De Fransman Yann Tiersen weet klassieke pianomuziek te mixen met de typische Franse musette om zowel dromerige verliefdheid als melancholie weer te geven. Met de beelden erbij is het nog beter natuurlijk, maar de muziek staat mooi op zichzelf. Ondertussen al zo'n iconische soundtrack geworden, dat enkele tracks (Comptine d'un autre été en het titelnummer) al iets te veel te horen zijn en regelmatig op verzamelalbums te vinden is. Maar daar kan de soundtrack niet aan doen.
