De productie klinkt harder door dan de muziek, maar dat is met N.E.R.D. ook geen verrassing. Het is een wat zielloos album geworden, terwijl het toch wat funky probeert te klinken. Helaas komt dat wat geforceerd over. Niet echt een heerlijk album...

Ik heb Nas 2 keer live kunnen zien in het openluchttheater Rivierenhof. Geweldige sfeer en natuurlijk is dit album blijven hangen. Ondertussen ook al op vinyl gekocht. Een geweldige volle sound met een heerlijke groove. Het album is door de jaren ook gegroeid bij mij, telkens nieuwe dingen er op leren ontdekken. En ook nu nog altijd een plezier om naar te luisteren.

Nele is altijd wel bezig met verschillende dingen en plannen voor het volgende project. Muzikante, colums, acteren, regisseuse, componist, zangeres, ... Dat maakt haar creatief en ambitieus, maar ook soms onzeker en moeilijk te kaderen. Maar ze gaat er wel voor, 4 jaar eerder was ze finaliste in Humo's Rock Rally.

Muzikaal is het nostalgisch en moet het vooral dienen om de teksten te ondersteunen. Al is het meer dan wat muzikale achtergrond. Met een volledig vrouwelijke band komt ze overtuigend over op het podium. De nodige zelfrelativering in combinatie met onzekerheid, straalt ook uit in haar teksten.

Ik leerde haar muziek kennen via het nummer Beyoncé (When I drink, I always think that I'm Beyoncé). Het nodige direct uit om eens een show van haar te zien. Ze had toen net dit album uit en haar optreden ligt in de lijn van het album. Een popoptreden (met haar band) en de nodige humor. Echt gezellig en meteen fan.

Skeleton Tree kwam hard binnen, je hoorde daar de pijn echt nog door. Het was de muzikale vertaling van de dood van zijn zoon. Met zijn muziek kreeg hij meteen een hele zaal of wei stil. Ghosteen is een opvolger van dit album. Terwijl het vorige album vol pijn zat, is dit eerder een album van afscheid. De pijn is nog niet weg, maar de zanger kan al beter het afscheid van zijn zoon onder woorden brengen. Het is een persoonlijker album geworden. Dat is anders dan de pijnlijke schreeuw van Skeleton Tree. Daar spraken de emoties meer dan de woorden.

Ghosteen heeft meer tijd nodig om omarmd te worden, maar is een album dat gaat groeien. Een album dat je meerdere keren kan opzetten om er telkens iets uit te halen. Voorlopig haal ik dus meer uit Skeleton Tree dan dit album, maar wie weet wat de toekomst brengt.

Interessante sound. Een mix van verschillende stijlen zonder 100% in één hokje te verdwijnen. 17 nummers op 1 album leek op het eerste zicht vrij veel, maar het is absoluut geen sleur met enkele korte tracks die voor de lijm op het album zorgen. Dit zal ik nog wel enkele keren opzetten.