Je moet het Ilayda Cicek wel aangeven. Met maar liefst twee bands stond ze in de finale van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Als gitariste bij BLUAI (waar ze ondertussen vertrokken is omdat twee bands niet zo eenvoudig is) en nog meer met haar eigen muzikale project ILA waar ze als frontvrouw aan het werk is. En het mag duidelijk zijn dat we meer van ILA zullen horen dan van BLUAI.

ILA is vooral een live band die ondertussen naast grote festivals zelfs al op het podium van Rock Werchter mocht staan. Het is dan wel 'maar' de Slope, het blijft een unicum en het blijft een podium op het grootste rockfestival van België. Voorlopig zijn het enkel ep's, maar Felt slaagt er toch wel in om een groot deel van die live dynamiek vast te leggen. Je hoort ook dat ILA duidelijk gegroeid is. Het mag geen wonder zijn als we nog meer verrast worden als er binnenkort een debuutalbum komt. Felt is alvast zoveel meer dan enkel een verzameling eerste nummers met toevallig een bekendere hit van een beginnende band.

Indigo De Souza laat horen dat ze wel de nodige potentie heeft, maar het komt er niet helemaal uit. Indiepop met soms iets meer indie en dan wat meer pop, niet altijd de goede balans. Zwevend tussen een wat meer alternatieve rock klank en een gladde sound om een groot publiek te bereiken. Ze zal ongetwijfeld groeien en ben wel benieuwd hoe ze live klinkt.

Een album dat hier blijkbaar op handen wordt gedragen. Interpol is niet slecht en Antics is een fijn album. Het klinkt allemaal nogal erg strak. Ik mis de fun en het rock 'n roll gehalte in dit soort rockmuziek. De sound doet het nog wel goed en Antics levert enkele mooie nummers op. Het is niet helemaal mijn ding, maar ik kan het wel waarderen. En begrijp waarom velen hier wild van zijn.

Leuk debuut. Iris Penning ken ik vooral met haar volgende albums, dus hoog tijd om naar de bron te gaan. Haar stijl is al meteen herkenbaar met een mooie liefde voor taal. Die zou nog meer verfijnd worden met zowel ruimte voor poëzie, woordspelingen en subtiele humor maar ook emoties. Droomverf hoor ik dus met die latere albums in gedachten, en dan komt dit nog iets minder indrukwekkend over. Maar het debuut staat er zeker en het is mooi om te zien hoe Iris de komende jaren gegroeid is. Altijd de moeite om haar live te zien.

Een live optreden van Iris Penning en dit bijhorende album toen, overtuigde me meteen van haar talent. In haar debuut was ze nog een Nederlandstalige zangeres die met de gitaar in de hand liedjes zong in de eigen taal. Hier speelt ze zoveel meer met de taal, ik ontdek nog steeds dingen als ik het album beluister. En ook al is het ook hier weer zangeres met gitaar, speelt ze daar op subtiele manier toch mee met de nodige loops en effecten, zonder dat het overkill wordt. Voor mij één van de beste albums van de voorbije jaren waar ik nog altijd van geniet.