Grunge meets punk, en dan nog eens uit Nashville. De groep heeft wel enkele leuke nummers en is volgens mij wel een plezier om bezig te zien. Maar het geheel valt niet meteen op. Opvallend nummer is Dog Years dat klinkt als een Nirvana cover. Daarmee is ook de betere helft van het album ingezet. Een album dat traag op gang komt dus. Ik hoop dat er toch nog een 3e album komt, want soms klinkt het veelbelovend maar komt het er nog niet helemaal uit.

Toch een flauw album dit. Het hoogtepunt is Get Lucky waar de inbreng van Pharrell Williams & Nile Rodgers zeer duidelijk te horen is. En de ode aan Giorgio Moroder. Het klinkt dat Daft Punk zichzelf wat heeft weggecijferd voor andere artiesten. Een echt feestje is het niet. Het klinkt leuk op de achtergrond, maar hier gaan ze (buiten Get Lucky in de hitlijsten) geen potten mee breken.

Het album wil nooit echt groots zijn, maar het is eens zo krachtig doordat het een consequente sound heeft. Dit is duidelijk een album en geen samenraapsel van wat nummers. Oprecht gebracht door het muzikale trio dat een zeer boeiende sfeer weet te brengen. Het nummer Youth springt er wat bovenuit, maar staat zeker niet apart. Dit album zal nog wel groeien in waardering door er meer naar te luisteren.

Brubeck en zijn vaste saxofonist Paul Desmond. Aangevuld met bas en drums. Maar het zijn piano en sax die overheersen. Het klinkt nogal braaf naar de normen van Brubeck, maar de mannen kunnen we spelen natuurlijk. Het is vooral gezellig en kan me voorstellen dat de sfeer goed zat die avond en het kwartet voor een volle zaal speelde. Als album valt dit niet snel op in de rest van het repertoire.

Nederlandstalige rockmuziek begin jaren '90 was geen evidentie. Je had De Kreuners met hun meezingers en de diverse eigen stijl van Raymond van het Groenewoud als grote namen. Dan kwamen Gorki en Noordkaap die lieten zien dat je ook alternatieve muziek kon maken in je eigen taal. En met De Mens werden ze de Grote Drie van de Nederlandstalige rock. De Mens heeft heerlijke teksten dat meteen in hun debuutalbum te horen is. Teksten die iets te vertellen hebben, maar ook spelen met taal. De tekst wordt belangrijk en zit daarmee op de lijn van kleinkunst. Alleen is de folkgitaar een band met elektrische gitaar, bas, keyboard en drum. Een solide album dat niet als een demo klinkt maar er meteen staat. Heerlijke muziek!

Net als bij cd 'De Omloop' uit 2003 was 3 jaar voordien dit album wat in de gelijke trend. Met ongeveer de zelfde beoordeling. Niet veel nummers die blijven hangen en heel cruciaal: het ontbreken van veel humor soms (er is nog wel aanwezig, maar toch). Zelfs nummers die leuk horen te zijn als 'Heilige Miss België' komen droevig over. Niet wat we van hen gewoon zijn.

In de jaren '70 werden de nummers beter, maar de thema's ook politieker en maatschappelijker. Niet meer over de nieve tram, d'harmonie van Boemerskonte of suiker in de erwtensoep. Nu gaat het over de vakbond, gastarbeiders, ziekenkas en inflatie. Op zich zijn die nummers wel bekend geraakt en echte meezingers, al kan je de onderwerpen nu wel in twijfel trekken. Maakt deel uit van de tijdsgeest. De echte klassieker is wel universeel met opener Schele Vanderlinde. Op menig pensioenfeestje werd ook M'n pensioeng gezongen en met Zot van Aa toont Alex de gevoelige kant van de Strangers. In '86 zou hij een solo album uitbrengen met nieuwe nummers en dergelijke nummers van de groep.

Hier worden al wat meer nummers door leden apart gezongen. Denkelijk was de sketch vroeger belangrijker dan het nummer, maar nu vertaalt zich dat stilaan naar de liedjes zelf. Al is er nog wel wat werk, dit zijn niet echt de bekendste meezingers. Maar de stemmen komen wel mooi tot hun recht. Het eindnummer 'Oud Vuil' is weer zo'n sneer naar politiek en maatschappij waar de tekst (toen) interessanter was dan het nummer. Maar er klinkt meer frustratie dan fun in. Over het algemeen zijn de liedjes wel mooie luisterliedjes. Niet slecht.

Eén van de beste albums van de groep met de twee klassiekers Mijnen Blauwe Geschelte en natuurlijk Antwaarpe. Maar met 't Sleutelkind hebben ze ook één van hun meest indrukwekkende ballades geschreven, en bij fans één van de meest geliefde nummers van De Strangers. Maar ook de andere nummers zijn lang blijven hangen. Van Chop Choy Fighting en Tijd van de rock 'n roll tot 't Olefantelieke. Heerlijke nummers die ik nog grotendeels zo kan meezingen. Het zit muzikaal ook al wat beter, dit is een tijd vooruit tegenover de volkse charlestonmedleys.

20 jaar waren ze al bezig en toch moesten ze dan wat mij betreft hun hoogtepunt nog bereiken. Ook hier weer geen memorabele nummers. Met de spirituals blijven ze de oude volksliedjes ook nog steeds op te halen. Ze zingen het zelfs in Lijf tegen lijf dat ze liever de goeie ouwen tijd willen. Wat ook nog eens te horen is in Wette Nog Die Fla en Veur 't Ongeluk Geboren. En toen waren ze nog lang niet op bejaarde leeftijd. Nummers als Upsa Zweeds en Dikke Jet zijn wel leuke nummers, maar ook niet de meezingers. Opvallend is wel het nummer 'Is Da Den Al' met een wat serieuzere Alex, die gaandeweg wel meer van deze nummers zou brengen. Een heerlijk luisternummer.

Ziekekas is een nummer van zijn tijd dat nu niet meer kan gemaakt worden. Maar het was wel een bekende meezinger. Net als Warrekvraa en Vakbond, waarmee dit album al wat beter is dan de voorgangers. De muziek is wat meer aangekleed en ze gaan stilaan weg van de charlestonmedleys en de Decap-orgel nummers. Zonder dat ze hun eigenheid verliezen. Niet alle nummers zijn even sterk, maar het is wel een leuk album.

Weinig memorabel op dit album en met opnieuw een charlestonnerie en popperiekes blijven de Strangers toch wat in het verleden hangen. Als dit had blijven duren, hadden ze nooit een nieuw publiek aangesproken denk ik. Met 'k Gon terug nor ons moe (All kinds of everything) hebben ze voor de 5e keer een Eurosongnummer gezongen. Dat zouden ze in totaal 32 keer doen en regelmatig met succes. Zo gaan ze toch mee met hun tijd. Ze doen wel hun best met onderwerpen als de Maxi-frak of sex-les. En Wilde of wilde ni is misschien wel een voorloper op Katastroof.

Mijn kennismaking met Dead Can Dance en ik moet zeggen dat ik blij verrast ben. Het is muziek die wat moet wennen, al ben ik vroeger wel wat opgegroeid met kerkmuziek. De muziek klinkt als een mix tussen gregoriaanse liederen, folk en new age. Maar de groep slaagt er in om het interessant te houden en geeft er duidelijk een eigen vernieuwde sound aan. Dat de muziek in films te horen, is geen wonder. Dit leent zich er zeker toe.

Een plaat die ik wel meer zal opzetten. En denkelijk ook zal groeien in waardering. Mooi!

Op het moment dat Pérez Prado de muziek van Cuba naar de VS brengt (geboren en getogen in het land), doet de Amerikaanse Dizzy Gillespie hetzelfde met Afro. Zelf geen Cubaan, maar hij werkte wel mee met verschillende Cubaanse muzikanten voor het album. Het resultaat is geen pure mambo zoals Prado, maar een heerlijke mix van zijn jazz en de Cubaanse klanken. Niet gelimiteerd door 1 genre, maar een mix van beide werelden.

De bekendste naam in het rijtje muzikanten is Quincy Jones op de trompet. Maar de grote namen op het album zijn de Cubaanse muzikanten die de nummers geschreven door Dizzy Gillespie mee vorm gaven. Een klassieker!

Ik was snel verkocht door het nummer Building Steam With A Grain Of Salt. De muziek deed me wat denken aan The Avalanches, al hebben die wat meer humor in hun muziek. De rest van het album is meer elektronisch dan hiphop, maar door alle samples zit het wel in dat genre natuurlijk. Een boeiend album waar je veel uit kan halen.

Een tijd terug DJ Shadow live gezien, dat op zich wel een beleving was maar muzikaal nog verder af stond van mijn start met Building Steam With A Grain Of Salt. Het album Entroducing blijft nog wel goed.

Het zal aan mij liggen, maar dit is toch zenuwachtige muziek. Niet echt mijn ding, al kan ik wel van hiphop genieten. Drake doet er zijn eigen ding mee, maar hier hou ik toch niet van.

Ik ontdekte Dry Cleaning via Knack Focus die er een leuk gesprek mee voerden. De groep brengt op zich niets nieuws, maar toch klinkt het nieuw. Ik moet denken aan Patti Smith en Joy Division, maar dan met een geheel eigen insteek. Post-punk met spoken word als zang. En dat is in dit geval passend voor de muziek.

De band is zuinig met de klanken zodat het geen heel album gewoon scheuren met gitaren is om dan arty farty teksten te liggen parleren. (als je begrijpt wat ik bedoel) De muzikanten krijgen elk hun ruimte en het album is met 10 nummers ook lang genoeg. Er staan geen overbodige nummers op.

Dit album zal ik nog wel meer opzetten. Heerlijke muziek waar ik gaandeweg nog meer zal uithalen. Opvallend einde ook met Every Day Carry dat halverwege al lijkt te eindigen maar dan een hypnotiserende solo op je afvuurt.

Dua Lipa kan wel goed zingen, maar je hoort toch wel dat ze serieus gestuurd wordt hier. De sound is vrij glad en de producer is duidelijk baas. Jammer, want ze heeft een goeie stem en ik ben benieuwd hoe de echte Dua Lipa klinkt. Het resultaat is een gezellige verzameling van pophits, maar ook niet meer dan dat.

De EP lijkt vooral een verzameling van favoriete liedjes van Dua Lipa. Daar ga ik toch vanuit. De nummers zijn mooi gezongen, daarom is het voor mij altijd leuk om een acoustic album te beluisteren van popsterren waar de popmuziek de zangkwaliteiten overheerst.

Het geheel voelt helaas wel aan als een verzameling leuke liedjes die meer uit eigen plezier zijn gezongen dan er echt voor te gaan en een acoustic album te maken (of ep in dit geval). New Rules komt er nog het beste uit dankzij de piano. De rest is vrij standaard qua arrangement. Maar dankzij de zang is dit best wel aangenaam. Toch enige frustratie bij Golden Slumbers waar ik het automatische vervolg Carry That Weight mis.

De oudjes van Ellington maar dan met een frisse blik. Ellington's Mood Indigo is al van 1930 maar met deze nieuwe opname klinkt het echt wel goed. Zeer sfeervol en een album dat geen moment verveelt. De 3 toevoegingen op de cd zijn leuke extra's, maar het originele 4-tal van de vinyl is gewoon ijzersterk.

Hoewel het niet slecht klinkt, was ik wel minder te vinden voor de zang bij Sophisticated Lady, verzorgd door Yvonne Lanauze. In dit geval had het hele album voor mij instrumentaal mogen zijn.