Deze plaat krijgt van mij 2* en dat is 2½ lager dan zijn directe voorganger... ik heb de query niet uitgevoerd, maar ik vermoed dat dat wel in de toptien grootste achteruitgangen tussen twee opeenvolgende albums is.

Voor mij was dit typisch de plaat waar de waanzin de jochies Gallagher een beetje boven het hoofd gegroeid was. 71 minuten lang (godbetert, eenenzeventig!!) galm en andersoortige bombast. Jongens, als een liedje afgelopen is, maak er dan een eind aan en blijf niet nog twee minuten doorloeien, althans niet de hele tijd!

Tussen alle rommel staan een paar redelijk acceptabele nummers: de eerste twee, Stand By Me en het titelnummer.

Ik had hier nog niks geschreven zie ik.

Een degelijke Oasisplaat. 't Is natuurlijk geen Morning glory, maar toch wel een soort van vormherstel. De pakkende, 'grote' single (The Hindu times), het schitterende Songbird en wellicht hun meest Beatlesque moment in Born on a different cloud (ook schitterend).

Er staat ook nog een aantal tamelijk nondescripte nummers op, dus 3* lijkt wel een passend eindoordeel.

Ik ben de enige niet - zoals bij de commentaren uit zo ongeveer elk Opeth-album op deze website blijkt - maar het heeft bij mij enige tijd geduurd voordat bij Opeth de zaken op hun plek vielen. Qua beluistering ben ik tot nu toe blijven steken bij Blackwater Park, Morningrise, deze en Deliverance (dat was als ik het wel heb de volgorde). Het idee bleef lang hangen dat ze met The Drapery Falls één briljant nummer hadden afgeleverd en dat bij de rest de balans wat zoek was.

Niet geheel verwonderlijk heeft Watershed uiteindelijk de deur naar meer Opeth definitief opengezet. Waar voor mijn gevoel bij Blackwater Park nog steeds af en toe langdradigheid op de loer ligt, wordt hier geen noot verspild. Het zijn de bekende Opeth-elementen, maar met kennis van een beperkt aantal Opeth-albums lijkt hier alles geperfectioneerd. Van het contrast tussen Coil en Heir Apparent via de giftige riff die tot twee keer toe Porcelain Heart binnen komt zeilen tot het majestueuze slot dat Hex Omega is.

Wellicht heb ik op zeker moment alle Opeth-albums beluisterd en huil ik dan mee met de wolven in het bos dat het hier te routineus geworden is. Tot die tijd krijgt deze plaat een stempeltje "beste Opethalbum" en een stemverhoging tot 4½*.

Toegevoegd en beoordeeld door ZAP!. Na diens uitschrijven kan ik hier straks alsnog als eerste een cijfer aan geven.

Dit is vroege neoprog volgens het boekje, met direct toetsenwerk en hier en daar een lekkere punkattitude. Een vergelijking met Camel (en Genesis enzovoorts) is inderdaad niet geheel uit de lucht gegrepen, een vergelijking met Britse collega's als Twelfth Night (hoewel iets minder punk) en Marillion (op zeker moment waande ik mij in The Web) evenmin... maar dan moeten we ons wel even realiseren dat dit niet alleen uit het verre Bahrein kwam maar ook nog uit... 1982!