De tragiek van het perfecte AOR-album...

Ja, daar komt deze plaat aardig in de buurt. Fantastische zang, geweldig gitaar- en toetsenwerk, ijzersterke melodieën en nét niet te veel dramatiek (Les Morts Dansants...). Waar je bij vrijwel alle soortgenoten halverwege de indruk hebt wel weer genoeg gehoord te hebben, blijft deze plaat van voor tot achter boeien (hoewel, Steal Your Heart...). Hoewel ook hier de A-kant duidelijk sterker is dan de B-kant, weet ook die laatste telkens precies genoeg variatie te bieden om het leuk te houden.

Maar wat is nu de tragiek? Oh ja, het is AOR... de liefhebbers kennen hem al en de overige muziekliefhebbers halen hun schouders er toch wel over op.

Valt niet tegen. Wat ik voorheen van Mangrove gehoord had, werd vooral gekenmerkt door een gebrek aan urgentie en dat is hier toch wat verbeterd. Wel liggen de roots van de band nog zeer nadrukkelijk in de jaren '70. Nu en dan riekt het bijna naar plagiaat (van in afnemende mate Genesis, Van Der Graaf Generator en Camel). De zang is inderdaad verbeterd, al is "klinkt als Roine Stolt" voor mij geen aanbeveling.

Al met al wel een aardige cd, maar daarmee is het ook wel weer gezegd.

Vrij kort nadat mijn belangstelling voor Manic Street Preachers gewekt was middels het album This Is My Truth Tell Me Yours kwam deze Know Your Enemy uit. Die heb ik toen vrij snel gedownloaded (en nu, tien jaar later 'al' aangeschaft). Mijn versie bleek de twee bonustracks te bevatten die ik zojuist toegevoegd heb. Deze gingen ten koste van de stilte na Freedom of Speech Won't Feed My Children, maar helaas ook ten koste van de hidden track. The Masses Against the Classes is een degelijk Manics-nummer dat, voor zover ik weet, verder enkel een single-release kende. So Why So Sad krijgt een aardige herinterpretatie, maar deze kan voor mij toch niet aan het schitterende origineel tippen.

Indertijd heb ik de plaat enthousiast gedraaid (zowel in cd-kast als op computer was de keuze toen ook nog wat beperkter dan nu), maar na een paar jaar kwam de klad erin, om de redenen die hierboven al genoemd zijn: de cd is domweg te lang en bevat te veel inwisselbare nummers. Ik had hem inmiddels al meer dan vier jaar niet meer gehoord. Herbeluistering van cd klonk bekend, maar buiten de eerste vier nummers, Miss Europa Disco Dancer en de laatste drie, was er geen enkel nummer waar ik vooraf een beeld bij had. Bij het merendeel gold evengoed het omgekeerde: de titel moest bij het horen nog opgezocht worden. In de tussentijd ben ik, op Gold Against the Soul na, alle andere MSP-albums ook wel tegengekomen. De meeste sla ik hoger aan dan deze.

Maar goed, na gaandeweg meer richting stemmige britpop met - in elk geval muzikaal - steeds minder scherpe randjes te zijn opgeschoven, was dit dus wel een soort terugkeer naar de roots van de band. De bloemrijke Beach Boys-pastiche So Why So Sad mag dan een hoogtepunt zijn, het is ook een uitzondering tussen de meer rechttoe-rechtaanmuziek die het album domineert (en zijn hoogtepunten kent in Found That Soul en... tja, wat nog meer eigenlijk?).

Als geheel een respectabele plaat, maar ook niet meer dan dat.

Ergens laat puberteit / vroeg studententijd werd mijn aandacht door de Manic Street Preachers getrokken, eerst met de hit If You Tolerate This... en later via de iets minder grote hits die de eerste vier plekken van deze plaat volmaken.

Vannacht heb ik de plaat weer eens opgezet. Waar ik aan die eerste vier nummers toch een beetje een "been there, done that"-gevoel overhoud, blijft de rest van de plaat toch behoorlijk overeind. Met name I'm Not Working tot en met Nobody Loved You vormt een prachtige, meeslepende songcyclus (waarbij ik me ook wel voor kan stellen dat fans van het oudere werk er helemaal niks mee kunnen, maar dat terzijde).

Langzaamaan heeft Everything Must Go deze plaat als favoriet ingehaald, op zijn scherpere uitschieters. Maar dit blijft voor mij toch het meest complete album van de band.

Garden party kende ik eerst alleen in een live-uitvoering. Daarnaast was de studio-uitvoering wel grappig, met zijn net-wat-langzamer dan verwachte drum. Houterig? Soit. Het nummer past voor mij vrij naadloos in de flow.

En The web is bij mij in de race voor favoriete nummer van deze plaat! Een zeer dynamisch stukje muziek wat mij betreft.

Chelsea Monday, ja schitterend... Forgotten sons, dito.

Het titelnummer kende ik ook al een tijdje voor het album en heb ik toen al zo vaak gehoord dat ik hem nu niet meer echt als hoogtepunt kan aanmerken. He knows you know kende ik nóg veel langer (dankzij de verzamelaar Kayleigh, mijn eerste symfo-cd'tje, lang geleden) en dat heb ik altijd een lekker nummer gevonden.

Eigenlijk alleen maar lof dus, vandaar 5*

Persoonlijk vind ik het titelnummer tamelijk flauw; ze hebben véél betere epics gemaakt. En los van die vijftien minuten... ook als symfonummer wordt het een lachertje naast een willekeurig Brave- of Afraid of sunlight-nummer.

En dan dat afschuwelijke Hope for the future nog.....

De eerste vier nummers zijn goed aan te horen. 't Is een beetje Marillion goes Crowded house, maar voor de duur van vier nummers doen ze dat op zich niet verkeerd vind ik.

Over-all 2½* (en daarmee na Holidays in Eden wel Marillions zwakste)

Ik ben geen fan van ligbaden. Een "warm bad" is vaak prettig als je erin stapt, maar al (te) snel komt er een onprettig soort loomheid over je, wordt het water lauw en wat dies meer zij.

Neoprog roept meer dan eens de associatie met een warm bad op, met helaas ook meer dan eens de hierboven geschetste nadelen. Op The Old Road blijft het water echter 58 minuten warm. Volle klanken, melodieën die van meeslepend naar opzwepend en dan weer terug naar meeslepend gaan en een absolute sterrencast die de oud-Jadis en -IQ-toetsenist ondersteunen. Hoogtepunten: Grand Designs, Out in the Darkness, het instrumentale Power and Speed en het titelnummer.

Schaamteloos conservatief... en een prachtig album!

Waarschijnlijk de review van lennert en RuudC waar ik het meest naar uitkeek, juist omdat ik de plaat ook net vorige week voor het eerst in meer dan een decennium weer eens gehoord heb (ik heb hem op bandje en als download gehad, maar kon nu voor weinig wat gaten in de cd-collectie vullen). We zien de dingen vaak anders, maar hier zitten we toch wel behoorlijk op één lijn.

Ik hoopte bij de herbeluistering (ook) op een positieve verrassing, maar die is helaas uitgebleven. Nu hoorde ik toch al tot de school die Ride the Lightning ook beter vindt dan Master of Puppets en dan is het wel evident hoe ...And Justice for All nogmaals hetzelfde albumsjabloon gebruikt, maar dan alle nummers nog een minuutje langer. De lelijke productie was bekend en daar probeer je dan ook doorheen te luisteren, maar ik geloof niet dat dat echt gelukt is. Ik lees hierboven dat er technisch steeds indrukwekkender dingen gebeuren. Daar zou ik als progliefhebber beslist voor open moeten staan, maar het is me eigenlijk geen moment opgevallen. Binnenkort nog maar eens opnieuw proberen, wellicht...

To Live Is to Die is geen Call of Ktulu of Orion, maar alsnog wel het beste nummer hier. One is geen Fade to Black of Sanitarium, maar toch nog een terechte klassieker. Blackened kan ermee door, Harvester of Sorrow nog een beetje... maar er zitten ook meerdere nummers in de tracklist die ik me, ondanks meerdere decennia geschiedenis met het album, niet eens voor de geest kan halen. Die 2½* blijft nog even staan.

Mijn favoriete Metallica-album! Spannend en levendig weet het album de aandacht veel beter vast te houden dan het achteraf toch wat eentonige debuut. Master of puppets is professioneler maar klinkt mij ook wat berekender in de oren. Het hele album is goed, maar de beste nummers zijn For whom the bell tolls, Fade to black, Creeping death en The call of Ktulu. 4½*

Hulde voor je open mind, aERo. Na enige tijd stof vangen, zit ik dit product ook weer eens te beluisteren, met de insteek dat de absolute minimumscore toch ook wel wat overdreven zal zijn. Dat titelnummer, dat was toch best aardig? En zo zullen er toch nog wel een paar zijn?

Maar nee, wat in de loop der tijd in mijn geheugen toch weer vervaagd was, waren de bekende elementen: de ontstellende geluidskwaliteit en de neiging om elk nummer gevoelsmatig een kwartier te lang te laten duren. Wat was blijven hangen waren die paar catchy momenten tijdens met name de eerste drie nummers.

Een paar catchy momenten tussen al dat pannendekselgerammel leveren geen punten op. Nog steeds een halve ster. Bij een beginnende band was het waarschijnlijk een hele ster geweest.

Enige tijd geleden (zou zo alweer meer dan een jaar kunnen zijn), kreeg ik van dazzler in het Mike Oldfield toplijstjes topic het verzoek om Crises nog eens een kans te geven. En dat heb ik bij deze gedaan, maar het is niet meegevallen.

Het titelstuk is niet bepaald een wonder van flow of samenhang. Op dit punt zijn vergelijkingen met zijn eerste werken gerechtvaardigd en dan komt het wat mij betreft toch wel érg veel tekort bij een Tubular Bells of een Hergest Ridge.

De tweede kant is Mike Oldfields popkant, welke tegen 1983 ook gewoon een feit was. De bekende singles Shadow on the Wall en vooral Moonlight Shadow gaan er goed in, maar de andere deuntjes blijven niet hangen. Op opvolger Discovery komt deze popkant wat mij betreft duidelijk beter uit de verf.

Eigenlijk lijken bijna alle Muse-nummers op elkaar. Deze net weer eens beluisterd en na drie nummers vroeg ik me af wat ik hier ook alweer zo goed aan vond. Toen kwamen achter elkaar Stockholm Syndrome, Falling Away with You en Hysteria langs en toen wist ik het weer. Heerlijk, die bombast. Heerlijk, die uithalen.

Nog steeds een van de leukste mainstreambands van het moment.