Goed, Achtung baby...
't Is in elk geval wel U2's vernieuwendste. Op songniveau blijft hij voor mij nipt achter bij The Joshua tree. Wederom veel echt moegedraaide radiohits (Even better than the real thing, One, Who's gonna ride your wild horses, Mysterious ways en in mindere mate The fly), dus net als bij The Joshua tree was ik vooral benieuwd wat het album dan verder nog te bieden had.

Eerst de observatie dat, naast dat grijsdraaien, One en The fly me nog steeds wel iets doen. Zoo station vind ik een leuke opener. Op een of andere manier is dit geen muziek die ik héél mooi kan vinden, maar die ik toch wel boeiend vind om naar te luisteren. Until the end of the world (al vaker genoemd) vind ik wel écht een topper. Love is blindness vind ik een fijne afsluiter, lekkere sfeer in dat nummer. So cruel is aardig en Tryin' to throw your arms around the world is niet zo bijzonder, maar bevat wel een van mijn favoriete tekstregels "a woman needs a man like a fish needs a bicycle".

Acrobat is nooit zo blijven hangen... sterker nog: ik kan me het nummer op dit moment niet eens voor de geest halen. En bij Ultraviolet krijg ik continu het gevoel dat ik naar een slechte remake van Until the end of the world zit te luisteren.

De cd is voor mij al met al zeker niet perfect, maar heeft nog genoeg waarde in zich... 3½*

U2 heeft in het verleden best albums gemaakt waar briljante nummers op zijn minst in de meerderheid waren. Toen gingen ze wat meer met techno experimenteren met wisselende, doch zeker niet onverdeeld slechte resultaten.

En tja, toen wilde men weer iets uit de eerste categorie maken. Men vergat alleen dat men daartoe niet alleen de oude ingrediënten moest hergebruiken, maar ook de oude passie. Dat leverde deze kleurloze miskleun op, met het tragische Stuck In A Moment als akeligste dieptepunt. 1*, met de kanttekening dat een onbekend bandje hier misschien wel een halve ster hoger op gescoord had.

Hoe schatplichtig de latere Coldplay ook aan de vroegere U2 is... deze plaat overklasten ze toch met gemak.

Tja, een erg diepe onvoldoende kan het album waar The Unforgettable Fire en Bad op staan nooit krijgen, maar toch... deze twee toppers en nog enkele wel aardige nummers (Wire, Indian Summer Sky) staan temidden van nogal wat muzikale navelstaarderij. U2 was een goede band die het meestal ook wel in zich hadden om goede liedjes te schrijven, maar het metaniveau waarop nummers als Elvis Presley and America en dergelijke moesten aanspreken, slaagt toch minder.

Het is me dan ook volstrekt onduidelijk waarom dit album door zovelen hoger aangeslagen wordt dan een album als The Joshua Tree dat wel grotendeels vol eersteklas songmateriaal staat.