Een heerlijke zwoele mix van stijlen die mooi in elkaar vloeien. Ook al hoor je verschillende invloeden en sferen, is het geheel toch duidelijk Gainsbourg. Prachtig album dat ik al snel een paar keer meer heb opgezet. Hij is de jaren '60 ontgroeid en heeft een tijdloos album gemaakt met Histoire de Melody Nelson.

Wat een heerlijk album. Het debuutalbum van Louisa Roach, aka She Drew the Gun. Het album is dat van een singersongwriter, aangekleed door een warm dekentje met een band rond haar. Ze neemt je mee in een dromerige reis zonder in clichés te laten vallen. Een album dat beter wordt bij elke luisterbeurt. En doet benieuwen naar haar andere materiaal en live optredens.

Scheurende gitaren en rockende nummers. Het is niet de enige band met dit soort muziek, maar het klinkt toch wel goed. Ze brengen de muziek uit de 70's terug zonder gedateerd te klinken. Klinkt ook als een stevige live band. En als je zo'n debuutalbum kunt uitbrengen heb je toch een mooi visitekaartje.

Sparkle in the Rain klinkt met momenten als een U2-album, maar dan met de stem van Jim Kerr. Dat producer Steve Lillywhite meewerkte aan Boy, October en War zal er ook wel mee te maken hebben.

Het album is vrij dynamisch en maakt een sterk album zonder echte vullertjes of de grote pophits zoals Don't you. Simple Minds heeft ook genoeg vervelende muziek gemaakt, maar klinkt hier alvast als een stevige stadion-band.

Wat een sterk album! Debuutalbum op haar 21e met een heerlijk evenwichtig album dat zweeft tussen de 80s poprock en de emo jaren '90. Klassieker Troy is natuurlijk gekend en ondertussen al een evidentie in tijdloze hitlijsten. Misschien wat teveel gespeeld, maar dat heb je altijd wel wat met klassiekers. De rest van het album is ook best goed. Het succes heeft ze nooit kunnen herhalen.

Rock 'n roll is niet door 1 artiest uitgevonden, maar als je toch een naam zou noemen zit je met Sister Rosetta Tharpe alvast niet slecht. Al vanaf eind jaren '30 schoof ze met haar gospelnummers richting de rockmuziek (als dat al bestond). Het genre werd alvast iets ruwer en met haar gitaarspel zorgde voor muziek die we toch wel rock 'n roll mogen noemen. Want op Gospel Train speelt ze niet voor het eerst haar gekende stijl, het werd dan pas vastgelegd. Alle grote namen als Elvis, Little Richard, Chuck Berry, Johnny Cash en Jerry Lee Lewis hebben zeer goed naar haar gekeken. Ze werd later niet voor niets The Godmother of Rock 'n Roll genoemd!

Het album heet dan wel Gospel Train (gospel is er duidelijk in te horen), maar als de muziek speelt hoor je zo dat het rock 'n roll is. Ze weet de twee werelden perfect met elkaar te mengen en laat horen waar rock 'n roll oa vandaan komt.

Ik zag Skunk Anansie enkele jaren terug op TW Classic voor een zeer flauwe Anouk. De groep overweldigde meteen en vooral met de hardere nummers is ze echt wel goed. Er zijn iets te veel ballads op het album. Die klinken niet slecht, maar daardoor mist het album wel die energie die ze live uitstraalt. Verder best wel een aangenaam album!

Nog niet gehoord van deze zangeres. Heeft het allure van een choquerende zangeres, maar dan hoor je toch te weinig van haar als dat de bedoeling is. Bovendien lijkt het eerder een imago, want buiten de hoes is daar op het album weinig van te merken. Neemt niet weg dat dit leuke poprocksongs zijn die net iets harder klinken dan de gemiddelde hitlijst popsong. Maar meer is het ook niet.

Slongs houdt het tussen reggae, hiphop en Nederlandstalige pop. Goeien Dag is een vrij toegankelijk album dat ongetwijfeld een groot publiek (in Vlaanderen toch) bereikt. Nummers als Lacht nor mij en Doeda ogen dicht zijn ondertussen toch lokale klassiekers geworden. Ze gaat in geen enkel genre voluit, maar de nummers zijn op zich wel goed en de teksten zijn best leuk. Beter dan je zou denken.

Je hoort op Siamese Dream duidelijk de tijdsgeest met invloeden van grunge, metal en alternative rock. Toch is het geen album dat de genres achterna loopt zoals toen veel groepen de nieuwe Nirvana wilden zijn. Het is een echt Smashing Pumpkins album met over het algemeen vrij sterke nummers. Veel grunge - en zeker anno 1993 - was van bands die eens grunge gingen maken en altijd copies leken van de grote bands. Siamese Dream heeft een enorme energie en je hoort dat het gewoon zijn eigen ding doet, dat dan toevallig voor een groot deel onder grunge valt. Heerlijk album!

Het album heeft geen opvallende nummers en de muziek is niet enorm bijzonder, maar de 19-jarige Lindsey Jordan klinkt met haar Snail Mail wel zelfzeker. Indie rock die er wel degelijk staat, zonder dat het een parodie is. Als debuutalbum is het niet slecht, maar ik hoop dat het volgende album wat meer gekruid is.

Mijn kennismaking met Soccer Mommy met dit album. Een naam die nog niet zal blijven hangen, daarvoor is het niet meteen een uitschieter. Maar het album is best wel goed. Een singer-songwriter waar zangeres met haar gitaar vooral doorklinkt, maar ze het - zonder te overdrijven - hier en daar wat aankleedt. Door het gebruik van bvb synthesizer en mellotron is dat meer dan een viooltje of basgitaar. Mooie muziek, denk dat ze live nog beter is, die indruk heb ik toch na deze plaat.

Something Happens is toch nog altijd die one-hit band met Parachute. De rest van hun muziek springt er nooit echt boven uit. Het klinkt als een late high school band met een kruising tussen de collegerock van de 80s en de emorock van de 90s. Lijkt me wel een leuke band om naar te luisteren als die op een podium zouden staan, maar veel nieuws brengen ze niet. Stuck Together With God's Glue is vooral een gezellig album waar niets mis mee is. En de hit Parachute is wel fijn. Maar meer wordt het ook nooit.

Een luchtig debuutalbum van Sonny & Cher, dat vooral gedragen wordt door de openingshit I Got You Babe. Geschreven door Sonny en het beste nummer uit het album. Hier klinkt nog de harmonie tussen de stemmen en het is gewoon een sterk popnummer. Daarna verzakt het wat in een reeks gedateerde covers, waar vooral de stem van Cher bovenspringt. Daar hoor je duidelijk dat Cher het nog ver zal brengen en Sonny al deels op de achtergrond staat.

Met iets langer dan een half uur, is het dan ook weer geen sleur. Maar als album is het niet zo sterk. Het gaat dan ook vooral om de hits.

Geen nummer dat er voor mij uitspringt, maar het geheel is wel constant. Een mooi geheel dus, al voelt het met momenten toch wat afstandelijk aan. St. Vincent overtuigd in elk geval met haar sound. Maar het is zoals gezegd zonder de nodige warmte. Hier zou ik live niet meteen naar toe gaan. Maar kan wel begrijpen dat het bij veel mensen in de smaak valt.

Hiphop in België werd altijd stiefmoederlijk behandeld, laat staan dat eigen artiesten er mee zouden scoren. Het bleef bij parodieën of lokale hits. Vanaf eind jaren '90 begon de Frithop (Belgische hiphop) eigenlijk pas met in Vlaanderen ABN, 't Hof van Commerce en St Andries MC's. Starflam is populair in het Franstalige deel van België, maar net als veel andere Belgische artiesten slagen ze niet echt aan over de taalgrens.

La Sonora uit dit album Survivant was wel een bescheiden hit in Vlaanderen herinner ik me. Misschien dankzij de Vlaamse hiphop acts dat dit ook daar werd opgepikt. Tegelijk kreeg het hierdoor concurrentie van hiphopnummers die we beter begrepen (voor zover je het dialect kan verstaan). Ik denk dat we de Franse hiphop ook niet zo kenden, toch een verschil met de Amerikaanse hiphop. Survivant zoekt nochtans een eigen weg tussen beide werelden.

Ondertussen zijn hiphop acts in België al wat bekender geworden (Brihang, Coely, Tourist Lemc, Blackwave, Zwangere Guy, ...) maar is het toch jammer dat Starflam (en dit album) niet de erkenning krijgt die ze eigenlijk verdienen.

Eigenlijk best wel wat fun op dit album, zo volop in de grungetijd. Opener van de Levellers is voor sommigen wat fout, maar valt nog best mee. Scabs brengen er meteen de sfeer in. En over het algemeen wordt hier gewoon eigenzinnige rock gemaakt. Zelfs in het Nederlands (Tröckener Kecks en Frank Boeijen). De Belgische Wolf Banes staan mooi naast Pearl Jam. Dat maakt het album tot een mix van grote namen als Pearl Jam en Smashing Pumpkins naast wat 'vergeten' namen als Teenage Fanclub en Robyn Hitchcock. Ook de aanwezigheid van de Belgische bands is altijd sterk bij de Afrekening cd's.

Nog steeds leuk om te horen in een tijd waarin het nog niet de bedoeling was om alternatieve muziek maken, maar dat de muziek gewoon van zichzelf alternatief was.

Een kort en bondig album van een goed half uur. Een band vol fun, al klinkt het ook wel wat puberaal tegenover de bekendere punkbands. Het lijkt wel een generatie die punk mooi vind, maar de attitude van vroeger niet heeft. Langs de andere kant is het typisch voor fans om regels te bepalen over wat punk is en wat niet, terwijl het in dat genre net de bedoeling is dat je gewoon je eigen ding doet.

Sum 41 klinkt alvast enthousiast, al wordt het op een paar leuke hits na nooit echt memorabel. Vooral fun en voor de liefhebbers. Zal onterecht wel te kampen hebben punksnobs.

Een luchtig album na het eerder progressieve Even in the Quietest Moments. Met enkele hitsingles erop zoals The Logical Song, Breakfast in America, Goodbye Stranger en Take the long way home. Geen onehit album dus en de rest van de nummers passen er mooi bij. Een aangenaam album van Supertramp. Het is op de eerste plaats gezellig. Een sound die niet meteen blijft hangen, maar iets dat je zeker niet gaat afzetten. Voor je het weet heb je het album een paar keer achter elkaar gehoord.

Eigenlijk wel beter dan verwacht. Het album zal geen potten breken, maar is wel mooi om naar te luisteren. Het debuutalbum van de zangeres Susannah Stark en het nodigt in elk geval uit voor meer. Als dit in de buurt live te zien zou horen, zou ik er wel naar toe gaan.

Een andere sound dan haar debuutalbum. Het is al minder de zangeres met haar gitaar centraal. Het valt terug op haar songs en dat zorgt voor een minder evenwichtig album, omdat je de sound met Tom's Diner en Luka al niet snel kan vergelijken. Dit klinkt ook eerder als aan album dat eerst in de studio is gemaakt om dan te toeren, terwijl het vorige eerder overkwam als nummers die Suzanne Vega al kleinschalig bracht om ze daarna met wat ondersteuning op te nemen in een album.

Het is iets meer popgericht ook, wat niet per se slecht moet zijn. De nummers zijn over het algemeen goed gemaakt, al is de eerste helft van het album wel interessanter dan de tweede helft. In het begin krijg je meer de nummers die apart ook zullen scoren, terwijl het gaandeweg terug meer sfeermuziek wordt met nummers die beter op elkaar aansluiten. Maar verder wel een mooi album dat aantoont dat ze zeker geen eendagsvlieg was met haar sterk debuut.

Het debuutalbum van Suzanne Vega, waarbij je aan de sound nog goed hoort vanwaar ze komt. De singer-songwriter met de gitaar en dat in een tijd dat dit verre van evident was. Die gitaar werd wel ondersteund om het niet te oubollig laten klinken. Maar de producers zetten de zangeres met haar gitaar nog wel centraal. Daardoor komen haar nummers beter uit de verf en krijg je een rustige frisse sfeer.

Hitmatig is door de jaren enkel Marlene on the Wall bij het grote publiek blijven hangen. Maar dat maakt de andere nummers niet minder. Vega zorgt vooral voor sfeer in haar nummers. Om de tekst echt te laten uitblinken, klinkt ze te zacht. Maar je krijgt wel een heerlijk album met nummers die recht in de oren klinken. Het is ook nergens eentonig, omdat op de juiste momenten toch nog een instrument wordt toegevoegd. Zonder het geheel richting pop te duwen met de eeuwige val van overproductie onder druk van een platenmaatschappij.