Het 'andere album met Paul Menel' staat in de schaduw van alle andere IQ-albums, maar is nog steeds te goed om helemaal vergeten te worden. Met Drive On en Sold on You wederom twee pogingen om een hit te scoren met iets up-tempo's (maar zo beroerd als Promises wordt het gelukkig niet). Daar staan diverse keurige neoprogstukken tegenover als War Heroes, Nostalgia / Falling Apart at the Seems en Wurensh. Als je als band negen albums hebt gemaakt (plus de kruimels) en dit is de minste, dan heb je duidelijk iets goed gedaan.

Mooi materiaal en behoorlijk uitgevoerd, al blijft de band vaak erg dicht bij de originelen. Uitzondering hierop is dan weer Out of Nowhere waar een ander nummer in gewoven wordt wat je moet horen om het te geloven... ik zal het niet verklappen.

De geluidskwaliteit is toch wel een minpunt. Alleen al op grond daarvan is het gemiddelde van 4,38 (na slechts 4 stemmen, maar toch) wat mij betreft bepaald niet gerechtvaardigd.

Sinds zeer korte tijd dit album origineel in huis (was ook meteen de eerste keer in jaren dat ik hem weer hoorde). Ik moet mijn zuinige commentaren hierboven toch wat bijstellen. Met name de vocale vooruitgang van Peter Nicholls ten opzichte van eerder werk viel me bij herbeluistering op.

The Wrong Side of Weird stond altijd al als topper te boek, maar ook The Seventh House en Guiding Light kwamen beter voor de dag dan ik me herinnerde. En Zero Hour... tja, een Peter Nicholls met zangles op zak levert hier meteen maar een van de mooiste vocale prestaties uit de ganse neoproggeschiedenis.

Ik was in de loop der tijd naar 3* afgezakt, maar ik voel weer een verhoging aankomen.

Zojuist weer geluisterd... bottomline is elke keer hetzelfde, namelijk het ongemakkelijke gevoel dat je houdt bij een onevenwichtig album. Als een plaat gewoon goed is, is dat mooi en als-ie gewoon slecht is, is dat in elk geval helder. Hierop staat een aantal weinig overtuigende nummers: Quest for fire en Sun and steel werden net nog genoemd, wat mij betreft mag Die with your boots on ook in dat lijstje. Dit soort nummers zorgen ervoor dat albums als Number of the beast en Powerslave hier over de gehele linie echt hoger scoren.

Maar ja... het album bevat ook drie min of meer epische stukken die alle drie ruimschoots bij de Maidentop behoren. Revelations zou ik graag aan willen vinken, maar dat gaat niet aangezien de vinkjes al (terecht) bij Where eagles dare en (vooral) To tame a land staan. Die laatste belichaamt hier toch wel eenzame hoogte wat Maiden betreft (sowieso een band die bij mij bij afnemende metalbelangstelling een aantal werkjes behoorlijk recht overeind houdt). Ik verhoog van 3* naar 3½*.