Een album dat wat moest groeien bij mij. Voor mij is het de kennismaking met Valerie June die met The Order Of Time toch ook al aan haar 4e album zit. Een stem waar je even aan moet wennen en een genre dat op zich niets nieuws doet, maar toch voor een eigen sound zorgt. Het resultaat is best wel interessant en het album wordt beter na enkele luisterbeurten.

De demo van het album Van Halen werd geproducet door Gene Simmons, maar het is Ted Templeman (Doobie Brothers en Van Morrison) die als producer de klank mee uiteindelijk mee kleur gaf in het debuutalbum van de groep. De band straalt veel fun uit en ook al klinken de gitaarsolo's loud & clear, is het vooral fun en pure rock 'n roll. De groep klinkt jong en fris. Een verschil met de punk van toen, maar ook een breuk met de oudere gitaarbands als Led Zeppelin, Pink Floyd en Deep Purple die misschien wel indrukwekkende muziek maken, maar anno 1978 als artiest ver van hun publiek stonden.

Het album opent met Runnin' with the devil en het tempo wordt vastgehouden tot het einde. Zelfs met covers als Ice Cream Man en You Really Got Me geraken ze vlot weg. Verschillende hits, maar eigenlijk in z'n geheel een album dat beter is dan je zou verwachten. Heerlijke rock!

Ik was als kind gek van synthesizermuziek (speel zelf keyboard), maar gaandeweg werd het genre toch wel verouderd. Vangelis heeft met de soundtrack van Blade Runner alvast iets tijdloos gemaakt, dat ook perfect te draaien is zonder beelden (maar zie de film mensen!). De combinatie van jazzinvloeden en synthesizer zorgt voor een futuristisch EN nostalgische sfeer in een neo-SF-noir. Heerlijk ook met de dialogen die hier los van de film minder van belang zijn qua tekst, maar als klank wel mooi passen.

Het helpt natuurlijk dat ik de film zelf al gezien heb, zoals wel meer met filmscores. Maar nu ik de muziek terug luister zonder de beelden, is eens te meer duidelijk dat de muziek evenveel spreekt als de beelden.

Ik leerde het album (en de groep) kennen via You May Be Blue. Dan is de rest van het album wel een stapje terug. Weinig animo bij deze groep, het is vooral rustige achtergrond muziek die zeker niet slecht is. Maar echt opvallend is het zeker niet. Ik ken hun livereputatie niet, maar hiermee ga je toch geen boeiende optredens hebben vrees ik. Als achtergrond is het best nog wel leuk. Je doet er niets verkeerd mee.

Op zich is dit geen opvallend album, maar het is echt wel heerlijk om naar te luisteren. Sfeervolle muziek waar ik altijd wat meer kan uithalen. Voor mij het eerste album van Villagers, dat smaakt naar meer. Een warme sound die niet per se het cliché indie folk draagt, maar wat net een pluspunt is.

Met Colors maakt Voice Male een album dat de definitieve richting bepaalt van de groep. Na het zeer mooie debuutalbum hebben ze met Colors een album dat zowel uit covers als eigen nummers bestaat. De balans in de stemmen zit perfect op elkaar afgestemd. Opnieuw met de nodige humor waar het past en wat serieuzer als het moet. Ik ben meer fan van de playlist van het vorige album, maar sommige nummers worden hier wel beter uitgewerkt. De band is duidelijk meer ervaren. Met het debuut had ik ook een meer persoonlijke band, dat nog nazindert in dit 2e album, maar daarna wel wat verdween.

De groep ontstond uit een kerkkoor, Kamer 11 dat in 1997 met een 6-tal zangers begon aan een a capella groep onder de naam Voice Male. Zanger Jan Vannot kwam uit Deurne (in Antwerpen) en zat in de lokale Chiro van onze parochie. Rond die tijd waren de jaarlijkse parochiefeesten nog vrij groots met optredens die een hele tent konden vullen. De keuze viel op Voice Male die in 1998 met dit album kwamen. Uiteraard een volle tent met heerlijke nummers die ik voor een deel nog goed kan meezingen. Omdat het zo'n groot succes was (combinatie van de sterke muziek en het contact via Jan Vannot) werden ze al meteen geboekt voor het volgende jaar. Rond de tijd van de feesten deden ze mee met de preselecties van Eurosong en het eigen nummer This is My Life. Dat nummer werd bij de RE-release van het album in 1999 toegevoegd, samen met de live versie van Radio Ga Ga.

Het was de laatste keer dat ze er kwamen optreden, gaandeweg werden de parochiefeesten ook minder succesvol, de feesttent verdween en uiteindelijk de feesten zelf ook. Maar de connectie met Deurne is altijd wel gebleven. Bij hun afscheidsoptreden zaten er veel bekende gezichten uit onze buurt in de zaal.

Voice Male werd toen vooral vergeleken met de enige andere bekende a capella groep die de mensen kennen: The Flying Pickets die vooral met Only You (Yazoo) een hit hadden in de jaren '80. Als je met zo weinig artiesten bent die a capella zingen, is het vergelijk snel gemaakt natuurlijk. Maar ik vind Voice Male toch beter. Je hoort dat ze uit een kerkkoor komen en hun ervaring hebben in dat a capella zingen en harmonie. Een mooie balans tussen de stemmen, de zangers kennen hun talen zodat ze ook niet-Engelstalige nummers kunnen brengen. En waar het past brengen ze ook de nodige humor in hun muziek. Terwijl de ietwat serieuzere nummers net die plechtige zang krijgen. Zoals Kiss from a rose, Hymn to her en ook Soap Bubble Box klinkt goed zonder het nummer belachelijk te trekken. De humor hoeft niet altijd, want de a capella is geen gimmick maar een zangstijl.

Nog altijd meer fan van hun eerste twee albums dan hun latere werk. Deels door de band die ik van vroeger had, maar ook door de keuze van de nummers en de samenstelling van de groep die gaandeweg veranderd is.