Mijn omschrijving uit 2005 was adequaat, maar een beetje summier. Cowboy Ted Nugent (gitaar, zang) zal evenwel bij de liefhebbers geen introductie behoeven. Tommy Shaw (ook gitaar, zang) was, met de terugkeer van Dennis DeYoung in 1992 oud-Styx, maar is inmiddels weer volwaardig lid van deze Amerikaanse light-progband. Jack Blades (basgitaar, zang) was vooral bekend van Night Ranger. Enkel drummer Michael Cartellone was toen nog vrij onbekend (later zou deze nog spelen in veteranenbands als Accept en Lynyrd Skynyrd).

Welke muziek maakt een supergroep bestaande uit leden met deze achtergrond? Dat laat zich raden: vakkundige "steak & potatoes" hardrock, verpakt in puntige liedjes met een prominente plek voor gitaargeweld. De eerste paar nummers zijn ook meteen het meest representatief. Where You Goin´ Now is een ballad die de kwaliteit en het succes van High Enough (1990) net niet geëvenaard krijgt. Sommige nummers proberen het standaard-rockidioom met een fractie te ontstijgen (Mister Please, Firefly, Uprising) en dat lukt redelijk. Double Coyote is een regelrechte Doors-pastiche.

De muziek sluit precies aan bij wat het pretendeert te zijn. Hoewel het debuut doorgaans net wat beter gevonden wordt, kan geen ouwe rocker zich hier een buil aan vallen.

Op de valreep van 2008 nog een buitengewoon aangename ontdekking! Eerste luisterbeurt klinkt in elk geval positief.

Denk allereerst Porcupine Tree en dan in het bijzonder ten tijde van Deadwing. Voeg daar vervolgens een scheut van de betere AOR aan toe en dan zijn we een heel eind.

Net als enkele voorgaande albums is ook Adrenalize nu als opgepoetste deluxe editie op twee cd's uitgebracht. Onlangs heb ik de deluxe edities van Pyromania en van deze plaat aangeschaft (Hysteria had ik al als gewoon album en voor vervanging door een deluxe editie is mijn Def Leppard interesse nu ook weer niet groot genoeg). Pyromania was al een prima album en er bleek nog een zinderende set liveopnames bij te komen, waarin weliswaar nogal geknipt was om het op één cd te krijgen, maar wat toch een goede concertindruk achterlaat.

Hoe anders is het hier. Dat Adrenalize een beduidend minder album is, spreekt al uit het merendeel van de discussie hierboven (waarbij over de gradatie van dat 'minder' wat verschil van mening is, maar toch). De aalgladde productie werd al genoemd en een opgepoetste aalgladde productie is nog steeds... uhm... erg glad. Verder klinkt het merendeel van de liedjes toch als magere kopieën van wat de heren eerder wel beter gedaan hebben, eventueel met uitzondering van White Lightning.

De bonus-cd bevat slechts enkele op zichzelf staande live opnames, waarvan het merendeel van beduidend ouder werk. Treurig is vooral om te horen hoe vermoeid en ongeïnspireerd de band klinkt tijdens de uitvoering van oorspronkelijk sterke nummers als Hysteria, Photograph, Pour Some Sugar on Me, Women en - pijnlijkst van allemaal - Too Late for Love. Een paar covers en akoestische versies maken het geheel af.

Jammer...

Ik vind dit toch ook wel een knappe plaat. Voor mij het eerste Depeche Mode album dat als één geheel aanvoelt, met ook nog enkele puntige uitschieters erop. A Question of Lust zit inderdaad op het randje van kitsch, maar nét niet eroverheen en aangezien de heren zich daar verder niet te veel aan bezondigen, kan ik hem hier prima hebben.

Fly on the Windscreen krijgt mijn eerste vinkje: mooie sfeer en de tekstuele headline past de, excusez le mot, wat camp-achtige thematiek die rond deze band hangt perfect. Niet al te verrassend zijn de andere vinkjes voor A Question of Time en Stripped.

Een sterk album dat voor mij, samen met Music for the Masses, de opmaat vormt naar het magnum opus Violator.

Op deze plek wilde ik eigenlijk een berichtje schrijven van de strekking dat het eigen geluid van Depeche Mode op deze plaat nog een beetje ontbreekt. Dat de meeste songs nog tamelijk generieke synthpop (met bij vlagen knap onbenullige teksten) zijn. Dat Love in Itself daar wel een positieve uitzondering op is (met een briljant loopje in het refrein) en dat bovenal Everything Counts een dijk van een single is.

Maar toen zag ik dat van de 19 reacties hierboven zeker de helft ook al van die strekking was. Derhalve kan ik dat achterwege laten en houd ik het hier maar bij.

De vermenging van Depeche Modes elektropop roots (kon even geen minder banale term verzinnen) en een stevige rocksound met inderdaad wat gospelklanken is nogal een ontwikkeling, die ik in de meeste gevallen zeer geslaagd vind, maar die in een aantal nummers ook na tientallen luisterbeurten ook maar niet aan wil slaan.

Zeer geslaagd: melancholische nummers als Walking in my Shoes, In Your Room, Higher Love. I Feel You is ook top. Een Condemnation daarentegen heeft het hier nooit gedaan.

Goede en interessante plaat met een sound die op volgende platen verder (maar niet per se beter) uitgewerkt wordt. Favoriet blijft hier echter Violator en met behoorlijke afstand ook.

Soms heb je een album jarenlang niet gedraaid. Herbeluistering levert dan soms een compleet ander oordeel op dan wat je herinnering je voorschrijft. Dat kan in positieve en in negatieve richting werken.

Deze plaat had ik op 1½* staan. Niet bijzonder royaal voor het grootste kassucces van een band die toch in ruime kring tot de classic rockcanon gerekend wordt en waarvan ik toch zeker een aantal bekende nummers best heel aardig vind (alleen ook bijna allemaal te vaak gehoord). Het album was in mijn herinnering wat gezapig, maar ik kon me toch haast niet voorstellen dat herbeluistering niet een half of een heel sterretje erbij zou geven.

Helaas... het lijkt wel alsof alles wat verkeerd is aan deze band precies in deze cd samengevat zit. Money For Nothing is al niet zo'n verheffende single, maar de extra lange albumversie (lang leve de cd-promotie) is volkomen ridicuul. So Far Away, Walk Of Life en Your Latest Trick kunnen me niet veel meer bekoren en zo achter elkaar aan wordt het er niet veel beter op.

Nou, dan zullen de niet-singles wel wat beter zijn? Alweer mis want het echte dieptepunt wordt bereikt met het welhaast comateuze Why Worry. Daarna gaat het wat opwaarts met één lichtpunt in de vorm van The Man's Too Strong: lekker kort en pittig gitaarwerk in het refrein (al is het dan niet Knopflers karakteristieke spel). Ik ben geneigd het gewoon echt een goed nummer te vinden; des te jammerder dat het in zo'n gezapig decor staat.

Het titelnummer heeft een status aparte wegens radio-overexposure. In essentie is dit ook niet verkeerd en plaatsing aan het eind benadrukt het enerzijds kwaliteitsverschil met de meeste andere nummers... maar anderzijds komt hij ook weer slecht tot zijn recht als gewoon het zoveelste mierzoete nummer op rij.

Kortom: geen verhoging voor deze plaat. Met pakweg twee goede nummers is 1½* misschien iets aan de zuinige kant, maar als geheel laat dit album een heel nare smaak achter.

Een niet minder dan fantastisch livealbum. De drie nummers van Unfolded Like Staircase klinken allemaal levendiger dan de soms wat steriele studioversies (wat Matthew Parmenters bij vlagen wat merkwaardige uithalen ook verteerbaarder maakt). Push & Profit zit wat minder in mijn systeem, maar de drie nummers die daarvan getrokken zijn, klinken ook een stuk beter dan wat ik me ervan herinner. Afsluiter Between Me and the End is een (overigens ook prima) non-albumtrack,

Ik raak er eigenlijk steeds meer van overtuigd dat dit het meesterwerk van Discipline is, in plaats van de befaamde opvolger. De algehele feel van het album is wat luchtiger, maar voor mij zeker niet zo op twee gedachten hinkend als mijn voorganger hierboven (zeer lang geleden) beweerde. Ik hoor vooral een album dat een beetje in de neoprogtraditie staat: een beetje klassieke symfo en een beetje punk/wave invloed.

Nu heeft Matthew Parmenter naar eigen zeggen Van Der Graaf Generator pas na dit album ontdekt. Dat klinkt wat merkwaardig, om niet te zeggen ongeloofwaardig. Of het zou zo moeten zijn dat hij in een betere wereld leeft waar VDGG regelmatig ongemerkt op de radio langskomt of zo... enfin, mijn eerdere opmerkingen ten spijt, kom je qua referenties toch wel bij de meer geijkte prognamen uit: naast de al gememoreerde VDGG ook Genesis, in mindere mate King Crimson en Yes en specifiek op het instrumentale Blueprint Pink Floyd. Discipline weet er een mooie, eigen jaren '90 draai aan te geven.

Leuk boxje met tien verzamel-cd's van evenzovele Nederlandse bands van de beatgeneratie.

The Cats waren mij al uit het ouderlijk huis bekend, maar dit schijfje (waarvan met gemak driekwart nog erg bekend klonk) riep meer nostalgie op dan ik vooraf verwachtte. Voor de rest was ik positief verrast door Q65 en Sandy Coast (waarvan ik bij beide een tot enkele nummers kende) en de mij volkomen onbekende The Motions en The Shoes.

De eerste indruk van Outsiders was wat minder sprankelend en van Cuby + Blizzards was ik al niet bijzonder gecharmeerd en dat ben ik nog steeds niet. Ook de muziek van Golden Earrings voor ze hun S kwijtraakten heeft de tand des tijds niet echt doorstaan.

Kayak en Earth and Fire (beide een beetje Fremdkörper in dit boxje) behoefden bij mij dan weer geen introductie, maar altijd leuk om er nog een verzamelaar bij te hebben.