Lady Lamb was het laatste optreden dat ik live kon zien, voor in maart 2020 alles werd gecanceld van optredens. (gelukkig in de opvolgende zomer nog enkele lokale artiesten kunnen zien). Een optreden niet ver van bij mij thuis. Zo'n spontane ingeving van een vrije avond voor een gratis caféconcert in de Antwerpse concertzaal Trix. Ik had echt genoten van het optreden die avond en kocht nadien twee vinyl albums van haar, waaronder dit met het aanstekelijke nummer Crane Your Neck, dat ik nadien nog meerdere keren zou opzetten.

Lady Lamb (en ook dit album) spreken me op één of andere manier sterk aan, al kan ik niet meteen meegeven wat er nu zo speciaal aan is. Misschien dat de leuke live avond er wat mee te maken heeft. Maar ik geniet nog steeds van het album.

Heerlijk album dat uiteraard de aandacht trekt met opener What Sound, maar nadien niet wegzakt in de zoveelste triphop plaat. Het blijft boeiend met de dromerige stem van Lou Rhodes. Een tijd geleden heb ik Lamb ook live kunnen zien, daar blijft de muziek na al die jaren nog mooi overeind.

Bij Lana Del Rey moet ik altijd denken aan TW Classic 2016 als ze de vreemde eend was op de affiche met headliner Bruce Springsteen. Ze kon het publiek niet meteen boeien, haar muziek was anders dan de andere artiesten en het publiek nam toen vooral de tijd om iets te gaan eten.

Niet meteen de plek om haar repertoire goed te leren kennen. Nadien is dat ook niet veel gebeterd bij mij helaas. Op een paar leuke nummers na, blijft de zangeres voor mij afstandelijke muziek maken. Niet echt een album dat aanspreekt, ook al heeft ze een mooie stem en is het een heerlijk genre. Maar het is zeer emotieloos allemaal. Je kan dromerig zijn, maar daarom moet je niet in slaap vallen.

Wat een heerlijke soundtrack! Het straalt helemaal de film uit met sfeervolle popmuziek uit de 60s. En Anya Taylor-Joy kan ook best goed zingen. Het blijft een verzameling nummers natuurlijk, maar het vormt wel een geheel en neemt je mee naar een heerlijke maar mysterieuze tijd.

Een mooi album van Laura Marling, al is er weinig avontuurlijk aan. Dat het vergelijk de hele tijd met Nick Drake of Leonard Cohen gemaakt wordt (2 muzieklegendes natuurlijk) laat duidelijk blijken dat ze muzikaal in de schaduw blijft spelen. Iedereen heeft zijn of haar invloeden natuurlijk, maar ik mis hier toch wel de echte Laura Marling. Slecht wordt het nooit, maar het overstijgt het gemiddelde niet helaas. Tenzij men met groeiplaat wil zeggen dat je er eerst wat meer naar moet luisteren.

Het oeuvre van Mr. Lauryn Hill solo is qua albums ook 'maar' gebleven met dit studioalbum The Miseducation of Lauryn Hill en haar MTV Unplugged album. Gelukkig zijn het twee sterke albums. Als we het hier mee moeten doen - niet direct een volgend album in het verschiet - dan valt het absoluut goed mee. Een album vol soul en hiphop die veel warmte uitstraalt en een ziel heeft. Het is een oprechte plaat geworden die de flow van The Fugees perfect verder zette met haar eigen muziek. In veel gevallen als leden van een groep solo gaan, is dat een teleurstelling. Maar Lauryn Hill weet haar eigen ding te doen. Dit is zeker geen gratuit vervolg van The Fugees.

Ik geniet echt van de muziek. Nostalgisch en tijdloos tegelijk.

Ik heb de albums van Led Zeppelin (na het onvermijdelijke Stairway to Heaven) leren kennen met met Led Zeppelin II. Dan is Physical Graffiti toch een teleurstelling. Het zal wel aansluiten bij de groep op hun hoogtepunt (Plant en Page waren blijkbaar toch enorm tevreden), maar het mist wat avontuur. Langs de andere kant is dit wel kwaliteit natuurlijk, de band is gewoon goed. Met dit album alleen zou de band me niet overtuigd hebben.

Lee Morgan liet al van zich horen bij Blue Train van John Coltrane en Moanin' van Art Blakey. Tijd om materiaal te beluisteren van de jazzlegende zelf. En dan kom je meteen uit op zijn bekende album The Sidewinder. Heerlijk titelnummer waarbij het even duurt voor de trompet invalt. Alsof de andere muzikanten zo het doek openen voor hem en het publiek al in de mood brengen. Al snel gaat de aandacht naar de trompet van Morgan. Heel mooi nummer.

Blijkbaar heeft het album toen Blue Note van het faillissement gered en was toen het best verkochte album van het label. Het ablum klinkt ook levendig en heeft naast The Sidewinder zelf ook wel wat te bieden. Een album dat je een tijd moet beluisteren. Dat heb ik toch persoonlijk wat met hardbop. Maar net als bij Moanin' van Art Blakey is het zeker de moeite en hoort dit tot de top van de jazz.

Het album opent mooi met Everyone I've never met. Helaas valt het daarna wat in. Jammer, want de zangeres heeft wel mooie teksten, maar ze gaan wat verloren in de eenvoud van de nummers. Er zijn nog wel meer mooie nummers, maar het album is niet bepaald boeiend. Hopelijk komt dat live beter tot haar recht.

De plaat was het ideale afscheid van Cohen niet lang voor zijn overlijden. We zijn ondertussen enkele jaren verder en dan kan je zo'n album beter beoordelen. 5 jaar geleden kwam het album wat meer binnen. Dit was misschien ook wel het afscheid van de zanger. In elk geval een afscheid met opgeheven hoofd.

You want it darker heeft een eigen sound waarin Cohen duidelijk klinkt, maar dat ook met zijn tijd is meegegaan. Het nadeel is dat het echt wel vermoeiend klinkt. Alsof hij het hele album vanuit zijn sterfbed heeft gezongen met zijn laatste (lange) adem. Cohen was ook altijd meer een poëet dan een zanger, en dat is hier niet anders.

Mooi vervolg van Lianne La Havas. Het album is gevarieerder en ik mis soms wel de authentieke zangeres die wat verloren lijkt te gaan in de productie. Maar dan popt er weer een nummer op waarin ze haar hart bloot geeft. Ze gaat in zee met producer Stephen McGregor, maar het zijn de nummers waar Matt Hales aan meewerkte die het mooiste uit de verf komen. Een wisselend album dus, maar de variatie laat wel horen dat La Havas veel genres aan kan.

Een debuutalbum dat naast soul ook heerlijke folk en luisternummers bevat. De keuze van La Havas om Lost & Found als eerste single uit te brengen, zegt veel over de stijl die ze meteen bekend wil laten maken. Terecht, want dit is zeker niet 'zomaar' een r&b zangeres, maar iemand die iets te vertellen heeft. Het is niet allemaal lost en found natuurlijk, er zijn ook wat meer vrolijkere nummers bij. Denk aan het uptempo soulnummer Is Your Love Big Enough of Forget. De meeste nummers zijn voor een zwoele zomeravond en de soul is met de jaren nog sterker geworden in haar muziek. Sterk debuut!

Lianne La Havas maakte voorzichtig maar oh zo mooi haar debuut in 2012 met het album Is Your Love Big Enough? Opvolger Blood was eerder een wisselend album waarin het zoeken was tussen La Havas en de productietafel. Er was tijd over gegaan voor haar 3e album, maar dat was zeker het wachten waard. Ze heeft haar sound duidelijk gevonden en heeft ook meer controle over haar eigen muziek. Producer Matt Hales is er gelukkig ook terug bij, hij was één van de weinig mensen die bij de vorige albums goed begreep wie La Havas was en kon haar muziek het best naar voren brengen. Hij schrijft ook bij de meeste nummers mee. Live komt het nog beter tot haar recht, maar het 3e album is wel een mooie vertaling er van.

Lili Grace brengt mooie kamermuziek maar experimenteert - zonder daar te nadrukkelijk mee te willen shockeren - met hun muziek. Het zorgt voor een interessante en toch klassieke sound. Mooi om te luisteren. De zussen spelen goed samen en weten wat ze willen. Het is geen echt uitzonderlijke sound die hen uniek maakt, maar ze zijn wel interessant genoeg om benieuwd te zijn naar een volgende album.

Ik ken Limp Bizkit vooral van de opvolger Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water met de hits My Generation, Rollin' en Take a Look Around. Significant Other is best een fris dynamisch album. Beetje kind van zijn tijd natuurlijk, maar de fun spat er wel af. En ik moest soms denken aan Beastie Boys. Die doen het toch nog beter, maar met dit album van Limp Bizkit is op zich weinig verkeerd.

Mijn echte kennismaking met Lizzo. Enkele nummers zijn meteen aanstekelijk met de nodige soul en R&B. Maar dan worden ze helaas afgewisseld met nummers die nog te veel doorsnee pop zijn. Geen idee of dat ligt aan de verschillende songwriters die meewerkten aan het album (de ene is al wat beter dan de andere) of dat er nog vulsels nodig waren voor het album.

Lizzo heeft alvast een klok van een stem met de nodige zelfvertrouwen. De nummers klinken helder maar krachtig met de nodige nostalgie. Ik kan wel meer naar het album blijven luisteren. Jammer van sommige nummers (Soulmate, Tempo, Exactly How I feel) die veel minder mijn ding zijn. Maar nummers als Cuz I Love You, Juice, Jerome en Lingerie maken veel goed.

Ik was bij Pure Heroine meteen verkocht als ik Lorde hoorde zingen. De sound van haar album was ook best goed. Met Melodrama heb ik dat minder, maar de zangeres is qua songs wel gegroeid, alleen maakt de jonge sound wat plaats voor een minder evenwichtig album. Nog wel enkele sterke nummers die laten horen dat ze een sterke singersongwriter is. De lat lag ook wel hoog na Pure Heroine en het siert Lorde dat ze geen Pure Heroine 2 heeft gemaakt.

Lorde doet bewust een heel ander ding. Ook al is het lichte pop, is dat commercieel geen evidente zet. Het staat immers haaks tegenover haar vorige albums. Opvallen doet het ook niet, enkel Fallen Fruit blijft na een 5-tal nummers wat hangen. Maar het is ook weer niet slecht. Al kan ik me voorstellen dat fans van de 'Royals-Lorde' toch wel verschieten met dit album.

Jazzlegendes Louis Armstrong en Oscar Peterson werken samen aan een bundel liedjes. Echt bijzonder is het nooit, het lijkt wel een avondje in de pub met gezellige liedjes. Je zou niet zeggen dat het twee grote namen zijn in de jazz. Langs de andere kant heb je wel een samenstelling (naast Armstrong en Peterson doen er nog enkele andere muzikanten mee) die goed is in hun vak. Maar beide grootheden kunnen beter.

Als je dit album hoort, moet Louis Prima toch een goeie entertainer geweest zijn. Hij brengt een mix van swing, jazz en crooners met de nodige humor. Enkele nummers zijn echte meezingers van Just a Gigolo tot Buona Sera. En op de wat minder bekende nummers zit je ook vrolijke mee te neuriën. Prima wordt vocaal bijgestaan door zijn toenmalige vrouw Keely Smith. Prima is zelf niet zomaar een crooner, maar speelt ook de trompet en op enkele nummers laat hij horen dat hij meer dan een liedjeszanger is.

The Wildest! wil aangename jazz en entertainment brengen. Het levert een zeer aangename afwisseling dat je niet zomaar kan afschrijven als een oubollige crooner.

De Congolese-Belgische zangeres werd dit jaar door het Belgische tijdschrift Knack uitgeroepen tot 'Mens van het jaar'. De eerste Belg die mocht optreden bij Jimmy Fallon en nog meer indrukwekkende prestaties in binnen- en buitenland. Toch maar eens horen waarover het dan wel gaat met het album Gore.

Het doet een stuk denken aan Stromae, al is dit nog meer r&b. De zangeres heeft toch wel een sterk debuutalbum om toch enigszins vanuit het niets op te duiken. Zelfzeker met een passende stijl. De muziek is sfeervol en de opener Dilemme grijpt meteen de aandacht. Een album dat beter wordt elke keer als je er naar luistert. Hopelijk ook nog wat meer erkenning in Vlaanderen, maar daar zal eind dit jaar wel verandering in komen als ze in de grote kerstspecial zal optreden, te zien op de 4 grootste tv-zenders van het land in zowel Vlaanderen als Wallonië.

Ik heb Love eigenlijk vrij laat ontdekt. Denkelijk door het gebrek aan hits (denk niet dat ze ooit zelfs in de Belgische hitlijsten stonden met hun album). Maar goeie muziek komt altijd boven drijven en vooral met het nummer Alone Again Or dan toch kennis gemaakt met de band. Al blijft de groep voor mij een wat onbekende in de jaren '60, ondanks de status van hun album.

Forever Changes is psychedelisch conceptalbum geworden waarin de band al deels de tijd vooruit was richting progressieve rock. De sfeer van het album is sterk met een liefde voor muziek. Hadden de muzikanten nooit op een podium gestaan en enkel muziek gemaakt in een studio, had me dit niet verwonderd.

Echt overdonderd ben ik niet, het album mist voor mij dat extra. Maar het is wel heerlijk om te luisteren, dit kan ik gerust nog wel wat meer opzetten.

Ik had nog nooit van de band gehoord, maar ben blij dat ik het album ontdekt heb. Zelden straalt een (recent) album zoveel rock 'n roll uit. Meestal wordt het afgevlakt met het producen of gaat het andere rockgenres op. Je hoort de fun in de muziek, dit is een band die ongetwijfeld live de moeite moet zijn en voor een feestje kan zorgen. Af en toe denk je dat het minder professioneel is door die sound, maar voor mij is het net hun sterkte. Lekker rauw en what you hear is what you get. Een aanrader.

Ik ontdekte Lubiana op een playlist met Belgische vrouwelijke artiesten. Ze deed in het verleden mee met The Voice Belgique (2012) en dan is het eerst volgende dat ik lees, het voorprogramma van Youssou N'Dour in 2018. Als die je meeneemt als extra act, moet je toch wel meer zijn dan een goeie stem.

Aan de ep te horen is Lubiana ook meer dan een goeie stem. Ze heeft een duidelijke sound en de combinatie van haar stem met de kora is heerlijk om naar te luisteren. De nummers zelf springen er niet uit, maar de ep is toch wel een sterk visitekaartje van de zangeres. Gelukkig kunnen er nu terug meer live optredens door, zodat ze hopelijk snel een groter publiek voor zich kan winnen. Ik kijk al uit naar een debuutalbum.

De muzikant uit Wales maakt zeer donkere muziek, wat best wel past bij de film. In 1995 maakt hij een album Stalker, geïnspireerd door de gelijknamige film van Tarkovsky. Het zegt al veel over zijn stijl. De muziek van First Reformed is echt wel bedoeld voor de film, en weinig boeiend als apart album. Als je dit soort sfeer wil creëren is hij wel een goeie componist.