Een leuk funk popalbum van Earth, Wind & Fire. Vooral met een party insteek. De band wil er duidelijk een feestje van maken. Het opent meteen met het hoogtepunt Let's Groove. Daarna kabbelt het gezellig verder. Echt opvallen doet het niet meer. Best genieten.

Ik was niet zo'n grote fan van Eefje de Visser, al maakte ze geen slechte muziek. Bij de Canvas Popnacht (een 3 uur lange special van Belpop over de Belgische muziekgeschiedenis), was Eefje één van de gasten. Sinds kort woont ze in Gent en zeker met het album Bitterzoet is dat een reden om de kersverse Nederbelg muzikaal te omarmen. Er was aandacht voor haar concertfilm Bitterzoet. Deels al gepland om ooit te maken, maar nu zeker het alternatief door een gebrek aan optredens. En de combinatie met de heerlijke choreografieën en beelden in de korte fragmenten, deed me dan toch benieuwen naar het album.

Het album is mooi gemaakt, al zal ik het nog meer waarderen met de beelden erbij. Het is ook een dromerig album en dit hoort gewoon live of visueel ondersteund te worden. Of het album het beste is van 2020 is kwestie van smaak, maar het is al zeker één van de betere albums in een jaar waarin de muzieksector het hard te verduren kreeg.

Eerder legendarisch dan ijzersterk. Elvis was niet de uitvinder van de rock 'n roll, maar was als één van de eerste blanke in het genre wel een grote ambassadeur die het genre groot maakte. Voor de gemiddelde blanke Amerikaan die geld had om muziek te kopen, was de stap van country/crooners/rockabilly naar deze rock n' roll snel gezet. Jongeren hoorden toen ook al ongetwijfeld r&b of blues in de pubs van zwarte muzikanten. We kunnen nu de impact wat schetsen, maar het is met de oren van nu wel moeilijker om de echte invloed van dit album te kunnen inschatten.

Elvis heeft nooit een eigen nummer geschreven en zocht al vanaf het begin muziek bij andere artiesten. Elvis ging die ook halen bij zwarte artiesten. Bekendste namen zijn hier Ray Charles (I got a woman) en Little Richard (Tutti Frutti). Zeker geen onbekende namen en ook die versies zijn vrij gekend. Maar toen minder bij het nog gescheiden blanke publiek in Amerika.

Als je echt kritisch bent is het album wat gedateerd en de productie soms wat achterhaalt. Maar langs de andere kant hebben nummers als Blue Suede Shoes en Tutti Frutti nog wel een jeugdige dynamiek.

Ik kan me nog herinneren dat ik niet zoveel had met hiphop toen. Ik genoot wel van verschillende nummers, maar kende het genre niet echt. The Marshall Mathers LP was voor mij het eerste echte hiphop album dat ik leerde kennen. Nadien mijn 'schade' wel ingehaald. Maar dit album van Eminem is wel altijd bij gebleven. Heerlijk album vol sterke nummers. En het heeft voor mij de deur geopend naar andere albums in het genre.

Zonder Corona had ik dit jaar Eric Clapton kunnen zien, hopelijk komt hij later terug naar België. Zijn Unplugged album is alvast een mooie troost. In een tijd waarin hij vooral opviel door (samen met andere tijdgenoten) de nodige elektriciteit letter en figuurlijk in de blues te steken, was hij een god op de gitaar. Toch als we de graffiti toen mogen geloven. Of God gitaar kan spelen weet ik niet (zal wel zeker?) maar Clapton was in elk geval één van de topmuzikanten in zijn genre.

Jaren later kleed hij diezelfde nummers helemaal uit tot de essentie. Dan hoor je eens te meer hoeveel blues er zit in een nummer als Layla. Bovendien past het wel bij zijn leeftijd en zo te horen heeft hij er ook enorm veel zin in. Er zijn wel meer live optredens, maar dit is zo'n zeldzaam album waar ik bij het horen het gevoel heb mee aanwezig te zijn. Sterke opname en de muziek komt helemaal tot haar recht.

Een mooi geheel van nummer en het stoort me absoluut niet dat het vooral wat rustiger en bluesy is. In tegendeel, hier hou ik wel van. De man met zijn gitaar, enkele muzikanten rond zich en een spot er op. Laat de muziek het woord maar voeren.