5 jaar na hun debuutalbum klinkt a-ha als een hele andere band dan die van de hit Take on me. Razend populair, maar door de pers niet altijd voldoende gewaardeerd. East of the Sun, West of the Moon is een warm deken met de nodige tristesse dat toepasselijk opent met de cover van Crying in the rain. Ze zetten het nummer compleet naar hun hand en valt ook niet te hard naast de eigen nummers. De 80s a-ha is duidelijk niet dezelfde als de 90s a-ha. De leden zijn volwassen geworden.

Aaliyah is te vroeg gestorven op veel te jonge leeftijd. Maar ook muzikaal was ze nog niet op haar hoogtepunt. In het postuum uitgebrachte I Care 4 U hoor je wat ze allemaal kan, maar het blijft vooral hopen wat er nog zou volgen. Vooral een verzameling hits die weliswaar goed gezongen zijn. Qua stijl soms wat voorbijgestreefd. Jammer, want de zangeres had zeker potentie.

Een echt popalbum van ABBA na de pop rock en disco albums. Het album zegt veel over de status van de band voor mij, omdat dit best wel een leuk album is maar de band nog veel beter heeft gemaakt. De groep maakt de stap naar de jaren '80 met een nieuwe generatie voor de deur. De titels suggereren de link naar hun relatieproblemen, al houden ze vol dat dit daar niet altijd over gaat.

Het album heeft enkele klassiekers, maar als album zelf is het nogal wisselvallig. Het is pas met The Visitors dat ze nog een keer hun hart echt openen en de band waardig afscheid neemt van haar publiek (tot een comeback 40 jaar later).

De verzamelaar toont mooi aan dat ABBA veel hits had in verschillende stijlen. Wel is dit verzamelalbum niet echt een meerwaarde als je ook Gold en More Gold zou hebben. Het focust zich op de uitgegeven singles en gescoorde hits. Ideaal voor mensen die alle grote hits verzameld willen, maar misschien iets minder als je de minder bekende nummers wil leren kennen. Al kan je dan beter de individuele albums kopen.

Wel een plus voor dit tegenover Gold en More Gold. Dit dubbelalbum voelt toch net iets completer aan moet ik zeggen. Ook voldoende pre-Waterloo nummers. Je leert ABBA in elk geval beter kennen dan de nummers uit de musical Mamma Mia!

Ook ontdekt via Buffy. Aberdeen deed bij mij verder geen belletje rinkelen. De groep kreeg haar bekendheid ook via de serie. Passende emomuziek rond de eeuwwisseling. De stem van Beth Arzy heeft een mooie tristesse dat past bij de indiepop. Een uitloper van de grunge, maar minder stevig. Maar ook niet te zweverig of te donker. Qua productie is het niet zo heel bijzonder, maar de plaat is best genieten.

De Antwerpse zanger is al een tijdje bezig maar maakte in de zomer van 2020 zijn debuut met de single Hoops. Niet evident in een jaar waarin de live sector helemaal plat ligt. Qua sound is het dus voorlopig enkel afgaan op zijn album. Soulmuziek van een beginnend songwriter die toch wel een heerlijke sound laat horen. Abraham Blue (of abrahamblue naar gelang je zijn naam tegen komt) heeft alvast wat te vertellen met zijn nummers. Met 8 nummers is het een mooi gezellig album geworden. Geen overdaad, maar gezelligheid. Hopelijk is dat ook het podium te horen binnenkort.

De band werd dan wel bekend met Heroics part one, dit album uit 2009 toont een volwassen geluid en een meer compleet album. Absynthe Minded heeft een eigen sound gevonden met ene mix tussen jazz, folk en indierock. Bovendien heeft het album meerdere goeie nummers die sfeervol en aanstekelijk zijn, waar veel artiesten zich bijna verplichten om vullertjes te schrijven om aan een album te geraken. De band creëert ook een sound die ik helaas niet terugvind in hun live optredens. De nummers zijn op de eerste plaats goed gebracht en de mix van enkele genres zorgen mee voor de originaliteit. Internationaal zal deze groep denkelijk wel niet opvallen met het album, dat nog iets mist aan creativiteit. Nummers als Heaven Knows, Moodsing Baby en Envoi hebben wel een leuke riff of melodielijn. De rest is gewoon mooi zonder meer.

In het begin is dit minder toegankelijk dan het veel veiligere album Absynthe Minded uit 2009. Maar dat komt net door de creatieve input van de groep. Dit album zet de groep naast een naam als dEUS, als is het soms nog wat zoeken. Niet alle nummers zijn trouwens even sterk. Misschien is 16 nummers wel wat te veel van het goede en had de groep beter wat geselecteerd om met minder nummers een sterker album af te leveren. Als je dit album naast hun live optredens zet, ben ik er nog meer van overtuigd dat Absynthe Minded vooral een studiogroep is die daar opvalt en niet per se om dat ze live spetterende optredens geven.

Een stevig rockalbum anno 1979 wanneer vooral progressieve rock en punk het goed doen. Opener Highway to hell smijt de deur meteen open. Daarna is het vooral de reputatie die het album redt, want ik hoor iets minder hoe sterk deze band live zou zijn op het album. Het slotnummer Night Prowler doet dat wel goed met de nodige blues.

Het album is in elk geval de moeite met goeie muzikanten en enkele rockhits. Soms moet dat niet meer zijn.

Deze verzamelaar is vooral een collectie hits van AC/DC die bij de film Iron Man 2 past. In die sfeer is het wel een leuk album, maar ik mis toch enkele nummers om er echt een goeie verzamelaar van te maken. Ik mis nummers als Whole lotta Rosie, Moneytalks, It's a long way to the top en High voltage. Dankzij de film kan dit misschien een nieuw publiek aantrekken dat vooral verkocht zal zijn door de 2 kleppers Highway to hell en Thunderstruck om zo de andere goeie nummers te leren kennen. Maar voor een beter beeld van de groep zijn er andere betere verzamelaars.

AC/DC was een stevige rockband in de jaren '70 en dat klonk ook zo in hun muziek. En dat heeft niet alleen te maken met de aanwezigheid van Bon Scott. De rockmuziek was in de jaren '80 ook veranderd met meer blonde glam hardrock. Ze zochten toch wat naar een balans met het verleden (en verlies van Bon Scott) en de nieuwe rock (en de nieuwe zanger Brian Johnson). Met The Razors Edge blijken ze hun nieuwe weg te hebben gevonden. Het klinkt wat minder krachtig, maar de fun en het rock 'n roll gehalte is terug in hun muziek. Dat levert een leuk feestalbum op met hits als Thunderstruck en Moneytalks. Wat commerciëler misschien, maar ook garant voor leuke festivals.

19 jaar en met zo'n zelfzeker album komen is best wel sterk. Op de eerste plaats een album met leuke nummers met hier en daar het potentieel om een hit te worden. Vrij toegankelijk ook, het is tenslotte een echt popalbum. De echte Adele krijgen we hier nog niet te horen, maar als debuut is dit best wel een sterk begin.

Een heerlijk album, al is het nog iets te glad als 'gothic blues'. Maar ik veronderstel dat het live beter overkomt. En het is best wel aangenaam om te luisteren. Niet al te emo, maar vooral de blues die er door komt. Adia zal nog groeien hierna en als debuutalbum is het zeker niet slecht.

Tom Van Laere wist zich met zijn debuut te omringen door een sterke ploeg. Natalie Delcroix (meer dan die 2 nummers die hier vermeld staan) en Gert Bettens voor de backing vocal. Leuk ook dat mijn (bijna) naamgenoot Stijn Van Bouwel ook enkele nummers mee zingt. Vriend van mij die niet veel later met zijn eigen band To The Bone een eerste album zou uitbrengen (te vinden op Spotify) met jawel Tom Van Laere als producer. En sterke muzikanten verder op dit album. Een mooie start.

Admiral Freebee weet live nog meer te verrassen, al heb je gelukkig nog wel die rock 'n roll sound op dit album. Niet altijd evident om het ook in de studio vast te leggen. En meteen enkele nummers die in het Belpop geheugen nog steeds meedraaien. Van Rags 'n' Run en Ever Present tot Einstein Brain en de anthem Bad Year For Rock 'n Roll.

Met zo'n album is de naam ineens gemaakt. Boeiende nummers en muzikaal gezien één van de weinig echte rock 'n roll artiesten in België.

Niet voor het laatst trekt Admiral Freebee met andere muzikanten de studio in. Uiteindelijk is het vooral Tom Van Laere die nu eenmaal mensen rond zich nodig heeft om de muziek te brengen. Andere crew is een wat andere sound die hier toch minder ziel heeft. Muzikanten die hun job kennen, maar duidelijk keken naar de lead zonder meer, op weg naar de volgende job.

Het album mist een ziel en is toch wel een teleurstelling na het sterke debuut. Enkele nummers zijn wel sterk. Vooral Recipe For Disaster en Oh Darkness doen het ook bij zijn optredens nog altijd goed. Maar op het album springt enkel Hope Alone I er wat uit als een nummer waar hij echt zin in lijkt te hebben.

Slecht is het niet, maar toch minder dan zijn eerste album. En het mag wat meer rock 'n roll terug.

De opener Faithful To The Night is alvast een verfrissing na het vorige album. De ruwe rock 'n roll uit zijn live optredens werd na zijn eerste album te veel gepolijst met een weinig inspirerende begeleidingsband. Dat levert leuke radiohits op, maar het is toch telkens een teleurstelling als je de man live gezien hebt. Dit 3e album is weer een stap vooruit met wat meer variatie in de songs. De toevoeging van vrouwelijke 'partners' als Emmylou Harris en Sandrine zijn toch een meerwaarde.

Creatief is het al iets beter dan album 2, maar de songs zelf zijn dan op een enkele uitzondering weer wat minder. Vooral live blijft Admiral Freebee sterk te zijn.

Ik ken Aerosmith vooral via de hits op dit album. Met de jaren nog wel wat van Aerosmith gehoord, maar buiten Dream on en de latere hits Pink en Jaded had ik niet helemaal het idee iets te missen. Ik denk dat het album Greatest Hits hierbij aanvullend wel een compleet beeld kan geven van de groep, als niet-die-hard-fan. Zelfs tussen de Big Ones zitten er enkele nummers die me niet meteen liggen, dat zegt op zich al genoeg. Tenzij ik vooral moet zoeken naar ouder materiaal, terwijl hier blijkbaar toch meer de focus naar wat recenter (lees begin jaren '90) materiaal verzameld lijkt te zijn.

Ik heb geen idee meer hoe ik ooit aan dit album ben geraakt. In elk geval niet door iemand getipt, waarschijnlijk op het wilde af het album gekocht na enkele nummers te beluisteren. Enorm sfeervol en in de lijn van The Buena Vista Social Club. Een luisteralbum is het niet geworden, daarvoor mist het dat unieke om te blijven boeien tot het einde. Maar wel een zeer sfeervolle verzameling nummers.

Persoonlijk ben ik ook blij met het boekje in de cd dat wat uitleg geeft over de nummers. Al hoeft dat niet per se om te kunnen genieten van de muziek. De luisteraar moet zelf maar ervaren wat er gebracht wordt. Ik ben altijd blij met een album als dit dat de muzikale liefde van de muzikanten zo kan vastgelegd worden. Dit is geen product (op zich wel natuurlijk, maar niet in de eerste plaats), maar een verzameling van muziek gebracht door mensen die hier van houden.

Gisteren dit duo live gezien en dat kan ik zeker aanraden. Veel fun en iedereen meteen aan het dansen. Op korte tijd hard gegroeid en het is moeilijk om dat live gegeven ook op een ep vast te leggen. Al is dat best nog wel gelukt. Dansu klinkt ook fris en origineel. Het doet alvast beloven naar een volgende ep of een volledig album.

Aimee Mann zingt Aimee Mann. Het album is wat meer van hetzelfde en misschien daarom ook mooi omarmd door de fans. Het is niet slecht, maar het valt ook niet meteen op. De songs zijn dan ook niet bepaald sterk. Aimee zingt ze wel goed. Fans zullen hier vast van houden. Maar het is zeker geen album dat blijft hangen.

Niet zo bijzonder eigenlijk, maar hier ga ik op een zonnig festival me een frisse pint in de hand wel even voor stoppen om te luisteren. Air Traffic doet niet veel nieuws, maar het klinkt wel leuk. Enkele aangename nummers en geen enkel echt slecht er tussen.

Luchtig album met vooral Hold On als grote hitsingle. Het klinkt vrolijk en luchtig met de nodige soul. Nooit echt spannend, maar verder is er niets mis mee.

Credits gaan hier vooral naar Alan Menken als componist, maar het aandeel van Howard Ashman is eens zo groot, misschien nog belangrijker. Laten we zeggen dat het vooral de samenwerking tussen beiden was die ervoor zorgde dat met het drieluik Little Mermaid, Aladdin en Beauty & the Beast de renaissance plaats vond van Disney. Dat komt door hun inspiratie uit Broadway. Het klinkt ook als een musical, ik kan me bijna de hele animatie voorstellen alleen door naar de muziek te luisteren. Ze waren mee bepalend voor de film en de personages. Disney op haar hoogtepunt (gedurende enkele jaren) en nog altijd heerlijk om naar te luisteren.

Anno 1995 was net de grunge achter de rug en had je naast Britpop een pak minder sterke rocknummers die konden opboxen tegen de r&b en eurodance. Een album dus dat opviel met sterke girlpower in hits als You oughta know en Ironic. Viel wel op dat Hand in my pocket wat weg heeft van Hanson. Maar Alanis was eerst. Toen misschien wat nieuw of moeten we zeggen de terugkeer van de zangeres met ballen. Lateren zouden artiesten als Sheryl Crow en zelfs Anouk haar zonder probleem voorbijsteken en betere albums afleveren. Het zijn dan ook vooral poprockhits, maar hebben zeker de kracht om leuk te zijn. Top is dan weer iets anders.

Best verrast door dit album. Het begon al meteen met School's Out, het tijdloze anthem voor de jongeren dat de zomer in luidt. Misschien in de jaren '60 nog met meer protest, tegenwoordig een leuk nummer dat past bij het einde van het schooljaar met de blik naar de vakantie. Ik verwachtte meer van dit soort gitaar glamrocknummers.

Na het openingsnummer krijgen we enkele mooie rocknummers. De link met West Side Story is best leuk. Die rode draad zit in het hele album wel in. En dan werd ik toch alert als halverwege het nummer Blue Turk speelde. Een heel verschil met School's Out. Iets tussen de dromerige songs van The Doors en 50's jazz. Prachtig nummer dat mijn waardering in Alice Cooper doet bijstellen. Dit is niet het genre dat ik van hem gewoon ben. Die jazz met rocksfeer en de verwijzing naar West Side Story blijft daarna verder hangen in het album. Eigenlijk klinkt alleen School's Out niet op haar plaats. Gelukkig is het een goed nummer en is het de opener van dit album.

De muziek van Alice Phoebe Lou blijft voor mij wat te veel op de achtergrond. Haar repertoire wordt omschreven als indie pop en indie folk, maar het blijft nogal zweverige folk. Nochtans zit er veel potentie in en misschien met een betere producer die de instrumenten wat naar voor kan brengen, is dit zeker de moeite. Volgens mij is het live wel genieten, al sta ik na dit album niet meteen te springen voor een ticket.

Alicia Keys komt met As I am overtuigend binnen en laat horen dat ze meer kan dan enkel wat populaire R&B. Het wordt met momenten even intieme met zang en piano, aangevuld hier en daar natuurlijk met de nodige beats. Hierdoor komt de nadruk wat meer te liggen op haar stem, terwijl ik mee eerder focus op haar pianospel. Maar de goeie pianostukken worden niet meteen op single uitgebracht, dat zijn eerder de populaire deuntjes. De nummers die Alicia alleen maakte (As I am en Prelude to a kiss) zijn voor mij dan ook de mooiste nummers. Het ware talent is Keys zelf, de rest helpt haar muziek verkopen.

Samen met As I am haar beste album. Waar die andere muzikaal beter naar voor komt (sterke piano), is dit een persoonlijker album dat veel meer sfeer uitstraalt. En in tegenstelling tot andere albums, kan ze mij hier wel overtuigen van de wat commerciëlere r&b nummers. Rustig met de nodige soul. Alles zit goed en neemt je beetje mee terug in de tijd zonder ouderwets te worden. Ongetwijfeld het album met het meeste hitpotentieel. Als je Keys wil leren kennen, moet je dit album op zetten. As I am zal zoals gezegd de muzikanten in Keys nog naar voor brengen. Maar de zangeres en r&b-artieste is nooit zo goed geweest als hier.

Ik heb ooit Alicia Keys live gezien op een TW Classic. Verrassend, want ik kende haar enkel van een hitje op de radio. Fallin' geloof ik. En had niet meteen het idee dat ze op haar plaats zat op een rockfestival als Werchter Classic. Het werd een geweldige ervaring moet ik zeggen. Een zeer talentvolle dame die meer dan wat hits zingt. Goeie pianiste en podiumvertolker. Unplugged geeft die live ervaring niet helemaal weer. Ik verwachtte trouwens de pianiste van As I am (haar piano komt in Unplugged niet zo goed naar voren) of de wat persoonlijke nummers uit The diary of Alicia Keys. Ze amuseert zich wel op Unplugged. Daar niet van. Maar de sound is niet helemaal optimaal. Je merkt direct het verschil met haar betere studio opnames. Leuk als achtergrond, maar Keys verdiend beter.

Ideale kennismaker met Amatorski. Daar is de EP volgens mij ook om te doen. Come Home kennen we nu al wel, en dankzij de andere nummers hoop ik een beeld te krijgen van de groep. Goed dat ze gebleven zijn bij 4 nummers ipv een volledige album met vooral vullers uit te brengen. De groep heeft dan wel al een eigen sound, het moet nog groeien om echt volwassen te worden. Maar alles heeft z'n tijd nodig, en dit is de juiste plaat op het juiste moment.