Het viel me eigenlijk nog niet eens echt tegen. Queensrÿche heeft gewoon nogal een eigen sound van zichzelf en zelfs als ze covers spelen zonder werkelijk wat toe te voegen, klinkt het toch anders. Ofschoon een nummer als For What It's Worth ook niet direct de meest originele keuze voor een cover is, vind ik de eerste vijf nummers wel leuk gedaan; daarna gaat de lol er wel wat af. Bullet the Blue Sky vind ik sowieso al niks, maar naast deze opblazing is het origineel van U2 zowaar bijna een juweeltje. Het meest tenenkrommend is echter Tates poging zich in de Britse uitspraak van Peter Gabriel te wringen.