderwel.

En ja, op de coherentie van het A Guy Named Sid-epic valt best een en ander af te dingen, maar hoeveel samenhangede epics heeft de heer Morse nu helemaal gecomponeerd?

Ondanks het hoge octaangetal is er met de setlist van Gluttons for Punishment weinig mis. De kwaliteit van de registratie laat echter wel een en ander te wensen over. En Nick d'Virgilio die zich aan de zangpartijen van Neal Morse waagt, is helaas ook niet altijd een onverdeeld genoegen - af en toe schuurt het gevaarlijk dicht tegen het valse aan.

Van persoonlijke favorieten als Harm's Way, Ghosts of Autumn en The Light kan ik enkel constateren dat de studioversie royaal superieur is. Al met al wat teleurstellend.

Ik denk dat ik in 1995 zelfs nog nooit van progrock gehoord had, dus of de scene op zijn grondvesten geschud heeft, zou ik achteraf niet uit de eerste hand kunnen bevestigen of ontkennen.

Vaaglijk zou ik me er wel iets bij voor kunnen stellen, in de zin dat Spock's Beard ook ooit nieuw geweest was en dus niet een band die in essentie vooral steeds eenzelfde trukendoos opentrok. Dat laatste zijn ze (tot het vertrek van uncle Morse) toch een beetje geworden.

Deze plaat komt me voor als chaotisch, bij vlagen briljant, maar meestal toch wat stuurloos. Genietbaar, maar weinig om echt voor terug te keren. Opvolger Beware of Darkness was mijn kennismaking met Spock's Beard en dat vind ik tot op heden ook (met afstand) hun genietbaarste.

Zeer genietbare plaat van de band die het imago van Amerikaanse Yes-kloon nooit helemaal van zich af heeft weten te werpen. Evengoed word ik, naast aan het Britse gezelschap onder leiding van Jon Anderson, ook met enige regelmaat aan Styx herinnerd (vooral tijdens het openingsnummer). De muziek is melodieus sterk en doet wat naïef aan, maar op een prettige manier.

zeer sterk folkrockalbum waarop Steeleye span zijn top bereikt met hun melodieuze en bij vlagen heavy vertolkingen van traditionals. Van het a cappella Sweep chimney sweep, via fraaie gitaarpop (Some rival) tot het driestuiversopera-The black freighter en het bijna progrock-achtige The victory, allemaal top wat mij betreft. 4½*

Gooi het oude Genesis in de blender met een portie Journey / Survivor en dat met een zanger die qua bereik de diverse voormannen van voornoemde groepen bijkans doet vergeten en je komt hier in de buurt.

't Zal niet ieders kopje thee zijn, maar ik vind dit een erg leuk plaatje. Wel iets meer AOR dan de opvolger.

Jawel, Supertramp zonder Roger Hodgson. Met zijn vertrek is duidelijk hoe zeer hij (doch zeker niet als enige) zijn stempel op de band drukte (als je nagaat dat de rest van de band ongewijzigd gebleven is).

Dus dan kun je twee dingen doen:
1) Concluderen: "Ah Supertramp zonder Hodgson, nee da's niks". Daarvoor kiest kennelijk een krappe meerderheid hierboven
2) De plaat niet met zijn voorgangers vergelijken en hem gewoon op zijn eigen merites beoordelen.

Via de 2e weg merk ik op dat Cannonball een sterk nummer is. Het kwam me in eerste instantie wat langdradig voor, maar de ritmevariaties groeien. De vier kortere nummers zijn wat wisselend, met name Better Days vind ik wat banaal. Het titelnummer is natuurlijk het hoogtepunt van de plaat. Of het al dan niet een zwaktebod is om David Gilmour mee te laten spelen, moet iedereen vooral voor zichzelf bepalen... ik vind in elk geval van niet.

Toch nog even de 1e weg bewandelen. De Hodgson-Davies tandem wisselde het schrijfwerk al spoedig af en deed dit in beginsel in wonderlijke chemie (en zo kwamen we uit bij meesterwerken als Crime of the Century en Even in the Quietest Moments). De chemie raakte echter op den duur wat uitgewerkt en toen stonden de Hodgsonliedjes en de Daviesliedjes eigenlijk gewoon wat raar door mekaar. Is dit dan eigenlijk niet gewoon beter?

Babaji is een tikkeltje aan de melige kant inderdaad. Lover Boy pakt voor mij de essentie van Supertramp en dan voornamelijk in het moment waar de muziek terugkomt na de eerste fadeout: zó'n onderhuidse spanning, dat kan alleen dit vijftal maar zijn. Wellicht is dat ook wat Supertramp meer de reputatie van studioband dan van liveband opgeleverd heeft, maar dat zij maar zo dan.

Give A Little Bit heb ik ook wat te vaak gehoord. Voor de rest is dit een en al pracht en praal, met het titelnummer en Fool's Overture voorop. 4*

Keep it Right Here is zo'n fantastische AOR-ballad die bewijst dat het schrijven van een pakkende melodie toch een kunst op zich is. Jammer genoeg laat de rest van het album niet al te veel van die kunst zien en resteert een album dat Survivor ten voeten uit is: ideale schoonzonenmuziek met ondermaatse songwriting.

De snaarsynthesizer mag ik overigens graag horen, maar dit album bewijst dat ook hier overdaad schaadt.

Waardige opvolger van The divine wings of tragedy. Een spektakelstuk als het titelnummer van die vorige ontbreekt hier, maar het gemiddelde niveau van de overige nummers vind ik hier wel weer iets hoger liggen. Daarbij ontwikkelt Symphony X zijn eigen sound, ergens in het midden tussen neoklassieke power metal en progmetal steeds verder. 3½*