Wanthanee was finaliste van de Nieuwe Lichting in 2016 naast Equal Idiots. Die braken meteen door, maar Wanthanee verdween wat in de vergeethoek. En met de lange periode van lockdown was het nog moeilijker om eindelijk van start te gaan, zowel op een podium als met een album. Eind oktober kwam het er dan eindelijk van. Het resultaat is een dromerig maar niet overweldigend album, al staan er enkele nummers op (check zeker Cold Summers en Only Shadows Ramain) die laten horen dat het niet onterecht is dat ze in 2016 mee in de finale stond. Hopelijk kan ze de vertaling verder zetten op het podium en groeit ze nog verder als artieste.

De eerste solo film soundtrack van Warren Ellis. Je hoort hier duidelijk de invloed die hij mee heeft op de sound van oa het Nick Cave album Skeleton Tree dat hij een jaar later met The Bad Seeds maakte. Op dat album waren de nummers geschreven door Nick Cave en Warren Ellis. Hij won met Mustang een César voor beste muziek.

De muziek lijkt wat op de achtergrond, maar zorgt voor die onderliggende dreiging in de film. Er is storm op komst. Prachtige film trouwens. Het album is apart ook best te genieten. Met als sluitstuk een Turks nummer. Het is ook een Turkse film, wat (oa) door de soundtrack van Ellis een bredere sfeer kent.

Eén van de stemmen uit de G-funk die ook in dat genre is blijven hangen en sinds de jaren '90 wat in de vergeethoek geraakt is. Regulate blijft wel een fijn album met vooral het titelnummer. Warren G klinkt nog het best met Nate Dogg, zijn sparringpartner van 213. Daarna blijft hij wat in de zelfde cirkel ronddraaien, maar gelukkig klinkt het album nog best gezellig.

Op zich vind ik het album niet zo bijzonder en zelfs iets gedateerd (klinkt wat als vloeken in de kerk), maar het moet wel gezegd worden dat de nummers op zich wel goed geschreven zijn. Warren Zevon maakt een zelfzeker album als singer-songwriter. En met klasse muzikanten als Jackson Browne, Lindsey Buckingham, Phil Everly, Glenn Frey, Stevie Nicks, Don Henley, Bonnie Raitt en meer klinkt het best wel goed. Maar tegelijk mis ik over de hele lijn toch wat ziel. Heel leuk om te luisteren, maar niet zo memorabel voor mij.

Je hebt traditioneel en je hebt gedateerd. Het is allemaal nogal droog. Mooi dat ze de oude Engelse traditionele volksliederen brengen, maar het straalt toch niet echt liefde uit. En je gaat er enkel de fans mee plezieren, dit is niet iets dat een breder publiek zal bereiken. Vrij traag ook. Ik denk dat het vroeger toch voor meer plezier zou gezorgd hebben.

Een album dat op het eerst zicht (gehoor) nogal doorsnee klinkt, maar ik werd toch af en toe verrast. Het is zeker meer dan de doorsnee singer-songwriter met een emo album. Er zit wel wat pit in en ze heeft wel wat te vertellen. En het is niet omdat er wel meer artiesten dit genre brengen dat we haar er voor moeten afrekenen. Beter dan verwacht.

De indie rock bands maken tegenwoordig terug strakke gitaarrock die doet denken aan de 90s. Je merkt wel dat ze het doen met de nodige humor en liefde voor muziek. Want in tegenstelling tot de (weliswaar sterke) bands uit de 90s die vooral down en emo zijn, lijken deze bands zich veel meer te amuseren op het podium. Weakened Friends staat zelfzeker op een podium (ondertussen al een keer live kunnen zien) en pakt meteen met een interessant debuutalbum uit. Het vindt niets nieuws uit en doet op zich ook niet veel speciaal. Maar ze hebben plezier en tonen dat rock nog lang niet dood is.

Het nieuwe album van Weakened Friends neemt je helemaal mee naar de 90s. Ik heb de groep onlangs nog gezien in Antwerpen en het is een plezier om hen te zien op het podium. Dat plezier klinkt ook door in het album. Strakke indie rock die niet op zoek gaat naar de grote hits, maar gewoon haar eigen ding doet.

Ik ben wel fan van Chaise Longue. De singles trokken me meteen aan in deze band. Vraag is of dat voldoende is. En dan geef ik de band de nodige krediet. Het nummer was zelf ook een groeier en het lijkt me dat de jonge band begon in 2019 en heeft dus met de pandemie nog niet helemaal de kans gehad om open te bloeien. Een top album is het niet, maar je hoort het plezier er wel door, dat helaas niet altijd goed vastgelegd wordt op het album zelf. Deze week zie ik Wet Leg voor het eerst live en volgens mij halen ze daar nog meer hun reputatie van en zijn ze ondertussen al verder gegroeid. Smaakt dus naar meer.

Dromerige pop met de stem van Karen Carpenter. Het klinkt vrij licht, maar is nergens oubollig. Weyes Blood zet een heerlijk en toegankelijk album neer. Een ode aan de Titanic, maar zeker niet gezonken. Dit album ga ik wel meer opzetten.

Ik had enkele jaren geleden zangeres Stefanie en gitarist Pieter al bezig gezien als duo. Heerlijk rustige muziek, maar vooral de stem van Stefanie blies me omver. We hebben sindsdien altijd contact gehouden en ik kom Whilla Whisper af en toe wel eens tegen op één van hun optredens. Op relatief korte tijd werd de groep gevormd en stond er een eigen sound. Live een absolute aanrader voor een gezellige avond.

Stefanie weet goed wat ze wil. Het is vooral haar project, maar tegelijk is Whilla Whisper wel degelijk een band die op elkaar afgestemd is. Het ontbreekt nog wat aan de echte hit om ook commercieel door te breken, al is Narrow toch een zeer radiovriendelijk nummer. Als debuut ep is dit zeker geen slecht begin. Hier gaan we ongetwijfeld meer van horen.

Heerlijke muziek. Het is allemaal niet nieuw wat de band doet, maar het klinkt vrolijk en je voelt gewoon de zon op je schijnen als je dit album hoort. Het spoort alvast aan om de band eens te zien op een festival. Ik hou ook wel van albums met een tiental nummers dat niet te lang aanvoelt. De nummers die het album gehaald hebben, staan daar duidelijk bewust op. Ik ga zeker meer opzoeken van de groep.

Het is toch een stap terug na haar debuutalbum waarin je toch nog meer hoort dat ze enkele nummers covert. De productie doet veel kwaad en laat Whitney niet helemaal Whitney zijn. Weinig gedurfd en de sound is ook gedateerd. Jammer, want sommige nummers vallen nog wel mee en Houston heeft een geweldige stem. Het is een minder album geworden met hier en daar een opflakkering.

Whitney Houston blijft toch één van de beste zangeressen die we ooit gehad hebben. Het album is een heerlijk debuut van de legendarische zangeres. Wat een stem! En ze slaagt er in om de covers op het album zo naar haar hand te zetten, dat de originele versies voor altijd in de schaduw blijven staan.

Het geheel is nog wel te glad. De echte Houston zullen we later pas horen. Het is vooral pop en iets te weinig soul. Maar ik hou wel van het album, ook al is het vrij zoet. Maar als het goed gedaan is, smaakt zo'n zoetigheid wel. Want het zijn vooral de nummers die ietwat gemaakt klinken, de stem is echt.

Een album dat klinkt als The Beatles, in de veronderstelling dat The Beatles nog altijd dezelfde stijl zou spelen als in de 60's. Maar vooral de opener deed me een klein moment twijfelen of het toch geen cover van hen zou zijn. Ik ga Wilco en The Beatles verder niet vergelijken, muziek is geen competitie. Sky Blue Sky is gewoon een goeie plaat dat je kan blijven beluisteren. Heerlijke muziek met enkele songs die er mooi bovenuit springen. Normaal had ik Wilco live gezien op Werchter 2020, maar hopelijk komt dat er nog van.

De liefde voor de muziek van Wilco is bij mij gaandeweg gegroeid. Vroeger was ik niet zo wild van Wilco, maar dat is toch wel veranderd met de jaren. Het album Yankee Hotel Foxtrot is een heerlijk album dat niet zomaar een verzameling nummers is, maar echt iets wil vertellen, zonder het al te veel te forceren. Je hoort wat invloeden van oude bands, maar het blijft een fris modern album. Heerlijk om te luisteren, dit heb ik al meerdere keren opgezet.

Willem Vermandere is in zijn muziek altijd een volkszanger van de Westhoek geweest. Met dit album toont hij een verzameling van nummers en vertellingen in het thema van de oorlog die met WO I toch een groot deel in de westhoek heeft plaatsgevonden. Ik ben er zelf ook al een paar keer geweest en ik kan me in het album helemaal vinden. Vermandere maakt een respectvol eerbetoon dat ook oprecht klinkt en het kleine volkse overstijgt. Het gaat niet meer zozeer over de westhoek, maar vooral over de oorlog. En tegelijk klinkt het menselijke in zijn teksten. Een heerlijk album!

Een gezellig warm album. Op zich valt de muziek niet meteen op, maar het zorgt wel voor een heerlijke groove. Blood is ticker than water en naturlijk Be thankful for what you got springen er bovenuit. Met 8 nummers is het ook nooit te lang. Mocht misschien af en toe iets verder gaan bij de muziek zodat het ook niet al TE braaf klinkt. Voor mij (buiten het titelnummer) geen album waar je voor gaat zitten, maar dat tegelijk zo gezellig klinkt als het toch op staat.

Ik zal misschien de enige zijn, maar nu ik de plaat heb opgezet denk ik meteen aan een zaal met bejaarde mensen die heerlijk mee wiegen op de liedjes van weleer. Willie Nelson als een country-crooner aan de micro, tussendoor een leuk woordje met de mensen. Heel gezellig allemaal. Het album is voor mij nergens spectaculair en als de naam Willie Nelson er niet had op gestaan, had mij dit ook helemaal voorbij gegaan.

Geen topalbum, maar als je houdt van het genre is het ook niet slecht. Willie Nelson maakt er zijn eigen ding van. Maar wel mierzoet.

Heerlijk album dat de missing link is tussen de oudere protestsongs/kleinkunst en de prille Vlaamse rock waar Wim De Craene enkele tijdgenoten volgt als Kris De Bruyne en Raymond van het Groenewoud. Het bekendste nummer is natuurlijk Rozane, één van de grootste parels uit de Belgische muziekgeschiedenis. Maar dat wil niet zeggen dat de rest vullers zijn. De rest van het album is wat ondergesneeuwd helaas en onterecht. Want de teksten van De Craene zijn altijd boeiend om te luisteren. Je hoort wel hier en daar de semi-politieke sneer, eigen aan de tijd. Over het algemeen zijn het gewoon leuke verhaaltjes met een (al dan niet elektrische) gitaar in de begeleiding. Het is veel meer dan de brave kleinkunst die we in Vlaanderen veel kennen.

De gitaar uit de beginjaren heeft plaats gemaakt voor eenvoudige synthesizerbegeleiding en begeleidingsband. Strak gespeeld waardoor de aandacht minder naar de muziek gaat, maar meer naar de teksten. Wim De Craene zweeft hiermee tussen de kleinkunst en de popmuziek. Opvallend en soms (denk aan Breek uit jezelf) ook goed voor hitpotentie. Maar verder valt hij met zijn muziek tussen de mazen van het net, naast de hokjes die de muziekindustrie maakt om artiesten te verkopen of te draaien op de radio. Jammer, want ook al klinkt de muziek niet zo sexy, zijn de teksten van Wim De Craene best goed. Hij heeft al beter gedaan of laten we zeggen dat hij overtuigender klonk.

Jammer dat we nooit zullen weten hoe een zanger als Wim De Craene had geklonken tussen de Nederrock in de jaren '90 niet veel later of de kleinkunstrevival begin 20e eeuw dankzij Nekka.

Wings is hier helemaal uitgegroeid tot een band waar ook Paul McCartney tot behoort, ipv een begeleidingsband van de ex-Beatle. Bij McCartney is het scherpe er nu helemaal af met popnummers als Let 'em in en Silly Love Songs. Nummers die niet slecht zijn en het goed doen op de radio, maar het rockgehalte is toch wel verdwenen.

Dan heb je ook nog andere Wings die van zich laten horen, en dat zijn verre van ex-Beatles. Linda kan niet echt zingen en heeft geluk dat ze in de band met haar man ook eens achter de micro mag staan. Ook de andere nummers die McCartney niet geschreven heeft vallen wat tegen. De groep zal zich wel geamuseerd hebben en gelukkig springen er nog enkele nummers uit, maar verder is het album niet echt een hoogtepunt.

Begin deze maand was ik aanwezig bij de cd-release van Downfall van Winther. Ik ken Wolfram Ghesquiere nog van vroeger en sinds ik enkele jaren ietwat de draad terug had opgepikt met hem, heb ik ook kennisgemaakt met zijn groep Winther. Het debuutalbum Winther was een zeer persoonlijk album met enkele nummers die wat melancholisch waren tot soms wat triest.

Opvolger Downfall is een heel ander verhaal. Andere muzikanten trouwens, met een samenwerking met het Szymon Brzoska Quartet. Het melancholische neemt ruimte voor zowel meer symphonische nummers of net veel intiemere met de piano. De muziek van het quartet heeft soms wat weg van Vivaldi, wat vooral opviel bij hun solo momenten op de cd-release. Maar het album heeft een duidelijke selectie gemaakt van 7 nummers van Winther. Dat zorgt voor een mooi kwalitatief album. Muziek dat hopelijk zijn plaatsje kan vinden op de radio, maar alleszins live al bewezen heeft dat het een sterk programma kan neerzetten.

Een album met twee gezichten, zonder negatief te willen zijn. Dit zijn duidelijk sterke muzikanten, alleen mis ik over het algemeen de nodige ziel. Vooral technisch beter dan met muziek met feeling. En wat die twee kanten betreft. Er is genoeg leven in om het louter als achtergrondmuziek te bestempelen, maar het is dan ook weer niet interessant genoeg om er echt van te kunnen genieten. Enkele nummers zijn best wel goed, maar andere nummers klinken echt als opvullers. (mooie opvullers weliswaar).

Acid Jazz (als je het een naam wil geven) is nooit echt mijn ding, al zal ik er wel van genieten als dit opstaat in een zomerbar of zo.

Wolf Alice is voor mij een wat onopvallende band, volgens mij nooit in de Lage Landen echt doorgebroken. Onterecht, want het debuutalbum klinkt zeer fris en zelfzeker. Geen indie om per se alternatief te willen zijn, maar eerder eigenzinnig, ook al wordt er niets nieuws uitgevonden. Het album klinkt ook aangenaam, nooit saai of te zwaar. In de periode dat dit album uitkwam, kreeg de band enkele nominaties en prijzen bij verschillende awards. Niet alleen voor het album, maar ook als beste nieuwkomer. De entree is best goed gemaakt met dit album. Hopelijk kan ik ze ook eens live zien.

Het debuut van Woodface (albumtitel op Spotify is blijkbaar Notes of Tenderness ipv Good morning hope) is geen beginnend album natuurlijk. Frontman Gert Bettens maakt hier een zijsprong van K's Choice om zijn eigen ding te doen. En kan dan nog eens rekenen op goeie muzikanten als Axl Peleman, Bert Gielen (studiomuzikant), Koen Lieckens (Venus in Flames en K's Choice) en Tom Lodewyckx (K's Choice, Clouseau). Dat zorgt voor een zelfzeker standvastig album.

Opvallen doet het wel niet. Bij K's Choice is het niet voor niets dat Sam Bettens de frontman is en zijn broer weliswaar muzikaal een cruciaal onderdeel, maar eerder op de achtergrond. En Woodface is ondanks de bekendheid van Gert Bettens nooit echt bekend geworden.

Het album is best wel goed, maar het zal nog even duren voor de naam Woodface blijft hangen.

Wat een heerlijk album, hier kan ik naar blijven luisteren. In het begin is het wat wennen aan de flauwe stem van Mark Andrew Hamilton, maar al snel komt de onderliggende humor van de nummers en de sterkte van de songs naar boven. Een album dat ik nog wel meer zal opzetten.