Komt dat horen, komt dat horen!

Het Poolse T.A.O. (wat is dat toch met Polen en drieletterige bandnamen?) maakt progressieve rock waarbij het woord 'progressief' ditmaal wel griezelig letterlijk genomen moet worden.

Dat betekent dat we elementen van de betere progmetal vermengd horen worden met meer funkgeoriënteerde muziek. Het is beslist de eerste keer dat ik bij de bespreking van een progalbum de Red Hot Chili Peppers als referentie durf te suggereren. Allicht ook wel weer King Crimson en bij enkele vlagen Godspeed you! Black emperor.

Daarmee is The Abnormal Observations een chaotische plaat, maar na een paar luisterbeurten blijkt dat positief uit te pakken. Volgende platen mogen iets consistenter, maar vooralsnog is dit een fris en veelbelovend debuut en wat mij betreft een van dé platen van 2006.

Gisteravond weer eens beluisterd en mijn bescheiden indruk wat verstevigd dat dit het beste livealbum aller tijden is.

Een flink deel van de verklaring daarvan zit in de volle, organische vertolking. Dat is geen verwerping van het studiomateriaal (integendeel), maar de uitvoering is een op zichzelf staande entiteit, waarin bovendien royaal (maar altijd functioneel) gevarieerd wordt op de originelen.

Daarnaast is er ook gewoon de kwaliteit van de liedjes. Dit zijn vrijwel exclusief de betere (en soms beste) nummers van It's My Life en The Colour of Spring. Enkel Does Caroline Know? valt daar buiten, maar op dit album blijkt zelfs daar iets indrukwekkends van gemaakt te kunnen worden.

Talk Talk live zien zit er niet meer in. Maar gelukkig hebben we dit kleinood nog.

Ik vind hem behoorlijk oké eigenlijk. De originelen roepen gemengde gevoelens op (Animal Collective en Arcade Fire hebben betere en met Hot Chip heb ik sowieso weinig), maar de heren weten er precies genoeg eigens van te maken (in plaats van een een-op-een kopie, zoals ze bijvoorbeeld eerder bij Bowie's Ashes to Ashes deden).

Vroegah... vond ik dit, net als collega-progliefhebbers Misterfool en Kingsnake nu nog steeds (ik weet nooit zeker of ik de Sergeant daar nu ook toe moet rekenen), ook de beste TfF-plaat (als je hier terug gaat zoeken, vind je vast nog wel een berichtje van die strekking), maar die positie is alweer geruime tijd ingeruild voor The Hurting. De commentaren hierboven op deze plaat kloppen eigenlijk allemaal wel (Beatlesque, rijk geluid, erg geproduceerd) en ik vind hem wel prima zoals hij is (dat je muziek niet goed mag vinden omdat je het live niet goed zou kunnen reproduceren, heb ik altijd een kulargument gevonden). De drie klassieke TfF-albums zijn in beginsel behoorlijk verschillend van geluid, maar eigenlijk zijn het twee uitersten met een overgangsplaat ertussen.

Het zal met die laatste observatie wel iets te maken hebben, maar The Hurting wint het uiteindelijk op zijn consequente sound en bovenal de kwaliteit van de songs. Deze Seeds of Love begint met drie pronkstukken (die zich eigenlijk op geen enkele manier met enig Hurting-stuk laten vergelijken). Daarna verdwijnt de vaart er echter wat uit. Als Year of the Knife niet zo'n lullig refrein had gehad, was dit wellicht weer de finale opleving geweest, nu blijf ik wat onbevredigd zitten met 'die plaat die zo briljant begon'.

De tussenliggende liedjes uit de grote stoel hinken sowieso net iets te veel op twee gedachten en vallen daarom nipt het laagst uit in de waardering. Dan nog... alle zuurpruimerij voorbij zijn het gewoon drie prima platen.

Ik heb er indertijd voor Progwereld een recensie over geschreven. 't Viel een beetje buiten ons bestek, maar ach, we kregen een promo van de heruitgave, dus waarom niet.

Ah, vandaar die bescheiden vijf sterren...

Ik vind eigenlijk ook dat deze plaat meer verdient. De zuinige (en op zichzelf goed onderbouwde) commentaren van onder meer dazzler en musician ten spijt, vind ik het APP ook het best uit de verf komen in deze lichtvoetige, minder pompeuze setting. Jammer van de twee nummers met vrouwenzang, die houden de plaat van vier sterren af. Ook jammer dat de remaster zo weinig toevoegt, maar goed, de beoordeling is op grond van het originele werk.

Dat het Alan Parsons Project hier een poging deed om met zijn tijd mee te gaan, valt op zichzelf te prijzen. De nieuwe benadering is echter vooral productioneel van aard, want verder zijn de overbekende elementen (een paar instrumentaaltjes, een paar zoete ballads en wat AOR-nummers) weer ruimschoots aanwezig. De productie doet 25 jaar na dato vooral gedateerd aan, maar de liedjes zijn hier ook gewoon weinig memorabel. Iets specifieker: het titelnummer is eigenlijk het enige wat ik me nog direct van de laatste luisterbeurt voor de geest kan halen.

Bij benadering even matig als voorganger Vulture Culture. Met Gaudi (of althans met het nummer La Sagrada Familia) zou het project zich hierna nog enigszins revancheren.

Samen met Pyramid, Eve, The Turn of a Friendly Card en Gaudi in het doosje "Original Album Classics", in welke vorm het album zijn weg naar mijn kast gevonden heeft.

Het ontgaat mij eigenlijk altijd een beetje waarom deze plaat dan zo fan-tas-tisch is. Veel liedjes vind ik gewoon een beetje... saai. Of op zijn best blijven ze niet hangen. Dreams en Linger zijn natuurlijk mooi, maar als geheel prefereer ik zowel No need to argue als Bury the hatchet. Nou, nog maar even het voordeel van de twijfel: 3*

Met een cover van Storm Thurgerson, maar dit is geen Pink floyd... deze voorlopige zwanenzang van op zich een van de betere bands van de jaren '90 (toegegeven, het wás ook gewoon een armzalig decennium qua mainstream pop/rock) is niet enorm overtuigend. De cirkel is wel weer rond: de plaat klinkt meer als het debuut dan enige plaat ertussenin. Openingsnummer Never grow old is bloedmooi en Analyse klinkt als een wat betere remake van Dreams. Maar verder blijven de nummers wat anoniem. Het resultaat is éigenlijk toch wel het zwakste album buiten het bij vlagen monsterlijke To the faithful departed.

Dichter dan op het titelnummer van deze EP is The Gathering vermoedelijk niet bij het maken van postrock in de buurt gekomen. Een beetje langdradig, maar de slotsom is toch: intrigerend. Debris is dan een mooie ontlading.

De reacties hier zo teruglezend, realiseer ik me dat ik de hidden track voor mij nog steeds hidden is. Binnenkort nog maar eens op zoek...

Deze plaat is iets rustiger, iets poppier dan zijn voorgangers. Verder doen de Goo goo dolls waar ze goed in zijn: opzwepende poppunkachtige rock maken met pakkende, herkenbare melodieën. Dat klinkt niet meteen verheffend, maar feit is dat ze het wel écht goed doen. Toch vind ik dit wel hun houdbaarste plaat geloof ik. Hoogtepunten: Dizzy, Slide, Black balloon en uiteraard Iris. 4*

Ik beschouw dit toch ook maar als het reguliere debuut van The Hooters, de band waarvan de titel als ik hem in een politiek correct woordenboek opzoek, vertaald kan worden als "De Stoomfluiten".

Het is een alleszins aardige plaat die voornamelijk drijft op de al gememoreerde singles And We Danced en All You Zombies, beide met enig succes in de VS en op de gedreven rocker South Ferry Road. Muzikaal in een vrij standaard pop-rock-idioom, met de melodica voor een stukje eigen smoel. Tekstueel varieert het tussen enigszins geëngageerd en, zoals hierboven gememoreerd, vrij onbenullig.

Geen enorme hoogvlieger, maar wel een paar sterke songs. Als geheel is opvolger One Way Home een pak beter.

Het is een wat schizofreen gebeuren hier... Twenty-Five Hours a Day is een klassieker en maakt op zichzelf de aanschaf van het album (op de platenbeurs / uit de afprijsbak) de moeite waard. Het wordt echter meteen opgevolgd door Boys Will Be Boys, wellicht het slechtste Hootersnummer ooit. Private Emotion is ook nog sterk, waarmee de nettobijdrage van Cyndi Lauper aan het album neutraal is. De rest is vrij degelijk, maar weinig opvallend. Drie krappe sterren.

Het mysterieuze Hannah, het opzwepende Shine On (de magische overgang werd hierboven al gememoreerd) en het melancholieke Beatles and The Stones vormen een perfect openingstrio van dit fraaie album. Perfect in de zin dat de essentie van wat verder nog komt, hier eigenlijk al goeddeels vertolkt is, terwijl het toch naar nog veel meer doet verlangen. Britpop avant la lettre, shoegaze zonder rauwrandjes... wat resteert is soepele, elegante en erg mooie popmuziek. Enkel de teksten zijn bij vlagen een beetje klam.

De tand des tijds is inderdaad best mild geweest voor Octopus. Misschien wel juist omdat The Human League anno 1995 volkomen trouw bleef aan zijn roots en enkel qua productie de jaren '80 iets achter zich liet. Tell Me When klinkt een beetje als een update van Don't You Want Me (en blijft er kwalitatief niet te veel bij achter). These Are the Days en One Man in My Heart zijn de andere prijsnummers en daarmee ligt het zwaartepunt van het album wel behoorlijk aan het begin.

Op het moment van uitbrengen meer dan twintig jaar oude opnamen van gitarist Mike Holmes en toetsenist Martin Orford, welke we later natuurlijk vooral van IQ zouden kennen. De songs zijn, op Childhood's End na, allemaal instrumentaal en, ofschoon de band nog wat zoekend is naar zijn identiteit (er wordt ook met spacerock en electronic geflirt), is melodieuze symfo met ruim baan voor de toetsen toch de hoofdmoot... en een bewijs hoezeer Martin Orford zijn stempel op muziek kan drukken.

Elke keer dat ik het album tot nu toe beluisterd heb (wat ook nog niet zo gek vaak is), viel me op dat het laatste nummer een stuk heeft dat later nog in een IQ-nummer gebruikt werd, maar welk ook alweer... heb het net maar even opgezocht: Widow's Peak (ach natuurlijk!).

Over het feit dat The Police geen enkele Top-250-notering heeft, heb ik me kort geleden in het Toplijsten-topic al verbaasd. Vermoedelijk is dit de beste kandidaat, maar wellicht is de kandidatuur iets te veel tussen de eerste twee platen verdeeld.

Een ondersteunende toptiennotering van mijn kant zit er echter ook niet in. The Police behoort tot die bands waarvan ik de invloed op de popgeschiedenis erg waarderen kan, maar waarvan ik de eigen muziek maar zo-zo vind. Bij het teruglezen van de discussie valt me nu voor het eerst op dat heel wat meer mensen reppen van de ups en downs op ieder Police album.

Dat gezegd hebbend... ik had deze plaat al een tijd niet meer gedraaid en nu ik hem terughoor is hij toch beter dan ik me herinneren kon. Niet enkel de singles, maar ook bijvoorbeeld Bring on the Night en Deathwish mogen er wezen. Na eerder Outlandos d'Amour van 3 naar 3½* verhoogd te hebben, doe ik dat nu ook bij Reggatta de Blanc.

Zes jaar later kunnen we vaststellen dat dat wel wat meegevallen is... of tegen-.

Allicht klinkt het hier ook alsof ergens een bak vergeten jaren '60 liedjes van een plank gevallen is. Dat is vervolgens geluidstechnisch goed naar het heden geteleporteerd, zonder iets van nieuwe muzikale inzichten toe te voegen. Geeft niks, het klinkt lekker. En het komt mij zo bij eerste beluistering allemaal iets energieker (en daarmee in dit geval beter) voor dan Gardners latere solowerk.

The Smiths... in hun thuisland groot, hier minstens een cultgrootheid. Nu zijn er grote bands die ik geweldig vind, grote bands die ik helemaal niks vind, maar The Smiths glijden gewoon bij elke luisterbeurt even anoniem voorbij. Toen ik vanmiddag The Queen Is Dead weer eens beluisterde was het niet anders. De muziek lijkt vooral zijn best te doen zo onopvallend mogelijk te zijn en slaagt daar vaak wonderwel in. En de zanger Morrissey? Mwah...

Draait het vooral om de teksten? Kan zijn, al sla ik van de hier en daar geroemde fragmenten ook niet echt steil achterover. Teksten komen bij mij sowieso op het tweede plan, maar als ik daarmee de briljantie van deze plaat mis, soit.

Ze hebben zo links en rechts best een sterk nummer gemaakt, maar die zitten toch wel erg verspreid over de albums en de non-albumtracks. Ik houd de drie krappe sterren nog maar even vast: één voor The Queen Is Dead, één voor Bigmouth Strikes Again en één voor het voordeel van de twijfel voor de rest.

De studioalbums van The Stranglers (vooral die uit de jaren '80) hebben in het algemeen twee manco's: de kwaliteit van de nummers wisselt nogal eens (met andere woorden: de singles springen eruit) en de productie is vaak, zelfs naar jaren '80 maatstaven, wel wat erg steriel.

Dit livealbum, met een zekere (doch niet unieke) focus op die periode 'repareert' beide tekortkomingen en dat levert een puik werkje van een toch wel fascinerende band op.

Kijkend naar stemaantal en -gemiddelde, is het negende studioalbum van The Stranglers onbekend en onbemind. Terecht?

Ook in de jaren '70 waren The Stranglers meer dan zomaar een punkband, voor zover ze dat ooit geweest zijn. Toch is het rauwere geluid van een Rattus Norvegicus of No More Heroes hier wel erg ver weg. Een wat lome (dromerige?) thematiek en een wat gladde productie zetten deze plaat duidelijk in een bepaalde hoek neer. Voor mij klinkt het alsof de mix waar de heren op Feline en Aural Sculpture nog naar zochten eindelijk op zijn plek valt. Ingrediënten en dosering kloppen... eindelijk.

De kwaliteit van Always the Sun zal boven discussie verheven zijn. De rest kwam bij herhaalde beluistering bovendrijven. De stemmige ballade You'll Always Reap What You Sow, de Stealers Wheel-pastiche Ghost Train, het swingende Was It You? en Nice in Nice en ten slotte de rest.

Blijft over dat de plaat soundtechnisch wel vrij nadrukkelijk een kind van zijn tijd is. Voor mij dan maar meteen een van de beste kinderen van zijn tijd.

Met vier nummers van deze plaat in MuMeLadder én Witte Trui vermoedde ik al wel een redelijk beeld van dit album te pakken te hebben, maar ik heb hem toch maar een keer in zijn geheel beluisterd, wie weet levert het nog een nieuw inzicht op.

Dat zal voor een andere keer zijn. De belegenste hippe band van het moment heeft gewoon weer geleverd: er worden prettige sferen neergezet in degelijke liedjes die herinneringen oproepen aan onder meer Bruce Springsteen, Dire Straits, Bob Dylan en The Church. Af en toe is een liedje afgelopen, maar wordt er toch nog maar een paar minuten doorgemusiceerd. Dat was allemaal op Lost in the Dream ook al zo, maar daar stonden met Red Eyes en An Ocean in Between the Waves nog een paar uitschieters op. Die heb ik hier niet aangetroffen, helaas.

Aardige vintage progplaat, met de bekende toetsen ende fluit. Muzikaal onderhoudend, de stukken met zang zijn wat minder.

Overigens niet te verwarren met de gelijknamige metalband uit de VS (zonder The).

Ze zijn onbekend genoeg om het vaandel "ondergewaardeerd" bijna automatisch te dragen, maar wat mij betreft hebben ze het niveau van deze plaat toch nooit meer gehaald. In essentie is dit allemaal degelijke rechttoe rechtaan (hard)rock, maar op dit debuut zit een bepaalde ongrijpbare kwaliteit, iets mystieks ofzo, wat ik op later werk niet meer ontdek.

Wat die kwaliteit is... ik krijg de vinger er niet echt op. Maar een ballad van het kaliber Don't Wait For Me hebben ze later gewoon niet meer afgeleverd. Een rocker met de drive van het titelnummer ook niet. En een cover met de flair van Gimme Some Lovin' ook niet. Waarvan akte.

Gefiled als live-album en dat is technisch correct, maar het is wel "live in de studio", dus voor 't gevoel neigt het meer naar een gewone verzamelaar. Maar wellicht hoort iemand die wat meer in de band ingevoerd is de verschillen beter.

Enfin, 't is allemaal goed beluisterbaar. De heren waren (zijn?) duidelijk liefhebber van het Rush van de vroege jaren '80. Melodieuze hardrock met veel technisch vernuft, maar qua (compositorische) fijnzinnigheid komt het nogal tekort bij het 'origineel'. Ik neigde naar 3*, maar de laatste twee nummers zijn goed voor een halfje extra.

Met Isolation neemt Toto opnieuw een hardrockplaat op (ze deden dat eerder al met Turn Back). Maar dit is heel nadrukkelijk de hardrock van zijn tijd en op zijn Toto's, met toetsen, koortjes en een vrij licht en droog geluid... en natuurlijk de typische zanger Fergie Frederiksen die het één hele plaat met de band uithield.

Met Holyanna is het midtempo-segment alsnog vertegenwoordigd en How Does it Feel is een vrij typische Lukather-ballad. Verder gaat het over het algemeen in hoge versnelling voort. Stranger in Town en het titelnummer hebben hier de gele sterretjes gekregen, maar Carmen, Endless en Change of Heart doen er nauwelijks voor onder.

Een genietbare plaat, maar qua plastic had het een onsje minder mogen zijn.

De Toto-discografie bestaat uit een aantal meer eenvormige platen in diverse richtingen (bijv. Isolation, Fahrenheit, Kingdom of Desire) en een aantal meer calodeiscopische AOR-albums (bijv. Toto, Toto IV en The Seventh One). Die laatste hebben over het algemeen het meeste succes gehad.

En dat zal wel een reden hebben. Zou het zijn dat de liedjes van de band op zichzelf qua vernieuwing, compositie, noch tekst erg wereldschokkend zijn, maar dat het spel van deze rasmuzikanten de muziek naar een hoger plan brengt? Hier en daar zijn de nummers zo beroerd dat er echt niks aan te redden valt, maar meestal valt het ook best mee en is een Toto-album gewoon een pot muzikaal vermaak op behoorlijk niveau.

Mindfields is weer zo'n allroundplaat. Toegegeven dat sommige nummers wat veel de blauwdruk van eerdere hits volgen. Toegegeven dat het tekstueel vaak wel erg lullig is ditmaal. Toegegeven dat vijf kwartier een hele zit is. Maar wat staan hier, vooral naarmate de plaat vordert, een hoop fijne nummers op. After You've Gone, Mindfields, Selfish en Caught in the Balance zijn allemaal al prima en vanaf Mad About You is helemaal elk schot raak. Dan vergeven we ze het ietwat opgeblazen High Price of Hate en het wel erg kazige Last Love graag.

Derhalve mijn favoriete Toto-album.

Ik lees nu dit nog eens, maar we hebben het dan duidelijk wel over het TOTO-debuut van Simon Phillips, de goede man was al véél langer actief. En inderdaad, of Jeff Porcaro nou een founding member of niet was, Simon Phillips vind ik toch de veel inspirerender en innovatiever drummer.

Tambu heb ik sinds mijn vorige reactie weer eens beluisterd en dat kost toch een halfje. Ik moest onderwijl wel aan dit forum denken en beide kampen hebben wel enig gelijk aan hun zijde. De composities (toch een belangrijk aspect in de muziek) zijn bij Toto nou niet altijd even avontuurlijk, zullen we maar zeggen. Anderzijds is het qua muzikale techniek een zeer sterk (op deze plaat) viertal, waardoor ze er ook wel vaak weer in slagen om in essentie wat dullige nummers toch naar een hoger plan te trekken met subtiel en innovatief spel. Had bijvoorbeeld Foreigner (qua speelveld toch een duidelijke 'related artist') deze nummers gedaan, dan was mijn oordeel waarschijnlijk nog minstens een volle punt lager geweest (denk eens aan hun zouteloze Mr Moonlight van een jaar voor deze plaat).

I will remember is nogal eens steen des aanstoots geweest op deze site. Ik blijf dit toch een erg mooi nummer vinden. Inhoudelijk wellicht gewoontjes maar in de uitvoering wordt dít toch naar een zeer hoog plan getrokken, vind ik. Zeer goed vind ik ook het instrumentale Dave's gone skiing. In het middendeel vind ik de plaat echter nogal inzakken. The other end of time, The turning point en Time is the enemy zijn behoorlijk futloos (op zo'n moment duurt de plaat ook gewoon te lang) en dit setje begint met de slechtste van allemaal: Baby he's your man.

Maar goed. Na dit lange epistel de score nog maar even herhalen: 3*.

Ongeïnspireerd, clichématig en volkomen over de top. De twee lange stukken hebben beide aardige stukken, maar weten als geheel absoluut niet te overtuigen. Suite Charlotte Pike en het titelnummer doen al helemaal niks. Een van de meest typerende supergroep-miskleunen.

Dan was het debuut toch een stuk genietbaarder.

Toen deze plaat heruitgegeven werd, heb ik er voor Progwereld een recensie aan gewijd.