Het valt me op hoeveel energie en fun er in dit album zit. Dat is anno 1995 niet altijd het geval. Los van de Britpop leek de indie rock van toen meer emo te zijn. Garbage heeft er nog veel plezier in. Hun debuutalbum blijft anno 2021 nog stevig overeind. En ze vullen het ook niet met een commerciële ballad voor de radio. Heerlijk album met zelfs enkele hits die ondanks hun hitgehalte mooi passen in de rest van het album.

Ik ben minder fan van de productie van Spector, zeker bij wat rustige nummers van zowel John Lennon (album Imagine) en deze van George Harrison. De sound van Spector overheerst soms de echte sound van Harrison. Los daarvan zijn veel nummers wel goed natuurlijk. Lennon en McCartney bepaalden de richting van The Beatles, zelfs als ze ruimte zagen voor Ringo Starr of George Harrison werden die nummers eerder als een gunst gezien dan evenwaardig met hun nummers. Harrison toont aan met dit album dat hij ook mooie muziek kan maken, al werden zijn mooiste nummers (Here comes the sun, Something, While my guitar gently weeps) uitgebracht via The Beatles. En ook al zijn het mooie nummers, maar dergelijke pareltjes mis ik wel op zijn solo album. Al is dat misschien wel een klein pijnpunt van alle Beatles eens ze solo gingen. Wie weet hadden sommige nummers hiervan nog door The Beatles gebracht als ze niet uit elkaar zouden gegaan zijn. Gelukkig heeft hij voor dit album een reeks andere muzikale vrienden betrokken.

George Michael maakte met Wham! leuk maar wel heel luchtige popsongs. En kan me voorstellen dat hij bij het ouder worden wel eens wat anders wou doen. Met Faith klinkt hij alvast zelfzeker en mag je toch spreken van een sterk (solo)debuut. In het titelnummer dat het album opent, hoor je op een kerkorgel Freedom van Wham! waarmee hij wat afscheid wil nemen van het vorige hoofdstuk.

Het album Faith is een sterk album in zijn genre. Geen evidentie voor een popzanger die zich toch ietwat opnieuw moet bewijzen. George Michael schreef ook de nummers en was producer van het album. Hij heeft de touwtjes strak in handen en dat hoor je wel. Een mooi album!

10 jaar na zijn overlijden krijgen we een nieuw album van Gerry Rafferty. Altijd gevaarlijk zo'n album, omdat er meestal wel redenen zijn waarom een artiest songs niet zelf heeft uitgegeven. Maar het album is met respect gemaakt en is best wel evenwichtig. Niet louter een mix uit kartonnen dozen van liedjes die na zijn dood gevonden zijn. Best wel een sterk album. Geen idee wat Rafferty en van zou gevonden hebben, maar ik ben alvast tevreden.

Gil Scott-Heron opent het album met de belangrijkste boodschap van het album: The Revolution Will Not Be Televised. Hier nog in vooral spoken word, wat aansluit bij zijn debuutalbum. Maar vooral omdat hierdoor de boodschap duidelijker wordt. Het klinkt als een speech of een manifest. Gelukkig gaat hij daarna over in heerlijke soulzang. Daardoor komt het openingsnummer beter tot haar recht. Na de belangrijke boodschap spreekt de muziek, maar het wordt nooit opdringerig. Zeer sterk soulalbum.

Ik was wel fan van de serie, dat speelt uiteraard mee bij de beoordeling. De serie was leuk en de makers maakten telkens een link met de verhaallijn en het nummer. Helemaal random zijn deze covers dus niet, al kan je natuurlijk afvragen of het verhaal of het nummer eerst was.

De covers zijn wat afgeborsteld, meestal met een Broadway sound. Maar ze kunnen wel rekenen op passende studiomuzikanten en arrangementen en vooral ijzersterke stemmen. Doordat de nummers een link hebben met de verhaallijnen, is er ook aandacht naar de tekst bij het inzingen. Waardoor het overtuigende overkomt.

Leuke nummerkeuze en veel nummers werken best wel.

Damon Albarn maakte de stap naar de 21e eeuw best wel goed, terwijl de meeste Britpop artiesten (ondanks hun sterke albums) toch zijn blijven hangen in de jaren '90. Visueel interessant en een nieuwe coole sound. Ik was toen al meteen verkocht door het album. Het album heeft een mooie mix van genres en een knipoog naar Clint Eastwood en de spaghetti westerns. Muziek met de nodige humor zonder dat het belachelijk wordt. Sterk album!

Sommige nummers zijn echt wel de moeite. Grace Jones mixt hier niet alleen verschillende muziekgenres, ze verlaat de grenzen van de muziek ook richting fashion en performance. Je kan ze wat vergelijken met David Bowie, maar die had dan wel sterkere nummers en heeft zich een pak meer telkens weer opnieuw uitgevonden. Pull Up To The Bumper en vooral Libertango zijn heerlijke klassiekers. Alleen jammer dat het album dat niveau niet heel de tijd kan vasthouden.

Geen legendarisch album misschien van Green Day, maar wel eentje met de nodige fun. Niet te lang en toch enkele opvallende nummers zoals Panic Song en Brain Stew. Dit is heerlijke punk rock & roll. En een opvallend album in een tijd van Britpop en post grunge. Het wordt nogal vergeleken met Dookie. Dat is niet helemaal eerlijke voor Insomniac, want in het hele rijtje van Green Day albums (en in uitbreiding punk albums) mag dit er best wel zijn.

Instrumentaal is hij alvast zoveel meer dan de volkszanger. Ik ben bevriend met gitarist Jokke Schreurs die nog een paar keer heeft gespeeld met de Wannes. Ik vind Jokke als sterk, maar zelf heeft hij bewondering over het talent van Wannes als flamencospeler. In een Belpopaflevering rond Roland Van Campenhout bleek ook dat die op het album dat ze samen maakten, een tandje moest bijsteken om Wannes te volgen.

Het album is niet zo heel toegankelijk en zal voor sommigen meerdere luisterbeurten nodig hebben. Je hebt wel een meezinger met De Brug van Willebroek. En 'Gebed van Jan De Lichte' doet wat uitschemeren hoe hij ook boeiend kon vertellen bij live optredens.

Zeker een goed album, maar niet iets dat je vrolijk opzet op de achtergrond. Ik zou het ook niet kiezen als eerste album als je zijn werk wil leren kennen.

Ik kende Paradise City al wel en vaag Sweet Child O' Mine, maar heb de groep pas verder leren ontdekken via Knockin' on heavens door. Anno 1987 was ik 9 jaar en zonder internet leerde ik muziek kennen via mijn ouders, vrienden en familie. Dan moet het al lukken als de juiste muziek daar tussen zit. En was het misschien nog te vroeg voor het betere werk. Waar de cd's Use your illussion I en II vooral de creatieve kant tonen van Guns n' Roses, is Appetite for destruction puur muzikaal hetgeen waar de groep voor staat. Nog niet met het idee dat het een supergroep zou worden, maar wel met een brok zelfvertrouwen en zin om hun eigen ding te doen. Het is dan ook een mix van hardrock, heavy metal en zelfs blues en punk geworden. In mijn ogen ook met een topbezetting aan muzikanten. En ook al was Axl Rose de frontman, ze kwamen nog meer over als groep dan als Axl en friends.

Ondertussen helemaal verkocht aan dit album dat nog af en toe eens opstaat. Het blijft genieten en ook al heb ik de groep nu 2 keer live gezien in de nieuwe bezetting met Axl Rose, Dizzy Reed en friends, heb ik toch spijt dat ik te laat geboren ben om hen in die ouwe bezetting bezig te zien. Het blijft een droom...

Beter dan de score doet vermoeden, maar minder dan je mag verwachten van Guns N' Roses. Het is een Axl Rose album geworden dat best wel goed klinkt qua nummers en productie. Maar je mist de rock 'n roll die de andere bandleden mee aan de muziek gaven. Axl Rose deed legendarisch lang over het album. Veel te veel overdacht volgens mij.

Guns n' Roses is lang mijn favoriete band geweest, ondertussen enkel voorbijgestoken door mijn voorliefde voor Bruce Springsteen. Maar nog altijd zeer hoog en dat begon eigenlijk met Use Your Illusion I en II. Toen ik Knockin' on heavens door hoorde op de radio, leerde ik hen kennen. Al had ik voordien wel gehoord van Paradise City en vaag van Sweet child o' mine. In een tijd van voor het internet en gebrek aan deftige rockradiozenders, moest ik mij als kind vooral muzikaal laten voeden met de muziek die ik kreeg via vrienden en neven. Ik zat net in het middelbaar toen Knockin' on heavens door uitkwam, en ik wou per se het album Use your illusion hebben om meer te leren kennen. Maar dat heb je met ouders natuurlijk, onder de kerstboom lag deel 1 en niet deel 2. Geen Knockin' on heavens door, maar wel November rain en Live and let die. Daarna zelf gespaard voor het juiste album en zo aan de hand van beide cd's de groep leren kennen. Samen met Appetite for destruction klassieke albums die af en toe wel eens op staan.

Waar ik het debuutalbum vooral als dynamische rock bekijk dat Guns n' Roses ook het best live zal weerspiegelen, ademt Use your illusion I en II (en vooral voor mij dan deel II) de creatieve kant van de groep. Misschien daarom ook dat het niet zo zeer leuk rocken was, maar met momenten wat progressieve hardrock rond vooral Axl Rose op zijn best. Wat later zal leiden tot de breuk in de groep en sommige muzikanten andere horizonten doet opzoeken op zoek naar hun eigen stijl. Civil war is nog altijd één van hun beste nummers en ook als is Knockin' on heavens door vrij commercieel, ze slagen er in om het nummer naar hun eigen hand te zetten.

Is dit het beste album van de groep? Misschien niet, daarvoor is de sfeer van Appetite for destruction nog sterker. Maar samen met deel I toont de groep wel hun creatieve talent, waarin ze zich onderscheiden van de zoveelste hardrockgroep met één toevallig succesalbum.