R.E.M. laat horen dat ze wat tegendraads zijn. Aan de vooravond van grunge maken ze dit heerlijke album met mooie nummers die de echo van de jaren '80 dragen, maar toch fris en 90s klinken. Ze beïnvloeden oa Nirvana, maar een jaar later maken ze met Automatic for the People alweer een eigenzinnig antwoord op de grunge. Out of Time is het meest poppy album denk ik van R.E.M. en ideaal voor de radio. Nog steeds leuk om naar te luisteren. Het klinkt zonder pretentie met de nodige fun. Aangevuld door enkele gaststemmen en -muzikanten hoor je de fun in de speakers.

Ik was verkocht door de single Human van Rag'n'Bone Man, maar haakte wat af toen ik hem live hoorde op Rock Werchter. Niet slecht, maar toch wat minder mijn ding. Tegelijk hield ik wel van zijn muzikale opnames en was toch benieuwd naar dit album. Het is een heerlijk album geworden en ik wil de man zeker een nieuwe kans live geven. Misschien komt zijn muziek beter tot zijn recht in een passende concertzaal. Met Life By Misadventure heb ik de smaak in elk geval weer te pakken.

Je moet het aangeven aan Randy Newman, ik hoor niet meteen of het album nu uit de jaren '70, '80 of nog later komt. Los van alle trends van het moment brengt hij gewoon zijn eigen nummers. Sail Away is ondertussen al 50 jaar oud! Misschien dat hij wel beïnvloed is door zijn nonkels die filmmuziek schreven: Alfred Newman (Wuthering Heights, All about Eve), Lionel Newman (Hello Dolly!) en Emil Newman (Sun Valley Serenade). Naast woordkunstenaar Bob Dylan en poëet Leonard Cohen is Randy Newman een echte zingende verhalenverteller. Elk liedje is een kortfilm op zich.

Sail Away is niet zijn beste album, maar heeft wel een verzameling heerlijke nummers. Bekendste nummer uit dit album is wel You Can Leave Your Hat On, maar dan wel dankzij de cover door Joe Cocker 14 jaar later. In de versie van Newman hoor je ook Ry Cooder op de gitaar.

Als je de rock 'n roll of rhythm en blues van die tijd hoort, klinkt dat altijd als jonge kerels die voor entertainment zorgen. Entertainment is op deze plaat ook aanwezig, ik denk dat een optreden met Ray Charles altijd ambiance moest zijn toen. Maar het is meer dan wat 'rock around the clock' gedoe. Geen muzikale grenzen voor de Ray, maar zwevend tussen soul, gospel, jazz, r&b en rock 'n roll. Als je één album van Ray Charles zou kopen, zit je hier alvast goed mee en ben je overtuigd om er meer in huis te halen.

Het debuut van Raymond van het Groenewoud dat toen waarschijnlijk nog zijn publiek moest zoeken. De zangers is muzikaal duidelijk beïnvloed door de Engelse en Amerikaanse muziek, terwijl dat bij de Nederlandstalige muziek in Vlaanderen zeker niet was. Hoogstens wat countrycovers, maar verder de lokale schlager, volksmuziek of chansons. Dan komt een jonge zanger met langhaar Nederlandstalige muziek maken met rockende gitaren en minder conventionele teksten erbij.

Hij was niet alleen, ook Kris Debruyne had dat jaar zijn debuut met een rockende lp die door critici en publiek niet werd aanvaard. Vlaanderen was nog niet klaar voor rock in het Nederlands. We spreken 1973, Eurosong was nog een enorme hype. In Vlaanderen klinken namen als Will Tura, Salim Seghers, Johan Verminnen, Paul Severs, Samantha en De Strangers. Raymond was zijn tijd vooruit.

Sommige nummers klinken nog ruw als een halve demo en vooral de tekst is belangrijk. Later zullen de albums met de juiste producer achter de knoppen, voor een betere klank zorgen. Maar zelfs in dit debuu zitten al enkele pareltjes die tot klassiekers uitgroeien. Het begin van een mooie carrière.

De Gentse gitaarband Rhea komt meteen met de nodige energie binnen. Je hoort zo dat die geboren zijn voor het podium en de festivalweide. Als dit het debuutalbum is, mogen we nog veel verwachten. Dat zal ook snel blijken, want veel kansen hebben ze helaas nog niet gehad. Maar ze staan toch al mooi op Rock Werchter 2022. Ze leggen veel van de energie toch al vast op het album en klinken strak en rock 'n roll zonder te veel indie of fancy gitaarsolo's.

De grootste vijand van deze musical is haar eigen populariteit. Jaarlijks wel met Kerst of Pasen op één of andere tv-zender te zien. Iedereen kent de liedjes bijna van buiten. Een musical die zowel veel filmgenoten, haar basis vindt in Broadway. En daar hoor je toch het verschil in kwaliteit met veel andere musicals. De arrangementen, de samenzang, de harmonie en het idee dat je als luisteraar hebt hoe eenvoudig die liedjes zijn. Terwijl het moeilijker is dan je zou denken. Mooi voorbeeld is Edelweiss, dat klinkt als een oud traditioneel nummer, maar echt wel door Rodgers en Hammerstein II zijn gecomponeerd.

De soundtrack kent wel meer mooie nummers, het klinkt allemaal zoet en misschien wat kitcherig. Maar dat hoort wat bij het genre zeker? De overdaad dat ik de nummers ondertussen heb gehoord, heeft helaas wat afbreuk gedaan aan de waardering. Maar het blijft een sterke soundtrack.

Riet Muylaert had met JackoBond wel wat succes in de zalen, maar de echte doorbraak bleef toch wel wat uit. Riet zong daarnaast ook af en toe odes aan oa Ann Christy en Marva. Met het album Aardbeien in Januari brengt ze haar eerste echte solo album. Ook al is het wat aangevuld met gaststemmen en muzikanten, toch is dit echt een 'Riet-album'. Veel overtuigender en persoonlijker geworden, betere songs en mooie arrangementen. Het klinkt als een verlengde van JackoBond dat beter is afgestemd. Een zeer mooie vooruitgang en nu hopelijk ook met de bijhorende en verdiende erkenning.

Niet echt een boeiend album. Rihanna is vooral een artieste met hits en singles. En ook met ANTI levert ze niet echt een 'album' af. Er zitten wel leuke dingen in, maar als geheel is het eerder een verzameling met ups en downs dan een boeiend album.

Robert Johnson komt uit de tijd dat er nog niet echt over albums werd gesproken en er eerder losse nummers werden opgenomen of live optredens. De mythe rond de man is vrij groot. Mysterieus geleefd, mysterieus gestorven op 27 jaar (één van de oudste bekende leden van de club 27). En eigenlijk nadien pas echt ontdekt is door de verhalen die er rond gingen. Robert Johnson zorgde er mee voor dat blues niet meer een lokaal ding was, maar muzikale tocht doorheen Amerika. De plaat is een verzameling van de songs die gelukkig nog zijn opgenomen van de bluesmuzikant. Gestorven in 1937, dus hele oude opnames.

De impact van Robert Johnson is enorm groot. Van een volgende generatie blueszangers tot de rockers in de jaren '60 die andere dingen zouden doen met de blues. En nog vele artiesten die nadien volgden. Ik blijf me (net als velen) afvragen hoe hij in het echt zou geklonken hebben. We moeten het nu doen met de kwaliteit van opnames uit de jaren '30. Maar zelfs dan klinkt het echt goed. Een plaat die je kan blijven opzetten. Voordeel van de tijdsgeest is dat het niet opgesmukt wordt. We horen de echtheid in de blues. Heerlijk!

Robyn heeft een paar goeie hits die ik niet slecht vind. Ik hou niet echt van het elektrische popgenre, maar dit valt best mee. Het album is wel nogal eenzijdig. Dit doet me al niet overtuigen om ze een keer live te zien. Volgens mij zit ik na 3 nummers me af te vragen wat ik er eigenlijk sta te doen. Tenzij ze live beter is, maar dat hoor je niet op album. De dance klinkt ook nogal vermoeid. Voor mij blijft het bij enkele hits.

Een gezellig album, maar ik mis toch wel de dynamiek van Robyn. Het blijft nogal oppervlakkig studiowerk. Misschien dat het live beter tot z'n recht komt. Wel niet slecht, maar niet iets dat echt blijft hangen.

In het jaar dat The Beatles met hun White Album kwamen, maakten The Rolling Stones deze Beggars Banquet. De Stones hadden nog meer eenheid in de groep, maar het album geeft toch ook een variatie aan stijlen weer. Opener Sympathy for the devil met de sambarock voelt duivels aan. Nadien komen ze met nummers aan die eerder traditioneel aanvoelen. Opvallend die variatie want in tegenstelling tot The Beatles werden hier alle nummers door dezelfde mensen geschreven (buiten Prodigal Son).

Het album voelt toch wat verouderd aan, maar heeft enkele mooie nummers. En ze zorgen voor sterke bluesnummers. Bij de Yardbirds hou ik minder van de meeste van hun bluescovers die wat flauw afsteken als je het origineel hoort, ondanks het extra gitaarwerk. De bluesnummers op dit album komen authentieker over en zijn dan nog eens origineel van The Rolling Stones.

Een mooi album met heerlijke muziek, maar het blaast me als luisteraar niet omver.

Ik had eerst geen idee dat dit een coveralbum was met nummers van Taylor Swift. Ryan Adams ligt me niet altijd. Hij kan soms een pak zagen, maar dit album klonk net fris. Misschien is Swift voor mij persoonlijk dan ook een betere songwriter dan Adams. Swift kiest meestal voor een eerdere populair arrangement. En dat heeft Adams terug gebracht naar de kern. Het is niet zo heel bijzonder, maar met zijn zachte rockstijl komen de nummers wel meer naar voor. Nu benieuwd hoe het origineel klinkt.