Hij staat weer eens op, laatste keer was alweer even geleden...

Dit was de eerste Pendragonplaat die ik hoorde (en het duurde even voor er meer kwam) en een van de eerdere progalbums in het algemeen. Ondanks de duidelijke imperfecties (Nick Barretts beperkte zangcapaciteiten, de Shine on you crazy diamond-echo's die er wel wat érg dik bovenop liggen, de weinig natuurlijke overgangen die regelmatig opduiken), vind ik dit nog steeds een genietbaar setje nummers.

De tijd is soms wreed voor vroege ontdekkingen, maar in dit geval valt het mee. De muziek is weinig uitdagend, maar biedt toch een aspect wat me wel aanstaat... een bepaald soort bescheidenheid, die ontbreekt op de bij vlagen mierzoete opvolger The masquerade overture. Over wat Barrett en co daarna nog uitgebraakt hebben, zullen we het maar helemaal niet hebben, maar dit plaatje (en in iets mindere mate voorganger The world) blijven me wel bevallen.

Derhalve nog steeds 3½*

Hoe vaak ik dit album al niet heb laten liggen, al lag hij nog voor zo weinig... al was het maar om me die tijd in de toekomst te besparen, heb ik hem nu toch maar een keer aangeschaft. Gisteravond in bed gedraaid om bij in slaap te vallen (ja, kom maar...) en ik vroeg me af wat me eigenlijk bezield had.

Vandaag nog eens opnieuw opgezet op een iets betere (lees: niet volkomen crappy) installatie en nu ben ik toch wat milder gestemd. Het helpt voor het totaalplaatje van een album ook wel als het openings- en slotnummer sterk zijn en die zijn hier allebei dik in orde. I Wish It Would Rain Down en Another Day in Paradise zijn de overbekende (maar nog steeds gewaardeerde) hits, terwijl Something Happened on the Way to Heaven de tijd bij mij wat minder goed doorstaan heeft. Ballads met een luizig elektrodrummetje zijn ook net iets te talrijk (Do You Remember ), maar voor That's Just the Way It Is heb ik dan wel weer een zwak.

Halfje erbij en ik zit op drie sterren.

Meddle. Juist. Drager van Echoes en dan heb je toch al de helft van de plaat te pakken. Wel, weinig kwade woorden over dit epos. Sterk idee, sterke spanningsboog, sterke uitvoering. Naar mijn mening is het nummer wat langdradig (d.w.z. ik denk dat hij voor mij ideaal was geweest als hij een minuut of 15 a 18 geduurd had (ja, ik weet dat er op de Echoes-the best of-verzamelaar zo'n versie staat). Legendarisch niettemin.

Het lijkt er echter wat op dat mensen in een vorm van groupthink dan maar meteen aannemen dat de rest van de plaat van gelijk kaliber is. Misschien is hij dat ook wel en beziet Casartelli het weer helemaal verkeerd, maar erg aannemelijk is dat laatste natuurlijk niet . Wat hebben we... One of these days. Aardig instrumentaaltje, maar deze is met krap zes minuten al aan de behoorlijk langdradige kant. Daarna wordt het met elk nummer een stukje nietszeggender met Seamus als tragisch dieptepunt.

Niet al te lang hierna zou Pink floyd met de heilige drie-eenheid Dark side of the moon / Wish you were here / Animals komen. Hiervoor waren met A saucerful of secrets, Atom heart mother en vooral Piper at the gates of dawn ook al heel aardige platen gemaakt. Maar dit heb ik altijd een van de minste Floydplaten gevonden (en niet slechts omdat de omringende platen beter zijn).

Kort door de bocht geformuleerd was met Deadwing de transformatie van Porcupine Tree van rockband tot metalband compleet. Waar op In Absentia (en in veel mindere mate al op Stupid Dream en Lightbulb Sun) wat heen en weer gezwalkt werd tussen de oude kruisbestuiving van atmosferische prog en alternatieve rock enerzijds en een steviger geluid anderzijds, is hier alles tot een overdonderend totaalgeluid versmolten. Verdwenen zijn de verwijzingen naar krautrockbands en Pink Floyd, veel manifester zijn bands als Tool en Opeth.

Vlaggenschip van deze transformatie is het titelnummer: een bijna tien minuten lange exercitie in onnavolgbare, doch geen enkel moment onnatuurlijke ritmes en breaks. Steven Wilsons performance is wellicht killer dan ooit tevoren en het werkt!

Waar de kwaliteit van het openingsnummer in het ongrijpbare zit, is de rest van de cd vooral aanwijsbaar effectief: een geslaagde ballad die net niet over het randje gaat (Lazarus), een epic dat op het eerste gezicht ook met de helft van de tijd toegekund had, maar dat uiteindelijk gewoon twaalf minuten goed is (Arriving Somewhere But Not Here) en een beuknummer dat fans van het begin af verdeeld heeft (Shallow).

Evenwichtiger dan zijn voorgangers en origineler dan zijn opvolgers: voor mij is Deadwing de beste van de 'nieuwe' Porcupine Tree. Als het niveau van de eerste vijf nummers over de hele cd gehandhaafd was, hadden er vijf sterren ingezeten. Omdat het wat mij betreft na Arriving Somewhere... toch allemaal net wat minder spannend wordt, blijf ik op een nog steeds hoge 4½* steken.

Goede vraag, dank u. Even kijken...

Waarschijnlijk inmiddels tot vervelens toe heb ik hier op MuMe verkondigd dat mijn favoriete PT-platen Stupid dream en Lightbulb sun zijn en dat ik wat daarna kwam een stuk minder vond worden. Aangezien het merendeel van de MuMe-gemeenschap daar precies anders over lijkt te denken, is het altijd makkelijk 'trappen'. Maar het wordt ook tamelijk flauw op den duur.

Ook mijn smaak is aan enige ontwikkeling onderhevig. Zo ben ik Deadwing de laatste tijd weer wat meer gaan waarderen (hij is daardoor deze In Absentia ook voorbijgestreefd) en van FOABP ben ik sowieso behoorlijk onder de indruk (die overtreft beide weer en komt zelfs dicht bij Lightbulb Sun in de buurt).

Kennelijk schuift deze plaat helemaal door naar onderen. Wat is er dan mis mee? Wel, in het begin weinig. Blackest eyes en Trains vormen een sterk openend duo, al had de geluidsdynamiek in Blackest eyes voor mij best wat minder gemogen: dat roept maar beroering van de volumeknop op. Het contrast is wat mij betreft sterker dan de compositie rechtvaardigt.

Ook verderop kent de plaat een paar sterke momenten. Gravity eyelids is een klassiek PT-nummer (met o.a. het bekende 'loopje'), Wedding Nails is een degelijke instrumental, het omstreden Strip the soul vind ik wel aardig, evenals afsluiter Collapse the light into earth.

Jammergenoeg vind ik ook een aantal nummers nietszeggend: The sound of muzak (what's in a name..), Prodigal, .3 en ook Heartattack in a layby maakt de belofte van het intro voor mij niet helemaal waar. Een aparte vermelding voor The creator has a mastertape: compleet waardeloos.

De afzonderlijke delen vind ik dus wat wisselvallig (nogmaals: er zitten een paar heel sterke nummers op) en daarmee doet ook het geheel nogal onevenwichtig aan. Met name dit punt wordt op opvolger Deadwing al duidelijk verbeterd.

Score hangt ergens tussen 3* en 3½*. Momenteel even het nadeel van de twijfel (aangezien Deadwing dan op 3½ komt en FOABP op 4).

Een sterk comebackalbum van Chrissie en haar mannen. Na het wat platgeslagen Packed wordt er op deze weer daadwerkelijk gerockt. Met name in het midtempo/ballad-segment duikt hier en daar de non-descriptheid nog wel een beetje op, maar de kwaliteit van songs als Hollywood perfume, Night in my veins, All my dreams, Rebel rock me en Love colours (en toch ook van de hit I'll stand by you) kan niet ontkend worden. Net als Get close wordt ook deze plaat met een cover afgesloten.

Een nette 3½*

Voordat Kansas in 1974 het Kansas werd zoals we het allemaal kennen, vormde Kerry Livgren met een aantal gelijkgestemden een jazzrock-band onder dezelfde naam. Een en ander ging indertijd jammerlijk ter ziele, maar reüneerde een kleine dertig jaar later onder de naam Proto~Kaw. Eerst werd een plaat met werk uit die tijd uitgebracht en later kwamen nog twee studioalbums met nieuw werk, waarvan dit de eerste is. Inmiddels is Proto~Kaw alsnog ter ziele, maar dit nemen ze ons niet meer af.

De muziek van Proto~Kaw is duidelijk door een veelkoppige band met oude mannen gemaakt: een rijk geluid in de geest van de jaren '70. In beginsel was ik met name enthousiast over opvolger "The Wait of Glory", maar bij nader inzien vind ik deze plaat eigenlijk beter. Waar het op de opvolger wel eens iets te veel naar tamelijk gezapige AOR overhelt, switchen we hier meer heen en weer tussen langere progpop en kortere jazzrock- en boogie-nummers. Je zou het ook onevenwichtig kunnen noemen, maar mij smaakt het wel prima zo.

Het prijsnummer combineert evenwel het beste van twee werelden en heet Leaven.