C. Tangana was vroeger een rapper, maar de liefde voor flamenco was nooit ver weg. Hij zong nog samen met zijn toenmalige lief Rosalía en schreef mee met oa Malamente. Hij verwisselde zelf de hip hop voor new flamenco en dit album is een mooie mix van new flamenco en r&b invloeden. En in tegenstelling tot Rosalía is de flamenco nog meer aanwezig hier. Leuk album dat de zomer binnen haalt.

Ik had nog nooit gehoord van Calle 13, maar het bevalt me wel. Een zuiderse sound met hip hop. Het doet denken aan een mix van Manu Chao en Fun Lovin' Criminals. Evenwichtig album dat niet alleen wat zuiderse muziek met een coole bas eronder wil brengen, maar echt wel hiphop met zomerse klanken. Enkele leuke gaststemmen trouwens. En ook al is het album 14 nummers lang, verveelt het voor geen moment. Leuk om naar te luisteren.

Een luchtig popalbum waarbij Camille zweeft tussen tienermuziek en Nederlandstalige popmuziek. Ze heeft alvast een sterke stem en ik denk dat ze met dit album ook de deur open laat voor de fans van #LikeMe. Echte oorwormen zitten er niet tussen en het genre is toch vooral gericht op popnummers, niet op luisterliedjes. Maar je hoort wel de potentie die ze heeft. Vraag is of dit een lucky shot is, of we later nog meer van haar horen en de zangeres verder kan groeien in haar muziek. In elk geval goed bezig.

Ik kende Carly Rae Jespen eigenlijk alleen maar van haar pophit Call Me Maybe. Het album Emotion haalt haar inspiratie bij de 80's, maar de productie klinkt wel een pak moderner. De nummers blijven niet echt hangen. Het klinkt wel echt poppie en ik mis toch wat ziel in deze plaat. Maar op zich is er niets mis mee.

Een gezellig album van Cat Power. Echt indruk maakt het nooit, maar er zijn ook geen slechte nummers op. Ze brengt mooie muziek, maar het komt bij mijn niet over. Al heb ik dat wel meer met haar. Misschien eens live luisteren.

Een rustig album dat niet echt iets speciaal doet. Hier kan je heerlijk naar liggen luisteren, maar ik vrees dat ik na het optreden weinig zal onthouden. Of het moest live nog beter zijn natuurlijk. Ben op zich wel benieuwd naar haar andere albums. Dit klinkt nog iets te afgeborsteld.

Nooit klonk jazz zo triestig als het gezongen werd door Chet Baker. Baker staat op de hoes rechts, amper 25 jaar. Maar hij klinkt als een jazzveteraan die al enorm veel ellende kende. Naast hem aan de piano zien we Russ Freeman, die met zijn instrument af en toe een plaats op de voorgrond krijgt naast Baker. Het is het eerste album dat hij met Baker meespeelt, maar het klinkt als gegoten.

Je moet wat houden van Chet Baker, maar in alle rust sluipt zijn muziek in je oren. Zonder op te dringen, eist hij met zijn zang alle aandacht. Doordat hij zingt zoals hij speelt, vloeien zang en trompet mooi over elkaar.

Een album dat toch mooi verrast. Het komt wat afstandelijk over naar mijn smaak, maar tegelijk is het wel boeiend hoe ze duidelijk een eigen sound heeft. Enkele jaren terug live kunnen zien, waar ze gelukkig in het Frans zong. Zo komen de nummers toch wat beter tot hun recht. En live versterkt ze haar muziek nog eens door het visueel mooi aan te kleden. Chris is een sterk album geworden van een genre dat me niet altijd ligt.

Op een zonnige dag naar Winter Songs luisteren mag zeker! De ep van de Sault-zangeres straalt warmte uit en ze laat met Winter Songs duidelijk van zich horen. Het is nog maar een tipje van de sluier voor wat we mogen verwachten met haar eigen albums. Een heerlijk visitekaartje.

2 jaar geleden zag ik Common Holly in een gratis caféconcert in Trix (Antwerpen). Heel gezellig, al was het nergens opvallend. Maar het is een album dat groeit en meer te bieden heeft dan het eerste gehoor. Wat wel meteen bleef plakken is het geweldige nummer Crazy Ok, dat de afsluiter is op het album. Het is vooral door dat nummer dat Common Holly niet is weggezakt in de vergeethoek. En gelukkig maar.

Een zomers album waarin (relatief) luchtige nummers afgewisseld worden met klassieke jazz. Weinig rustmomenten eigenlijk, het tempo wordt er flink op gelegd. Maar het klinkt wel goed en dynamisch. HEt titelnummer is het bekendste nummer, al dateert het al van 1932. Wild Bill Davis gaf er een nieuw arrangement aan voor Count Basie die het zo helemaal naar zijn hand zette.

Het album klinkt ook boeiend en gevarieerd omdat Basie tijd gunt aan de verschillende muzikanten voor een solo, zonder ook maar stil te vallen.

De Gentse singersongwriter Dorien Staljanssens maakt met haar piano mooi werk, maar komt vooral op de voorgrond met haar project Cozin, omringt door 2 extra straffe muzikantes. Het is nog wat zoeken, want hoe mooi de nummers ook zijn en de samenzang tussen het trio, blijft het wat muziek in de marge die nog niet echt opvalt. Al zal dit zonder twijfel live voor een heerlijk optreden zorgen. Cozin brengt tegenwoordig trouwens Nederlandstalige muziek. Daar ben ik wel benieuwd naar. Want er zit zonder twijfel talent in Dorien en haar Cozin. En ik denk dat het Nederlands haar beter past met mooie songteksten.

Hoe sterk The Yardbirds ook waren, als ik hun covers naast originele bluesnummers zette, klonken die minder dan de originele versies. Ik had wat schrik dat het met Cream ook het geval zou zijn. Maar de covers zijn hier gelukkig beperkt. Nog beter zijn ze er in geslaagd om de blues niet zomaar eigen te maken door het harder te spelen, maar er hun eigen ding mee te doen. De link tussen blues en de psychedelische muziek. Wat ook de aanzet zou zijn om alsmaar langer de gitaar te laten klinken in virtuoze solo's.

De nummers van Cream nog kort en strak en gaan dus ook niet meteen vervelen. Maar kan me wel voorstellen dat ze live wat meer aankleding kregen. Daar komt het dan ook beter tot haar recht dan in een studio.

Disraeli Gears kan ook rekenen op enkele hits met vooral Sunshine of Your Love als hoogtepunt. Je hoort duidelijk de inspiratie van Jimi Hendrix. Mooi hun stevig de muzikanten elkaar inspireerden en de muziek op korte tijd evolueerde.

Het album is iets meer dan een half uur, zodat het zeker niet verveelt. Leuk om nog eens op te zetten.

Eind jaren '60 tussen de psychedelische gitaren, de flower poper pophits, de soul en protestfolk komt CCR met oude rock 'n roll die niet alleen maatschappelijk to the point klinkt maar ook nog hits scoort. Anno 1969 waren ze razend populair. De eerste grote naam die gevraagd werd voor Woodstock, waardoor andere grote namen ook volgden. Alleen Jimi Hendrix kreeg meer betaald voor het optreden. Tegendraads en toch zo puur, zo klinkt het album Willy and the Poor Boys. Met verschillende hits, maar op de eerste plaats een sterk rockalbum. Ik heb de band (enkel John Fogerty met nieuwe muzikanten) ondertussen al 2 keer kunnen zien. Blijft heerlijke muziek en te bedenken dat de recentere optredens in de schaduw zullen staan van de oude 60s jaren. Een mooi album!

Je zou bijna kunnen zeggen dat de film gemaakt is voor het album en niet andersom. Een stevige soulplaat van Curtis Mayfield met de nodige funk en wat jazz er in. Samen met What's Going On (dat maatschappelijk nog veel meer relevant was en is) het nieuwe soulgeluid begin jaren '70. 50 jaar later klinkt deze plaat nog altijd actueel. Tijdloos!